Zarzut | Interpretacje podatkowe

Zarzut | Interpretacje podatkowe

Poniżej zaprezentowana została lista interpretacji podatkowych, dla których podstawowe wspólne zagadnienie to zarzut. Zestawienie zostało ograniczone do kilkunastu najnowszych dokumentów (wg daty publikacji w serwisie). Aby obejrzeć wszystkie dostępne interpretacje podatkowe dotyczące omawianego przedmiotu, najlepiej jest skorzystać z wyszukiwarki interpretacji podatkowych. Zachęcamy także do odwiedzenia strony zawierającej wszystkie najnowsze interpretacje podatkowe opublikowane w serwisie.

Zawsze aktualne interpretacje podatkowe

Subskrybuj kanał RSS bieżącego działu

Istota:
Przepis art. 188 ust. 1 u.p.t.u odpowiada treści art. 21 pkt 1 ppkt (d) VI Dyrektywy VAT Rady Unii Europejskiej, który stanowi, iż osobą zobowiązaną do zapłaty podatku jest jakakolwiek osoba, która wykaże na fakturze podatek od wartości dodanej, bez względu na przyczynę takiego zachowania. Analogiczne rozwiązanie zawiera art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE. Z brzmienia tego przepisu (art. 203) wynika, że "wystawca faktury ma obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze również wtedy, gdy jego kwota jest wyższa od rzeczywistej kwoty podatku należnego z tytułu danej transakcji (normę tę wyraża art. 108 ust. 2 u.p.t.u.), gdy dana czynność nie jest objęta zakresem opodatkowania VAT lub podlega zwolnieniu z VAT, a także wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury we wspólnym systemie VAT, a mianowicie z faktu, że dla podatnika otrzymującego fakturę staje się ona zwykle podstawą do obniżenia podatku należnego, czyli własnego zobowiązania podatkowego, czy wręcz do żądania zwrotu podatku.
Fragment:
(...) nie wykryją tej nieprawidłowości, zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości dokonywania nadużyć prawa do odliczenia podatku" (J. Fornalik, Dyrektywa VAT, pod red. K. Sachsa, op. cit., s. 519). Powyższe stwierdzenia odnoszące się do art. 203 Dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 21(1)(d) VI Dyrektywy) mają również zastosowanie do art. 108 u.p.t.u. W konsekwencji zarzuty błędnej wykładni jak i błędnego zastosowania omawianego przepisu nie były usprawiedliwione. Stąd też kierując się przedstawionymi wyżej względami Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań w związku z czym, działając na podstawie przepisów art. 184 oraz art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w (...)
2011
1
sie

Istota:
Jakkolwiek zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie oznacza to jednak, że musi odnosić się także do tych elementów ustalonego w sprawie stanu faktycznego, których strona wnosząca skargę nie kwestionuje -pomimo, że na etapie postępowania podatkowego z poczynionymi w tym zakresie ustaleniami nie godziła się. Skoro bowiem w skardze do sądu administracyjnego strona wskazuje na te obszary zagadnień faktycznych, w zakresie których z ustaleniami organów podatkowych się nie godzi, milcząc jednocześnie o zagadnieniach pozostałych, choćby były one sporne na wcześniejszym etapie postępowania, należy uznać, że te kwestie, które w skardze wyartykułowane nie zostały, przestały być w sprawie sporne.
Fragment:
(...) odpowiada zasadom logiki i mieści się w zakresie tej swobody w ocenie przeprowadzonych w sprawie dowodów, która na mocy art. 191 O.p. organom podatkowym przysługuje. Z tych też względów należy zaaprobować wyrażoną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pozytywną ocenę poprawności i zupełności dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych, wykluczającą zasadność zarzutu naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 O.p. Z powyższych względów, wobec stwierdzenia, że żaden z zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 P.p.s.a. Pomimo złożenia przez organ podatkowy stosownego wniosku Naczelny Sąd Administracyjny nie zasądził na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ wobec sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez Dyrektora Izby Skarbowej (a nie przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego) oraz braku reprezentacji organu na (...)
2011
1
sie

Istota:

1. Próba podważenia stanowiska Sądu pierwszej instancji, pozwalająca na jego ocenę przez sąd kasacyjny, wymagałaby natomiast powiązania rozpatrywanej podstawy kasacyjnej z zarzutem naruszenia odpowiedniego przepisu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.

