1061-IPTPB2.4511.167.2017.1.SR | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Czy na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podlega odliczeniu od dochodu wydatek poniesiony na pokrycie kosztów zakupu taśmy rehabilitacyjnej i urządzenia do ćwiczeń rehabilitacyjnych, jako wydatek związany z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) w związku z art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 10 stycznia 2017 r. (data wpływu 19 stycznia 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 marca 2017 r. (data wpływu 15 marca 2017 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w części dotyczącej kosztów zakupu taśmy rehabilitacyjnej i urządzenia do ćwiczeń rehabilitacyjnych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 stycznia 2017 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej.

Wniosek nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 27 lutego 2017 r., Nr 1061-IPTPB2.4511.76.2017.1.SR, Organ podatkowy na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h ww. ustawy, wystąpił do Wnioskodawczyni o usunięcie braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 6 marca 2017 r., natomiast w dniu 15 marca 2017 r. wpłynęło uzupełnienie ww. wniosku (data nadania 13 marca 2017 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Zgodnie z orzeczeniem .... Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w .... z dnia 29 stycznia 2015 r., Wnioskodawczyni została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 12 września 2013 r. Zgodnie z wydanym orzeczeniem, praca może być wykonywana jedynie w warunkach pracy chronionej oraz wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki.

Zabiegi rehabilitacyjne pozwoliły Wnioskodawczyni na normalne wykonywanie funkcji życiowych i społecznych.

Jednakże w 2014 r. stan barku lewego drastycznie się pogorszył. Chodzenie, siedzenie i leżenie wiązało się z bólem nie do wytrzymania. Gdy zabiegi fizykoterapeutyczne i najsilniejsze środki przeciwbólowe przestały już działać, Wnioskodawczyni zmuszona była poddać się zabiegom metodą artroskopii barku lewego w 2015 r.

Zabieg w dniu 19 lutego 2015 r. artroskopii barku lewego polegał na rekonstrukcji przyczepów ścięgien m. podłopatkowego, pod- i nadgrzebieniowego. Wykonanie powyższego zabiegu warunkowało podjęcie fizykoterapii, która jest co jakiś czas powtarzana.

Dodatkowo Wnioskodawczyni dokonała zakupu taśmy rehabilitacyjnej oraz urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych.

Dzięki kompleksowi zabiegów rehabilitacyjnych (artroskopia i fizykoterapia) przywrócona została Jej sprawność fizyczna pozwalająca na wykonywanie funkcji życiowych i społecznych.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni dodała, że w orzeczeniu wydanym przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności symbol przyczyny niepełnosprawności został określony jako „05-R 10-N”. W decyzji zaznaczono również, że praca może być wykonywana jedynie w warunkach pracy chronionej oraz że istnieje konieczność czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Decyzja ta była wydana w związku z urazem kręgosłupa, który dwa razy był operowany.

W 2015 r. (którego dotyczy zapytanie o ulgę rehabilitacyjną) Wnioskodawczyni uzyskiwała dochody z organu rentowego oraz z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę do marca 2015 r.

Wnioskodawczyni dysponuje fakturą VAT wystawioną przez Szpital .... na łączną kwotę 9 000 zł. W opisie ww. dokumentu widnieje zapis „zabieg płatny” i nie ma dodatkowo żadnego opisu. Jednakże do faktury dołączono kartę informacyjną leczenia szpitalnego, w której zapisano „Zastosowane leczenie: Artroskopia barku lewego. Tenotomia LHB. Akromiplastyka. Rekonstrukcja przyczepów ścięgien m. podłopatkowego, pod- i nadgrzebieniowego”.

Zakup taśmy rehabilitacyjnej oraz urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych został dokonany po konsultacji z lekarzem specjalistą, jako urządzenia techniczne niezbędne w rehabilitacji Wnioskodawczyni i ułatwiające Jej wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności.

Wnioskodawczyni posiada imienne faktury wystawione na Jej imię i nazwisko. Na dokumentach tych zapisana jest informacja o przeprowadzonym zabiegu płatnym, jak również zakupie urządzenia bloczkowego i taśmy rehabilitacyjnej. Wydatki te zostały zapłacone gotówką przez Wnioskodawczynię w dniu ich wystawienia.

