ILPB3/423-408/08-5/ŁM | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Czy Spółka o specyficznym profilu działalności, zajmująca się wyłącznie dzierżawą i obrotem maszynami może uznać, że z chwilą rozwiązania ostatniej umowy dzierżawy nie zaprzestaje jednak „działalności, w której te maszyny były używane” w rozumieniu art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i rozpoznawać amortyzację parku maszynowego jako koszt podatkowy? Spółka zajmie się sprzedażą przedmiotowych maszyn, co również odpowiada profilowi działalności gospodarczej Spółki.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 12 czerwca 2008 r. (data wpływu 30.06.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dokonywanych odpisów amortyzacyjnych – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 30 czerwca 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów dokonywanych odpisów amortyzacyjnych.

W przedmiotowym wniosku zostały przedstawione następujące stany faktyczne.

Sp. z o.o. w 2005 i 2006 r. nabyła park maszynowy. Nabyte maszyny i urządzenia przyjęte zostały na stan jako środki trwałe. Sp. z o.o. jest wyspecjalizowaną spółką zarządzającą jedynie nabytym parkiem maszynowym (dzierżawa, sprzedaż).

Podstawową działalnością gospodarczą Spółki jest wynajem maszyn i urządzeń (7134Z) oraz sprzedaż maszyn i urządzeń. W tym zakresie Spółka na przestrzeni ostatnich lat uzyskiwała przychody.

Stan faktyczny nr 1.

W odniesieniu do części parku maszynowego umowa dzierżawy została rozwiązana ze skutkiem na 31.12.2006 r. Spółka prowadziła jednak nadal podstawową działalność gospodarczą w zakresie „wynajmu maszyn i urządzeń” w odniesieniu do pozostałej części parku maszynowego. Spółka uzyskiwała również przychody ze sprzedaży maszyn i urządzeń.

W uzupełnieniu z dnia 30.09.2008 r. wskazano, iż po rozwiązaniu z dniem 31.12.2006 r. ogólnej umowy dzierżawy w odniesieniu do części parku maszynowego Spółce nie udało się znaleźć już tak dużego dzierżawcy maszyn (jak dotychczasowy). Spółka prowadziła jednak rozmowy z producentami mebli na Pomorzu i w południowej Polsce. W efekcie tych rozmów nastąpiła incydentalna dzierżawa maszyn, które uprzednio były przedmiotem ogólnej umowy dzierżawy, jak np. dzierżawa szlifierki taśmowej, strugarki grub., obrabiarki wielooperacyjnej 53, frezarki, pilarki formatowej, automatu do lakierowania, urządzenia do spinania taśmy, kuper spajarki, suszarki dyszowej, pilarki kątowej, szlifierki, kanałów suszarniczych.

Stan faktyczny nr 2.

Maszyny, które były przedmiotem rozwiązanej umowy dzierżawy, zostały w miarę możliwości sprzedane w 2007 r. W pozostałym zakresie park maszynowy (który był uprzednio przedmiotem rozwiązanej umowy dzierżawy) został ostatecznie na początku 2008 r. sprzedany firmie złomującej. Sprzedaż została udokumentowana fakturą VAT (cena sprzedaży wyniosła netto 25.000,00 zł).

Stan faktyczny nr 3.

Z dniem 31.05.2008 r. Spółka rozwiązała ostatnią z łączących ją umów dzierżawy, tym samym począwszy od 1 czerwca 2008 r. Spółka zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej w jednym z podstawowych zakresów jej działalności, tj. wynajmie maszyn i urządzeń. Spółka zamierza zbyć posiadany park maszynowy, a w zakresie, w jakim nie uda się znaleźć nabywców, Spółka sprzeda maszyny i urządzenia firmie złomującej (poza wynajmem maszyn i urządzeń Spółka zajmuje się obrotem, handlem maszynami i urządzeniami przemysłowymi).

W związku z powyższym zadano następujące pytania.
  1. Czy koszt amortyzacji maszyn i urządzeń w stosunku do których rozwiązana została umowa dzierżawy oraz wobec faktu, że Spółka prowadziła nadal działalność gospodarczą polegającą na wynajmie pozostałych maszyn i urządzeń oraz obrocie maszynami i urządzeniami stanowić będzie koszt podatkowy w rozumieniu art. 15 ust. 6 w związku z art. 16a ust. 1 oraz art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...
  2. Czy strata powstała na sprzedaży maszyn i urządzeń firmie złomującej stanowi koszt podatkowy Spółki stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 1 in fine w związku z art. 16 ust. 1 pkt 5 i pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...
  3. Czy Spółka o specyficznym profilu działalności, zajmująca się wyłącznie dzierżawą i obrotem maszynami może uznać, że z chwilą rozwiązania ostatniej umowy dzierżawy nie zaprzestaje jednak „działalności, w której te maszyny były używane” w rozumieniu art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i rozpoznawać amortyzację parku maszynowego jako koszt podatkowy... Spółka zajmie się sprzedażą przedmiotowych maszyn, co również odpowiada profilowi działalności gospodarczej Spółki.