2. Cytowany wyżej przepis (art. 135) dotyczy jedynie orzeczeń uwzględniających skargę, a tym samym nie znajduje zastosowania w razie jej oddalenia.
Fragment:
(...) skarżących, nie zgłaszane na wcześniejszym etapie postępowania, bezsprzecznie zmierza do obejścia zawartej w Ordynacji podatkowej procedury wznowienia, która rozpoczęcie postępowania pozostawia w takiej sytuacji wyłącznej inicjatywie strony. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się ponadto podstaw do uwzględnienia zarzutu zastosowania w zaskarżonym wyroku - niezgodnego z art. 2, art. 87 i art. 217 Konstytucji - art. 56 § 1 Ordynacji podatkowej oraz związanego z tym zarzutem wniosku o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. Podkreślenia wymaga, że konstytucyjność komentowanego rozwiązania prawnego nie budziła wątpliwości w orzecznictwie sądowym. Co więcej, kwestia wysokości odsetek za zwłokę nie była w ogóle przedmiotem oceny Sądu pierwszej instancji, który zajmował się badaniem istnienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na (...)
2011
1
sie

Istota:

1. Skargę kasacyjną można oprzeć na jednej lub obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., to jest na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie bądź naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgłaszając zarzuty w ramach pierwszej z podstaw strona winna wskazać formę naruszenia, w przypadku zarzutu błędnej wykładni wyjaśnić, na czym polegał błąd sądu i jak dany przepis winien być rozumiany, w przypadku zarzutu niewłaściwego zastosowania - uzasadnić, dlaczego przepis ten w ustalonym stanie faktycznym nie powinien mieć zastosowania.

2. Powołując drugą z podstaw kasacyjnych strona winna natomiast wskazać przepis postępowania sądowoadministracyjnego naruszony przez Sąd I instancji, ewentualnie wiążąc go z przepisami postępowania administracyjnego (podatkowego), których naruszenia sąd nie uwzględnił, rozpoznając skargę. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie za dominujący bowiem należy uznać pogląd, iż skoro skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, to podstawa wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. obejmuje naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego przez sąd.

3. Strona winna też wskazać na związek, jaki istnieje między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

4. I tak zarzucając naruszenie prawa materialnego strona wskazała najpierw obie formy naruszenia (błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie), a jako naruszone przepisy przywołała „w szczególności" ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (bez podania miejsca publikacji tego aktu oraz bez wskazania konkretnych przepisów tego aktu, którym sąd uchybił) przez jej niezastosowanie.

5. Jako kolejny przepis postępowania, naruszony zaskarżony wyrokiem strona powołała art. 115 § 1 O.p. Przepis ten statuuje odpowiedzialność wspólnika spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusza spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej , niebędącego akcjonariuszem za zaległości podatkowe spółki i wspólników. Przepis ten należy zatem do prawa materialnego, reguluje bowiem bezpośrednio stosunki administracyjne oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (nakłada obowiązki), a nie wskazuje - jak czynią to przepisy postępowania - drogi i sposobu dochodzenia uprawnień bądź nakładania obowiązków wynikających z prawa materialnego. Nie mógł być zatem powołany w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

6. Przepisy prawa upadłościowego wyraźnie bowiem stanowią, iż syndyk działa jedynie za upadłego, a zakres jego uprawnień w stosunku do tego majątku ograniczony jest do czynności zmierzających do jego zachowania i prawidłowej nim gospodarki (art. 20 § 1 i 2 oraz art. 90 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, mającego zastosowanie do upadłości spółki M). Upadły nadal więc pozostaje właścicielem majątku wchodzącego w skład masy upadłości. Ewentualne zyski wynikające z zarządu jego majątkiem przez syndyka stanowią część majątku upadłego, on też, a nie syndyk, jest nadal podatnikiem.
Fragment:
(...) i nie wskazując konkretnie przepisu, który Sąd I instancji miałby naruszyć we wskazany przez stronę sposób. Ponadto zarówno z jego sformułowania, jak i z uzasadnienia skargi wynika, iż dotyczy on właściwie postępowania przed organami podatkowymi. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zaś obecnie środek odwoławczy od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zarzuty winny więc dotyczyć tego wyroku i ewentualnie postępowania sądowoadministracyjnego. Także i ten zarzut, z uwagi na jego wadliwe zredagowanie, musi być uznany za bezzasadny. Z tych względów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej (...)
2011
1
sie