Poniesione wydatki na zakup urządzenia bloczkowego do rehabilitacji, taśmy rehabilitacyjnej oraz zabiegu artroskopii zostały w całości, zapłacone ze środków własnych Wnioskodawczyni. Wydatki te nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Narodowego Funduszu Zdrowia, ani ze środków funduszu świadczeń socjalnych. Poniesione wydatki nie zostały zwrócone Wnioskodawczyni w żadnej innej formie.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) podlega odliczeniu od dochodu w zeznaniu podatkowym PIT za 2015 r. wydatek poniesiony na pokrycie kosztów zabiegu rehabilitacyjnego metodą artroskopii barku lewego przeprowadzonego 19 lutego 2015 r. – w ramach wydatków na cele rehabilitacyjne oraz zakup taśmy rehabilitacyjnej i urządzenia do ćwiczeń rehabilitacyjnych, jako wydatek związany z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych?

Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie w zakresie możliwości skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej w części dotyczącej kosztu zakupu taśmy rehabilitacyjnej i urządzenia do ćwiczeń rehabilitacyjnych. Natomiast w pozostałym zakresie wniosek zostanie rozpatrzony odrębnym rozstrzygnięciem.

Zdaniem Wnioskodawczyni, z uwagi na to, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie określa pojęcia rehabilitacja, należy posłużyć się definicją słownikową, zgodnie z którą rehabilitacja jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych. Zgodnie ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zawartym w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 czerwca 2009 r. sygn. akt ...., nie można eliminować z zabiegów rehabilitacyjnych takich zabiegów operacyjnych, które faktycznie decydują o możliwości wykonywania jakiejkolwiek rehabilitacji i bez której nie jest możliwe jej podjęcie. Jeżeli zabieg chirurgiczny stanowi niezbędny i konieczny element zmierzający do przywrócenia ograniczonych funkcji, zmniejszenia następstw nieodwracalnych zmian, aby poszkodowanemu przywrócić społecznie przydatną sprawność – to taki zabieg stanowi część rehabilitacji. Stanowisko to w całości podzielił Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II FSK 1927/09).

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał dnia 22 czerwca 2012 r. interpretację indywidualną Nr ILPB2/415-322/12-2/ES, w której uznał stanowisko Wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Na skutek procedury odwoławczej rozstrzygnięcie zostało zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 997/13 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 grudnia 2012 r., sygn. akt I SA/Po 865/12 – stanowisko wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznano za prawidłowe.

Zdaniem Wnioskodawczyni, zakup taśmy rehabilitacyjnej oraz urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych podlega odliczeniu od dochodu na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w roku ich poniesienia, czyli w zeznaniu rocznym za 2015 r., jako wydatek na cele rehabilitacyjne związany z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ww. ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b – 7g tego artykułu.

W myśl art. 26 ust. 7d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

  1. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
  2. decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
  3. orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z art. 26 ust. 7f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do:

  1. I grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1. całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo
    2. znaczny stopień niepełnosprawności,
  2. II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono:
    1. całkowitą niezdolność do pracy albo
    2. umiarkowany stopień niepełnosprawności.

Odliczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 6, może być dokonane również w przypadku, gdy osoba, której dotyczy wydatek, posiada orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez właściwy organ na podstawie odrębnych przepisów obowiązujących do dnia 31 sierpnia 1997 r. – art. 26 ust. 7g cyt. ustawy.

Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 powołanej ustawy wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty (...).

W myśl art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku, gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie.

W myśl natomiast art. 26 ust. 13a ww. ustawy wydatki na cele określone w ust. 1 (a więc również na cele rehabilitacyjne) podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Należy zaznaczyć, że katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Należy również pokreślić, że wszelkie zwolnienia podatkowe są odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, a przepisy dotyczące zwolnień podatkowych powinny być interpretowane ściśle, zgodnie przede wszystkim z ich wykładnią językową. Wykluczone jest w tym wypadku stosowanie wykładni rozszerzającej, jak i zawężającej.

Stosownie do treści art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego.

