ITPB2/4511-286/16/IB | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
Czy rozliczając podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 rok Wnioskodawca może odliczyć od dochodu wydatki za pobyt z zabiegami zdrowotnymi/rehabilitacyjnymi w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie opisanych faktur?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 8 marca 2016 r. (data wpływu 14 marca 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14 marca 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie odliczenia w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej.

We wniosku tym przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Ma 75 lat. Posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Aby poprawić swój stan zdrowia systematycznie poddaje się zabiegom rehabilitacyjnym. Zabiegi refundowane przez kasę chorych nie są wystarczające, dlatego też Wnioskodawca korzysta z rehabilitacji organizowanej odpłatnie. W roku 2015 dwukrotnie skorzystał z wyjazdu na turnusy.

Dowodem na uczestnictwo w turnusie jest faktura VAT wystawiona przez Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w M. W treści faktury wskazano: usługi hoteli i innych obiektów noclegowych - za pobyt w terminie 12 - 26 kwietnia 2015 r. z zabiegami rehabilitacyjnymi, w kolejnej fakturze (wystawca ten sam) - usługi hoteli i innych obiektów noclegowych - pobyt z zabiegami zdrowotnymi w terminie 27 września - 11 października 2015 r.

Do obydwu faktur dołączone są karty zabiegowe z nazwami/rodzajami zabiegów. Jest to pięć różnych zabiegów, które Wnioskodawca odbywał każdego dnia pobytu w ośrodku (wyłączając soboty i niedziele). Są to:

  • borowina/kręgosłup,
  • fotel masujący kręgosłup,
  • UD kręgosłup,
  • masaż wirowy KKG KKD,
  • gimnastyka w basenie.

Koszt jednego pobytu to kwota 1.498 zł, drugiego 1.652 zł.

Dzięki odbytym zabiegom Wnioskodawca może sprawniej wykonywać czynności życiowe. Bez zabiegów miałby duże problemy w poruszaniu się.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy rozliczając podatek dochodowy od osób fizycznych za 2015 rok Wnioskodawca może odliczyć od dochodu wydatki za pobyt z zabiegami zdrowotnymi/rehabilitacyjnymi w ramach ulgi rehabilitacyjnej na podstawie opisanych faktur...

Zdaniem Wnioskodawcy wydatki z tytułu pobytu wraz z zabiegami można rozliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej zgodnie z art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca spełnia wymogi określone przez art. 26 ust. 7d ustawy - posiada orzeczenie o stopniu niepełnosprawności oraz decyzję o przyznaniu renty.

Ustawa nie definiuje „turnusu rehabilitacyjnego”, jednak w interpretacjach podatkowych powołuje się definicję z art. 10c ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych. Zgodnie z cytowanym artykułem turnus rehabilitacyjny oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu. Na otrzymanych fakturach nie jest co prawda użyte słowo turnus, ale pobyt spełnia, zdaniem Wnioskodawcy, definicję określonąw powyższych przepisach.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b – 7g tego artykułu.

Na podstawie art. 26 ust. 7a ww. ustawy za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na:

  • odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym (pkt 5);
  • odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne (pkt 6).

Zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 651) zakładami lecznictwa uzdrowiskowego są:

  1. szpitale uzdrowiskowe;
  2. sanatoria uzdrowiskowe;
  3. szpitale uzdrowiskowe dla dzieci i sanatoria uzdrowiskowe dla dzieci;
  4. przychodnie uzdrowiskowe;
  5. zakłady przyrodolecznicze;
  6. szpitale i sanatoria w urządzonych podziemnych wyrobiskach górniczych.

Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 618) stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż szpitalne mogą polegać w szczególności na:

  1. udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych i wyrobów medycznych, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;
  2. udzielaniu całodobowych świadczeń zdrowotnych, które obejmują swoim zakresem pielęgnację, opiekę i rehabilitację pacjentów niewymagających hospitalizacji, oraz zapewnianiu im produktów leczniczych potrzebnych do kontynuacji leczenia, pomieszczeń i wyżywienia odpowiednich do stanu zdrowia, a także prowadzeniu edukacji zdrowotnej dla pacjentów i członków ich rodzin oraz przygotowaniu tych osób do samoopieki i samopielęgnacji w warunkach domowych;
  3. udzielaniu świadczeń zdrowotnych polegających na działaniach usprawniających, które służą zachowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia;
  4. sprawowaniu wszechstronnej opieki zdrowotnej, psychologicznej i społecznej nad pacjentami znajdującymi się w stanie terminalnym oraz opieki nad rodzinami tych pacjentów.

