ILPB2/4518-1-1/15-2/MK | Interpretacja indywidualna

Czy zobowiązanie podatkowe z tytułu PCC wygasło w całości na skutek zapłaty przez Spółkę PCC pomimo tego, że zobowiązanym do zapłaty PCC był notariusz?
ILPB2/4518-1-1/15-2/MKinterpretacja indywidualna
  1. obowiązek podatkowy
  2. podatek
  3. wygaśnięcie zobowiązania podatkowego
  4. zapłata podatku
  5. zobowiązanie podatkowe
  1. Ordynacja podatkowa (ORD) -> Zobowiązania podatkowe -> Wygaśnięcie zobowiązań podatkowych -> Warunki wygaśnięcia

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 25 lutego 2015 r. (data wpływu 27 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie wygaśnięcia zobowiązania podatkowego.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca (dalej również jako: „Spółka”) jest spółką prawa handlowego, w której 100% udziałów posiada Gmina Miasto X. Spółka została zawiązana aktem notarialnym Rep. A. nr (...) z (...) 2014 r. W chwili powstania kapitał zakładowy Spółki wynosił 3.000.000 PLN.

Przy sporządzaniu umowy Spółki Notariusz, przed którym dokonywano tej czynności prawnej, nie pobrał podatku od czynności cywilnoprawnych, powołując się na treść art. 8 pkt 4 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm.; dalej: PCC)

Spółka we własnym zakresie wpłaciła do Urzędu Skarbowego PCC od umowy spółki oraz złożyła deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych wraz z pismem w przedmiocie czynnego żalu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy zobowiązanie podatkowe z tytułu PCC wygasło w całości na skutek zapłaty przez Spółkę PCC pomimo tego, że zobowiązanym do zapłaty PCC był notariusz...

Zdaniem Wnioskodawcy zgodnie z art. 59 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: Ordynacja) zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek zapłaty.

W przypadku podatku od czynności cywilnoprawnych, co do zasady, zobowiązanym do złożenia deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, obliczenia i wpłacenia podatku – z wyjątkiem sytuacji gdy podatek pobierany jest przez płatnika – jest podatnik. W przedmiotowej sprawie jednak, zobowiązaną do zapłaty PCC od umowy Spółki był Notariusz. Z uwagi na fakt, że Notariusz zaniechała poboru tego podatku, Spółka we własnym zakresie wpłaciła PCC do Urzędu Skarbowego. W ocenie Spółki, zapłata podatku do urzędu skarbowego mimo, że zobowiązanie do poboru i wpłaty podatku ciążyło na Notariuszu spowodowało, iż zobowiązanie podatkowe względem Spółki wygasło całkowicie.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w obowiązującej linii orzeczniczej. Tytułem przykładu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 maja 2009 r. sygn. akt II FSK 197/08 stwierdził: Zobowiązanie płatnika nie jest oderwane od zobowiązania samego podatnika. Jego odpowiedzialność ma zarówno odszkodowawczy (z tytułu niedopełnienia obowiązków) jak i gwarancyjny charakter. Podatnik, płacąc niepobrany przez płatnika podatek, wypełnia własne, a nie płatnika zobowiązanie. Nie może być w żadnym przypadku uznany za osobę trzecią (postronną) regulującą cudze zobowiązanie.

Zatem, w ocenie Spółki, zapłata przez Wnioskodawcę PCC spowodowało, że zobowiązanie podatkowe z tytułu niepobranego przy akcie notarialnym podatku od czynności cywilnoprawnych wygasło.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Z kolei zobowiązaniem podatkowym – stosownie do art. 5 Ordynacji podatkowej – jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Natomiast podatkiem, według art. 6 analizowanej ustawy jest publicznoprawne, nieodpłatne, przymusowe oraz bezzwrotne świadczenie pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, wynikające z ustawy podatkowej. W myśl art. 7 § 1 ww. ustawy podatnik to: osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu.

Zobowiązanie podatkowe może powstać z mocy prawa, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania albo z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania – stanowi o tym art. 21 § 1 ww. ustawy. W sytuacji gdy zobowiązanie podatkowe powstaje z mocy prawa a przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, podatek wykazany w deklaracji, co do zasady, jest podatkiem do zapłaty – art. 21 § 2.

Pomimo ciążącego na podatniku obowiązku zapłaty podatku w wielu sytuacjach, stosownie do odpowiednich przepisów, obliczenia, poboru oraz wpłacenia podatku nie dokonuje podatnik, lecz inny podmiot – płatnik.

Stosownie do art. 8 Ordynacji podatkowej płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 26 Ordynacji podatkowej podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. W przypadku wadliwego wykonania swoich obowiązków odpowiedzialność ponosi również płatnik stanowi o tym art. 30 § 1 ustawy. W tym miejscu należy jednak wyraźnie zasygnalizować, że każdy z dwóch ww. podmiotów (podatnik i płatnik) ponosi odpowiedzialność wyłącznie w zakresie nałożonych na niego obowiązków. Należy jednak wskazać, że są to dwa odrębne tytułu odpowiedzialności.

Konsekwencją powyższego jest odmienne uregulowanie kwestii wygaśnięcia zobowiązania podatkowego i zobowiązań płatnika. Stosownie do art. 59 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe wygasa w całości lub w części wskutek

  • zapłaty;
  • pobrania podatku przez płatnika lub inkasenta.

Natomiast w myśl art. 59 § 2 pkt 1 ustawy zobowiązanie płatnika lub inkasenta wygasa w całości lub w części wskutek wpłaty.

Przechodząc na grunt ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 626) wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. k) tej ustawy opodatkowaniu podlegają umowy spółki. Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 pkt 9 ustawy obowiązek podatkowy powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej, np. zawarcia umowy spółki i ciąży na spółce.

Mając na względzie, że zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych powstaje z mocy prawa, tj. z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatnicy tego podatku (tu: Spółka) na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych są obowiązani, bez wezwania organu podatkowego, złożyć deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych, według ustalonego wzoru, oraz obliczyć i wpłacić podatek w terminie 14 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, z wyłączeniem przypadków, gdy podatek jest pobierany przez płatnika.

Notariusze są płatnikami podatku od czynności cywilnoprawnych dokonywanych w formie aktu notarialnego ─ art. 10 ust. 2 ustawy. Jak stanowi art. 10 ust. 3 analizowanej ustawy, płatnicy obowiązani są uzależnić dokonanie czynności cywilnoprawnej od uprzedniego zapłacenia podatku.

Rozpatrując niniejszą sprawę nie można tracić z pola widzenia okoliczności, że podatek jest świadczeniem publicznoprawnym, o osobistym charakterze, konsekwencja tego jest regulacja art. 26 Ordynacji podatkowej, według którego podatnik odpowiada całym swoim majątkiem za wynikające ze zobowiązań podatkowych podatki. Zatem to w interesie podatnika jest uregulowanie podatku. Jak widać z przytoczonych przepisów dwie podstawowe możliwości wygaśnięcia zobowiązania podatkowego to zapłata podatku bądź pobranie podatku przez płatnika lub inkasenta. Nie pobranie podatku przez płatnika w niniejszej sprawie spowodowało powstanie odpowiedzialności:

  1. po stronie Spółki jako podatnika z tytułu podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z zawarciem w formie aktu notarialnego umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością;
  2. po stronie płatnika w związku z niepobraniem podatku od czynności cywilnoprawnych od czynności cywilnoprawnej dokonanej w formie aktu notarialnego.

Oznacza to, że zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku od czynności cywilnoprawnych wygasło, stosownie do art. 59 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Stąd też stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.