Istota:

1. Strona powinna też wskazać na związek, jaki istnieje między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy.

2. Wskazując naruszone przez sąd przepisy (w ramach każdej z podstaw) strona powinna przywołać nie tylko akt prawny, ale także konkretny przepis i - gdy składa się on z kilku jednostek redakcyjnych - jednostkę redakcyjną, której zarzut dotyczy.

3. I tak zarzucając naruszenie prawa materialnego strona skarżąca wskazała najpierw obie formy naruszenia (błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie), a jako naruszone przepisy przywołała „ w szczególności" ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (bez wskazania konkretnych przepisów tego aktu, którym sąd uchybił) przez jej niezastosowanie (choć art. 174 pkt 2 nie przewiduje takiej formy naruszenia). Zarzutu tego nie uzasadniono tego. Nie może on zatem odnieść pożądanego przez stronę skarżącą skutku w postaci uwzględnienia skargi kasacyjnej, jego ogólnikowość i nieprecyzyjność nie pozwala bowiem na merytoryczną ocenę.

4. Przypomnieć jednak trzeba, że Sąd pierwszej instancji przepisów Ordynacji podatkowej nie stosował, nie mógł ich więc naruszyć. Z też przyczyn wskazane wyżej zarzuty należało uznać za bezzasadne. Zauważyć też należy, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty zostały skierowane przede wszystkim do postępowania przed organami podatkowymi, a nie - przed sądem. Zarzut ten jest więc również niezasadny.

5. Na marginesie już tylko wskazać należy, że trafne są wywody Sądu pierwszej instancji dotyczące zachowania przez upadłego statusu podatnika i płatnika oraz związanych z tym obowiązków. Przepisy prawa upadłościowego wyraźnie bowiem stanowią, że syndyk działa jedynie za upadłego, a zakres jego uprawnień w stosunku do tego majątku ograniczony jest do czynności zmierzających do jego zachowania i prawidłowej nim gospodarki (art. 20 § 1 i § 2 oraz art. 90 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe - Dz. U. z 1991 r., Nr 118,poz. 512 - mającego zastosowanie do upadłości spółki M). Upadły nadal więc pozostaje właścicielem majątku wchodzącego w skład masy upadłości. Ewentualne zyski wynikające z zarządu jego majątkiem przez syndyka stanowią część majątku upadłego, on też, a nie syndyk, jest nadal podatnikiem (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 28 czerwca 2006 r. , sygn. akt I Aca 403/06, Lex nr 279973, Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2449/04, Palestra z 2007 r., nr 3-4, s. 291).
Fragment:
(...) konkretnie przepisu, który Sąd pierwszej instancji miałby naruszyć we wskazany przez stronę sposób. Ponadto zarówno z jego sformułowania, jak i z uzasadnienia skargi wynika, że dotyczy on w istocie postępowania przed organami podatkowymi. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zaś obecnie środek odwoławczy od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zarzuty powinny więc dotyczyć zaskarżonego wyroku i ewentualnie postępowania sądowoadministracyjnego. Także i ten zarzut, z uwagi na jego wadliwe zredagowanie, należało uznać za bezzasadny. Z powyższych względów skargę kasacyjną oddalono na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania oparto o przepisy art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy (...)
2011
1
sie

Istota:

1. Artykuł 153 Prawa o postępowaniu... stanowi, że „Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia".

2. Niezależnie od tego z przytoczonej treści art. 138 ustawy jednoznacznie wynika, że w sentencji wyroku nie ma miejsca ani na przedstawienie oceny prawnej skarżonego aktu administracyjnego, która doprowadziła do określonego w niej rozstrzygnięcia, ani na wskazania co do dalszego postępowania organu (w wypadku uchylenia przedmiotu zaskarżenia).