Świadczenia, o których mowa w ust. 1 pkt 4, oraz świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze mogą być udzielane także wyłącznie w warunkach domowych (art. 9 ust. 2 ww. ustawy).

W myśl art. 12 ust. 1 powoływanej ustawy o działalności leczniczej stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych innych niż szpitalne udziela się w przypadku świadczeń, o których mowa w art. 9 ust. 1:

  1. pkt 1 - w zakładzie opiekuńczo-leczniczym;
  2. pkt 2 - w zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym;
  3. pkt 3 - w zakładzie rehabilitacji leczniczej;
  4. pkt 4 - w hospicjum.

Ponadto, analizowany przepis art. 26 ust. 7a pkt 6 ww. ustawy przewiduje również możliwość odliczenia wydatków poniesionych na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne.

Przy tym, ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg” czy „rehabilitacja”. Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, zabieg stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby); rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów. W języku powszechnym rozumienie pojęcia „rehabilitacja” obejmuje zespół działań przystosowujących pacjenta do normalnej możliwej do osiągnięcia zdolności wykonywania czynności życiowych. Na rehabilitację kieruje lekarz prowadzący i odbywa się pod kierunkiem lekarza rehabilitanta lub fizjoterapeuty (lub innych uprawnionych specjalistów). Wskazać również należy, że ostatecznie rozstrzygnięcie kwestii czy dany zabieg wchodzi w zakres zabiegów rehabilitacyjnych wykracza poza kompetencje organu podatkowego i należy do lekarza specjalisty.

Zgodnie natomiast z art. 10c ustawy dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t. j. Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721 ze zm.) turnus rehabilitacyjny oznacza zorganizowaną formę aktywnej rehabilitacji połączonej z elementami wypoczynku, której celem jest ogólna poprawa psychofizycznej sprawności oraz rozwijanie umiejętności społecznych uczestników, między innymi przez nawiązywanie i rozwijanie kontaktów społecznych, realizację i rozwijanie zainteresowań, a także przez udział w innych zajęciach przewidzianych programem turnusu.

Stosownie do art. 26 ust. 7 ww. ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie:

  1. dowodu wpłaty na rachunek płatniczy obdarowanego lub jego rachunek w banku, inny niż rachunek płatniczy - w przypadku darowizny pieniężnej;
  2. dowodu, z którego wynikają dane identyfikujące darczyńcę oraz wartość przekazanej darowizny wraz z oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu - w przypadku darowizny innej niż pieniężna lub innej niż określona w ust. 1 pkt 9 lit. c;
  3. zaświadczenia jednostki organizacyjnej realizującej zadania w zakresie pobierania krwi o ilości bezpłatnie oddanej krwi lub jej składników przez krwiodawcę;
  4. dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3.

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie (art. 26 ust. 7b ww. ustawy).

W świetle powyższego, przesłanką do dokonania odliczenia na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 7a pkt 5 lub 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest to, aby Wnioskodawca poniósł wydatek za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym, za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne, a także posiadał dokument stwierdzający poniesienie tego rodzaju wydatku (wydatków).

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca posiada wystawione przez Sp. z o.o. faktury, w treści których ujęto usługi hoteli i innych obiektów noclegowych – za pobyt z zabiegami rehabilitacyjnymi (w przypadku jednej faktury) oraz usługi hoteli i innych obiektów noclegowych – za pobyt z zabiegami zdrowotnymi (w przypadku drugiej faktury).

Z faktur, którymi dysponuje Wnioskodawca, wynika zatem, że poniósł On wydatek za pobyt w hotelu lub innym obiekcie noclegowym, a nie w jednym z ww. ośrodków określonych przez ustawodawcę w dyspozycji art. 26 ust. 7a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy tym, wobec określenia wartości usługi w jednej łącznej kwocie na fakturze dokumentującej pobyt wraz z zabiegami rehabilitacyjnymi nie sposób także uznać, że mogłaby ona stanowić dokument stwierdzający kwotę zapłaty tytułem ww. zabiegów. Przedstawione faktury nie dokumentują również poniesienia przez Wnioskodawcę wydatków tytułem pobytu na turnusie rehabilitacyjnym.

Reasumując, w sytuacji przedstawionej we wniosku Wnioskodawcy nie przysługuje prawo dokonania odliczenia od dochodu w ramach tzw. ulgi rehabilitacyjnej na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 7a pkt 5 lub 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, ul. Staromłyńska 10, 70-561 Szczecin po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.