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie trzecie. Wniosek Spółki w zakresie pozostałych pytań dot. podatku dochodowego od osób prawnych, został rozpatrzony odrębnymi interpretacjami wydanymi w dniu 30 września 2008 r., nr ILPB3/423-408/08-3/ŁM oraz nr ILPB3/423-408/08-4/ŁM.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, koszt amortyzacji maszyn i urządzeń stanowi koszt uzyskania przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niezależnie od faktu rozwiązania umowy dzierżawy, której przedmiotem były maszyny i urządzenia. Spółka jest przedsiębiorcą, który zajmuje się tylko i wyłącznie zarządzaniem nabytym parkiem maszynowym (dzierżawa, sprzedaż maszyn i urządzeń).

Spółka stoi na stanowisko, że jako iż jest przedsiębiorcą, w którego zakres działalności wpisany jest najem maszyn i urządzeń oraz którego dodatkową działalnością jest obrót maszynami i urządzeniami – koszt stanowiący równowartość odpisów amortyzacyjnych dokonywanych zgodnie z przepisami zawartymi w ustawie podatkowej w odniesieniu do całości parku maszynowego, stanowić będzie koszt podatkowy. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych (...) dokonane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a – 16m, z uwzględnieniem art. 16.

Stosownie do art. 16a ust. 1 ww. ustawy amortyzacji podlegają stanowiące własność podatnika (...) kompletne i zdatne do użytku (...) maszyny i urządzenia o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do użytkowania na podstawie umowy najmu, dzierżawy (...). Stosownie natomiast do przepisu szczególnego art. 16c pkt 5 ustawy nie podlegają amortyzacji takie składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w takim przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano tej działalności.

W przypadku Spółki podstawowa działalność gospodarcza była kontynuowana (rozwiązana została tylko jedna umowa dzierżawy). Do 31.05.2008 r. Spółka miała podpisaną dodatkową umowę dzierżawy na pokaźny park maszynowy. Poza tym zaznaczenia wymaga fakt, ze Spółka ma specyficzny profil działalności, który polega tylko na wynajmie i obrocie maszynami przemysłowymi.

Reasumując, Spółka stoi na stanowisku, że w związku z faktem, że nie zaprzestała prowadzenia działalności, w której maszyny i urządzenia były używane (mimo rozwiązania jednej z umów dzierżawy, Spółka nadal wynajmowała maszyny i urządzenia w okresie amortyzacji podatkowej maszyn i urządzeń leżących u podstaw zapytania) – Spółka miała prawo do amortyzacji podatkowej od całości maszyn i urządzeń.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, strata powstała na sprzedaży maszyn i urządzeń firmie złomującej stanowi koszt podatkowy, w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 1 in fine w związku z art. 16 ust. 1 pkt 5, w nawiązaniu do art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stanowisko swoje Spółka argumentuje w następujący sposób:

  1. art. 16 ust. 1 pkt 1 in fine ww. ustawy uprawnia Spółkę do uznania za koszt podatkowy wydatki, jakie poniosła na nabycie środków trwałych, pomniejszone o sumę odpisów amortyzacyjnych, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku – Spółka zbyła środki trwałe niezależnej firmie złomującej (za kwotę 25.000,00 zł netto). Brak natomiast przepisu, który wyłączałby prawo do rozliczenia straty na sprzedaży środka trwałego (z wyjątkiem art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy, wskazującego, że nie uważa się za koszt uzyskania przychodów strat w środkach trwałych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, który koresponduje z przepisem zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 1).
  2. w przypadku Spółki nie ma zastosowania przepis art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazujący, że nie stanowi kosztu uzyskania przychodów strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności:
       a) nie została przeprowadzona fizyczna likwidacja środków trwałych lecz nastąpiła sprzedaż firmie złomującej,
       b) będące przedmiotem sprzedaży złomiarzowi środki trwałe nie utraciły przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności gospodarczej podatnika (przed i po sprzedaży podatnik prowadził działalność w tym samym zakresie: wynajem i obrót maszynami i urządzeniami).

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie pytania 3.