3. Ocena prawna wyrażona w tym wyroku była dla WSA wiążąca przy rozpoznawaniu skargi od decyzji wymiarowej utrzymanej w mocy w wyniku postępowania odwoławczego, wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy podatkowej.
4. Z treści uzasadnienia skarżonego wyroku wynikało, że po ustaleniu okoliczności prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej przychody z niej uzyskiwane zostały zakwalifikowane jako pochodzące ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy - z pozarolniczej działalności gospodarczej. Artykuł 14 ust. 2 tej ustawy składa się z wielu jednostek redakcyjnych. Rzeczą autora skargi było precyzyjne sformułowanie zarzutu kasacyjnego.
Fragment:
(...) w art. 10 ust. 1 pkt 3, a drugi „wymieniał" kolejne, odmienne od „pozarolniczej działalności gospodarczej" źródła przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Artykuł 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu... nie przewiduje jako przesłanki zarzutu kasacyjnego „niezastosowania" przez w.s.a., przy dokonywaniu oceny zgodności z prawem przedmiotu zaskarżenia, wskazanego w skardze przepisu prawa materialnego. Nie można było skutecznie uzasadnić zarzutów naruszenia prawa materialnego, zarówno przez jego błędną wykładnię jak i niewłaściwe zastosowanie, polemiką z oceną stanu faktycznego sprawy, a do tego sprowadzało się obszernie cytowane wyżej uzasadnienie skargi kasacyjnej. Ze wskazanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. (...)
2011
1
sie

Istota:

1. Niewątpliwie więc w procesie stosowania prawa ustalenie, jaka norma obowiązuje i jaka jest jej treść (rozumienie) w stopniu dostatecznym dla potrzeb rozstrzygnięcia poprzedza etap ustalania faktów.

2. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jednym ze źródeł przychodów jest odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli nie następuje ono w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Dochodu z tego źródła nie łączy się z dochodami z innych źródeł (art. 28 ust. 1 ustawy). Podatek ustala się w formie ryczałtu w wysokości 10 % uzyskanego przychodu. Płatny jest on bez wezwania w terminie 14 dni od dokonania sprzedaży na rachunek właściwego urzędu skarbowego, chyba że w tym samym terminie podatnik złoży oświadczenie o wykorzystaniu przychodu na cele wskazane w art. 21 ust. 1 pkt 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (art. 28 ust. 2 ustawy).

3. Istotnie, dokonując wykładni literalnej przepisów prawa należy uwzględniać fakt, że ustawodawca kierować się powinien przy ich tworzeniu regułami gramatycznymi i składniowymi języka, w jakim je redaguje. Dokonując wykładni konkretnej normy nie można jednak ograniczać się do pewnego jej fragmentu, lecz należy uwzględnić wszystkie jej elementy.

4. Przekształcenie gruntu trzeba więc oceniać na dzień sprzedaży, a nie na podstawie działań nabywcy, podejmowanych po zakupie, te bowiem mogą być uwarunkowane zupełnie innymi przyczynami niż związane z decyzją o zakupie, poza tym podatnik nie ma na nie (czy na termin ich podejmowania) żadnego wpływu. Musi on zaś, zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ocenić, czy z tytułu sprzedaży powstał u niego obowiązek podatkowy. Termin płatności podatku, jeżeli przychód nie podlega zwolnieniu od podatku, wynosi 14 dni od dokonania sprzedaży. Zakładając racjonalność ustawodawcy nie można więc przyjąć, że nakładając na podatnika obowiązek obliczenia i odprowadzenia podatku w tak krótkim terminie jednocześnie uzależnia utratę tego zwolnienia od przyczyn, które mogą nastąpić po upływie terminu płatności podatku.

5. W orzecznictwie przyjmuje się, że jest to prawo, należący do współwłaściciela, rachunkowy ułamek rzeczy, idealna część niepodzielonej rzeczy (por. wyrok Sądu Najwyższego z 20 września 2000 r., sygn. akt I CKN 729/99, opubl. w LEX nr 51640). Może on być - jako udział - samodzielnym przedmiotem obrotu, każdy ze współwłaścicieli może nim w swobodny sposób rozporządzać (art. 198 Kc). Jego sprzedaż nie jest jednak równoznaczna ze sprzedażą nieruchomości czy jej części, mimo że każdy kolejny nabywca udziału staje się współwłaścicielem całej nieruchomości, nie ma wpływu na całość sytuacji wspólnej rzeczy bądź udziałów pozostałych współwłaścicieli (por. powołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego).

6. Ustawodawca podatkowy, wskazując jako źródło przychodu odpłatne zbycie rozróżnia bowiem nieruchomość, jej część i udział w nieruchomości (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit a ustawy). Skoro więc w przepisie dotyczącym zwolnienia przychodu ze sprzedaży wymienia jedynie nieruchomość lub jej część, to nie można uznać, że zwolnienie to obejmuje również przychód ze sprzedaży udziału we współwłasności nieruchomości. Zauważyć też należy, że skoro negatywna przesłanka zwolnienia odnosi się do charakteru gruntu (to jest sposobu korzystania z niego), a sprzedaż udziału (jak wskazano wyżej) nie ma wpływu na status całej nieruchomości, każda sprzedaż udziału we współwłasności gospodarstwa rolnego musiałaby być zwolniona od opodatkowania, bowiem w związku z tą sprzedażą nie można byłoby mówić o utracie konkretnego charakteru gruntu. Prowadziłoby to nierównego traktowania podatników będących jedynymi właścicielami i współwłaścicielami nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego.
Fragment:
(...) odnosić szczegółowo do każdego z podniesionych w skardze zarzutów, uzasadnienie zaś odpowiadało wymogom wskazanym w art. 141 § 4 Prawa o postępowania przed sądami administracyjnymi. Tak przyjęte rozumienie treści art. 21 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przesądza również o niezasadności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. Wprawdzie w tym przypadku zarzut ten nie został właściwie sformułowany (strona skarżąca postawiła ten zarzut wariantowo i zarzuciła niezastosowanie przepisu dotyczącego ulgi zamiast niewłaściwe zastosowanie przepisów, na podstawie których stwierdzono powstanie zobowiązania podatkowego), odnieść się jednak do niego należy szerzej. Jak wskazano wyżej, aby uzyskać zwolnienie od podatku, o którym mowa w powołanym przepisie, podatnik musi spełnić zarówno przesłankę pozytywną, jak i nie spełnić przesłanki negatywnej. W postępowaniu zarówno podatkowym, jak i przed Sądem (...)
2011
1
sie

Istota:
Skarga kasacyjna przysługuje, w myśl art. 173 § 1 u.p.p.s.a., od orzeczeń sądów administracji pierwszej instancji, a nie aktów czy czynności organów administracji publicznej prowadzących postępowanie podatkowe. Z tej przyczyny, w art. 174 punkt 2 u.p.p.s.a., na podstawie którego sformułowany został omawiany zarzut skargi kasacyjnej, może być mowa jedynie o postępowaniu, po którego przeprowadzeniu zostało kwestionowane orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a więc postępowania sądowoadministracyjnego, a nie jurysdykcyjnego postępowania podatkowego zakończonego wydaniem objętej skargą decyzji.
Fragment:
(...) podważony, wskazywał właśnie na brak zgodności dokonywanych przez podatnika w księdze podatkowej zapisów ze stanem rzeczywistym (karta 4 i 5 uzasadnienia decyzji karta 8 i 9 uzasadnienia wyroku). Z tej przyczyny nie można było, przy tak postawionych zarzutach skargi kasacyjnej, a więc bez skutecznego kwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stwierdzić, że zasługują na uwzględnienie podniesione w niej zarzuty uchybienia art. 193 § 6 i § 7 Ordynacji podatkowej. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. (...)
2011
1
sie

Istota:

1. Trafny jest w szczególności zarzut dokonania przez Sąd błędnej wykładni art. 20 ust. 3 p.d.o.f., który w brzmieniu obowiązującym w analizowanym roku podatkowym stanowił, że wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.

2. Sąd dokonując wykładni omawianego przepisu (por. s. 14 wyroku) przyjął natomiast, że porównuje się jedynie wartość wydatków danego roku do łącznej wartości mienia zgromadzonego w roku podatkowym i oszczędności z lat wcześniejszych, pochodzącego z przychodów opodatkowanych i wolnych od podatkowania, pomijając tym samym w powyższym rachunku istotną pozycję wartości mienia zgromadzonego w danym roku, którą dolicza się do sumy wydatków.