Zdaniem Wnioskodawcy, koszt amortyzacji maszyn i urządzeń stanowi koszt uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niezależnie od faktu rozwiązania ostatniej umowy dzierżawy. W powyższym przypadku mamy do czynienia ze specyficzną sytuacją: Spółka jest przedsiębiorcą, który zajmuje się tylko i wyłącznie zarządzaniem nabytym parkiem maszynowym (dzierżawa, sprzedaż maszyn i urządzeń). Z dniem 31.05.2008 r. uległa rozwiązaniu ostatnia umowa dzierżawy. Spółka jednak nadal jest właścicielem parku maszynowego i sprawuje nad nim zarząd, skupiając się jednak na sprzedaży maszyn i urządzeń. Stosownie do przepisu art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie podlegają amortyzacji takie składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w takim przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano tej działalności. Spółce posłuży park maszynowy w ubocznej działalności gospodarczej, polegającej na obrocie maszynami. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że nie można uznać, iż nastąpiło „zaprzestanie działalności, w której środki trwałe były używane”. W przypadku Spółki środki trwałe są sednem/przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej. Przeciętny podatnik nabywa maszynę do szycia, którą wykorzystuje w procesie szycia. Jeżeli zmieni profil działalności i zacznie naprawiać buty, koszt amortyzacji tej maszyny powinien zostać wyłączony z amortyzacji. Na opisanym przykładzie Wnioskodawca jest Spółką, której działalność nie polega na szyciu przy użyciu maszyny, lecz polega na wynajmowaniu za odpłatnością „maszyny do szycia” oraz obrotem maszynami szwalniczymi. Przy rozwiązaniu umów dzierżawy Spółka nadal prowadzić będzie działalność gospodarczą, która skupiać będzie się na sprzedaży maszyn. W związku z tym Spółka stoi na stanowisku, że nie znajdzie zastosowania przepis art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, wskazujący na konieczność wyłączenia amortyzacji podatkowej w związku z zaprzestaniem działalności, w której maszyny były wykorzystywane.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego w pytaniu trzecim stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 (...).

Zapis art. 15 ust. 1 ww. ustawy pozwala podatnikowi odliczyć od przychodów wszelkie koszty ich uzyskania pod warunkiem, że będą one miały związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętego przychodu lub mają służyć zabezpieczeniu lub zachowaniu źródła przychodów. Z treści tego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów bez względu na fakt, czy w wyniku poniesienia konkretnego wydatku wystąpił określony przychód czy też nie. Kosztami uzyskania przychodów będą w związku z tym również takie wydatki, które w danej chwili nie przyczyniają się do uzyskania konkretnych przychodów, jednak skutkiem ich poniesienia może być przychód uzyskany w przyszłości.

Z kolei zgodnie z treścią art. 15 ust. 6 tejże ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16.

Na podstawie art. 16a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
  3. inne przedmioty
    - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Treść wyżej przywołanego przepisu wskazuje, że jeżeli przedmiotowe budynki i budowle zostały zakwalifikowane do środków trwałych, to wydatki na ich nabycie (wytworzenie) należy zaliczać do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane zgodnie z przepisami art. 16a - 16m ustawy.

Z zastrzeżenia zawartego w art. 16c pkt 5 ww. ustawy wynika, że amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zaprzestania działalności, w której te składniki były używane; w tym przypadku składniki te nie podlegają amortyzacji od miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano tej działalności.

Przepis cytowanego art. 16c pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dotyczy szczególnej sytuacji, gdy składnik majątku będący dla podatnika środkiem trwałym nie jest wykorzystywany do osiągania przychodu, bowiem zaprzestano prowadzenia działalności, w której był wykorzystywany. Z treści art. 16c ust. 5 tej ustawy nie wynika, aby przepis ten dotyczył wyłącznie sytuacji całkowitego zaprzestania przez podmiot działalności. Wystarczającą przesłanką jest zaprzestanie działalności, w której środek był wykorzystywany.

Z przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego wynika, iż z dniem 31.05.2008 r. uległa rozwiązaniu ostatnia umowa dzierżawy. Tym samym z tym dniem Spółka zaprzestała prowadzenia działalności w zakresie dzierżawy maszyn i urządzeń, w której dane środki trwałe były wykorzystywane, tj. Wnioskodawca zaprzestał działalności polegającej na wynajmie.

Reasumując, w świetle powyższych przepisów, posiadany przez Spółkę park maszynowy, z uwagi na zaprzestanie działalności w zakresie wynajmu (dzierżawy) maszyn i urządzeń, nie podlega amortyzacji.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Nadmienia się, iż zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), rozpoznawanie spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych dotyczących wydawania w indywidualnych sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne), o których mowa w art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. Powyższe rozporządzenie, zgodnie z brzmieniem § 3, wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, tj. z dniem 11 października 2008 r.

W związku z powyższym tut. organ informuje, że jeżeli skarga na niniejszą interpretację będzie składana po dniu 10 października 2008 r., właściwym do jej rozpoznania będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.