3. Zgodnie z art. 181 O.p. dowodem w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej, deklaracje złożone przez stronę i zeznania strony (stosuje się do jej przesłuchania przepisy dotyczące świadka - por. art. 199 O.p.). W niniejszej sprawie organ kontroli skarbowej zobowiązywał stronę na podstawie art. 285a § 3 O.p. do złożenia oświadczenia o stanie majątkowym pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, ale mimo uznania oświadczeń za niezgodne ze stanem rzeczywistym, tak odnośnie do wartości mienia zgromadzonego na początku 1999 r. jak i źródeł jego pochodzenia, nie odniósł się do konsekwencji złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia w tym trybie.

4. W rezultacie za trafny należało uznać zarzut strony nieuwzględnienia przez Sąd naruszenia zakażoną decyzja art. 187 § 1 i art. 188 O.p. wskutek niezebrania niezbędnego materiału dowodowego, w szczególności nieprzesłuchania sióstr skarżącego w celu wyjaśnienia ww. okoliczności istotnych dla załatwienia sprawy. Ponadto ten sam przepis został naruszony wskutek nierozważenia danych wynikających z zeznań podatkowych skarżącego za lata poprzedzające rok podatkowy (przeanalizowano tylko przychody, koszty ich uzyskania oraz wydatki roku 2002). Skarżący trafnie zauważa, że zarówno Sąd jak i organy podatkowe (zgodnie z art. 191 O.p.) powinny zważyć z jednej strony stosunkowo niewielką kwotę (3.330 zł) tzw. dochodu ze źródeł nieujawnionych, a z drugiej fakt, że skarżący od około 30 lat wykonuje popłatny zawód adwokata. Powinno to jednak polegać na ocenie zachowanych w dokumentacji organów podatkowych zeznań podatkowych, bowiem ewentualne oszczędności mogły być czynione wyłącznie z dochodów, a nie przychodów podatnika w latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki.
Fragment:
(...) latach wcześniejszych, a dane dotyczące lat 2002 i 2003 powołane w decyzji organu I instancji świadczą o tym, że skarżący deklarował do opodatkowania stosunkowo skromne dochody, z których musiał jeszcze pokryć swoje potrzeby bieżące i inne wydatki. Tylko bowiem przychody w wysokości uwzględnionej w zeznaniach (opodatkowane) mogły być uznane za ujawnione źródła przychodów, jako przychody opodatkowane. W świetle powołanych wyżej okoliczności za trafne należało uznać zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. w zw. z powołanymi przepisami Ordynacji podatkowej, mimo bowiem wadliwości postępowania podatkowego w stopniu istnym dla wyniku sprawy Sąd I instancji nie uchylił zaskarżonej decyzji. Z tych względów na podstawie art. 185 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę ze skargi na decyzję podatkową Sąd I instancji powinien rozważyć jakie istotne dla załatwienia sprawy okoliczności wymagają (...)
2011
1
sie

Istota:
Ustalenie podlegającego opodatkowaniu przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzącego ze źródeł nie ujawnionych wymaga z jednej strony ustalenia wysokości poniesionych w roku podatkowym przez podatnika wydatków oraz wartości zgromadzonego w tym roku mienia, z drugiej zaś strony - ustalenia wielkości takiego mienia zgromadzonego w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, które to mienie pochodzi z przychodów już opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania.
Fragment:
(...) dotyczące udzielonej przez skarżącego, a następnie zwróconej mu przez Mirosława C pożyczki w kwocie 0,5 mln USD. Na kwestii tej koncentruje się w skardze kasacyjnej jej autor. Dwukrotnie przesłuchany na tę okoliczność przez czeskie organy skarbowe Mirosław C, faktu tego nie potwierdził, a sam skarżący dokonania tej czynności nawet nie uprawdopodobnił, gdyż na wezwanie organu odwoławczego nie przedstawił stosownego zezwolenia dewizowego. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że przesłuchanie Mirosława C nie zostało przeprowadzone w obecności skarżącego, zdaniem składu orzekającego, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Fakt nieudzielania pożyczki wymienionej osobie został bowiem wystarczająco potwierdzony dowodem w postaci jej zeznań. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie przepisów art. 184 i art. 204 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (...)
2011
1
sie
© 2011-2016 Interpretacje.org
Lokalizacja: Wyszukiwarka > Zarzut
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.