Zgodnie z definicją zawartą w Encyklopedii Multimedialnej PWN, „rehabilitacja” to przystosowanie do czynnego udziału w życiu społecznym osób, które z powodu wad wrodzonych lub nabytych, choroby lub urazu są kalekami, bądź doznały przemijającej lub trwałej utraty zdrowia i stały się na stałe lub na pewien czas inwalidami; rehabilitacja jest procesem złożonym, który ma na celu przywrócenie inwalidzie – w możliwie wysokim stopniu – sprawności organizmu oraz poczucia własnej wartości społecznej, zawodowej i rodzinnej. Wyróżnia się rehabilitację leczniczą, społeczną i zawodową. Rehabilitacja lecznicza jest elementem procesu leczenia, a jej celem jest przywrócenie funkcji utraconych w wyniku choroby lub wyrobienia mechanizmów zastępczych; metody rehabilitacji leczniczej obejmują: fizykoterapię, gimnastykę leczniczą, naukę wykonywania czynności codziennych, zaopatrzenie w protezy i aparaty rehabilitacyjne oraz nauczenie posługiwania się nimi. Rehabilitacja społeczna umożliwia człowiekowi niepełnosprawnemu zyskanie zdolności do życia w społeczeństwie; obejmuje przystosowanie inwalidy do pełnienia odmiennej roli społecznej i do nowych form uczestnictwa w życiu społecznym oraz przygotowanie jego środowiska pod względem psychicznym (akceptacja osobowości i potrzeb inwalidy) i warunków pobytu (wyposażenie mieszkania, środki poruszania się i wykonywania codziennych czynności).

Z treści wniosku oraz jego uzupełnienia wynika, że zgodnie z orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 29 stycznia 2015 r., Wnioskodawczyni została zaliczona do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Ustalony stopień niepełnosprawności datuje się od dnia 12 września 2013 r. Symbol przyczyny niepełnosprawności został określony jako „05-R 10-N”. Decyzja ta była wydana w związku z urazem kręgosłupa, który dwa razy był operowany. Zgodnie z wydanym orzeczeniem, praca może być wykonywana jedynie w warunkach pracy chronionej oraz wymaga korzystania z systemu środowiskowego wsparcia w samodzielnej egzystencji, przez co rozumie się korzystanie z usług socjalnych, opiekuńczych, terapeutycznych i rehabilitacyjnych świadczonych przez sieć instytucji pomocy społecznej, organizacje pozarządowe oraz inne placówki. Zabiegi rehabilitacyjne pozwoliły Wnioskodawczyni na normalne wykonywanie funkcji życiowych i społecznych. Jednakże w 2014 r. stan barku lewego drastycznie się pogorszył. Chodzenie, siedzenie i leżenie wiązało się z bólem nie do wytrzymania. Gdy zabiegi fizykoterapeutyczne i najsilniejsze środki przeciwbólowe przestały już działać, Wnioskodawczyni zmuszona była poddać się zabiegom metodą artroskopii barku lewego w 2015 r. Dodatkowo Wnioskodawczyni dokonała zakupu taśmy rehabilitacyjnej oraz urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych. Zakup taśmy rehabilitacyjnej oraz urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych został dokonany po konsultacji z lekarzem specjalistą, jako urządzenia techniczne niezbędne w rehabilitacji Wnioskodawczyni i ułatwiające Jej wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Wnioskodawczyni posiada imienne faktury wystawione na Jej imię i nazwisko. Na dokumentach tych zapisana jest informacja o zakupie urządzenia bloczkowego i taśmy rehabilitacyjnej. Wydatki te zostały zapłacone gotówką przez Wnioskodawczynię w dniu ich wystawienia. Poniesione wydatki na zakup urządzenia bloczkowego do rehabilitacji i taśmy rehabilitacyjnej zostały w całości zapłacone ze środków własnych Wnioskodawczyni. Wydatki te nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Narodowego Funduszu Zdrowia, ani ze środków funduszu świadczeń socjalnych. Poniesione wydatki nie zostały zwrócone Wnioskodawczyni w żadnej innej formie. W 2015 r. Wnioskodawczyni uzyskiwała dochody z organu rentowego oraz z tytułu zatrudnienia na umowę o pracę do marca 2015 r. Dzięki kompleksowi zabiegów rehabilitacyjnych (artroskopia i fizykoterapia) przywrócona została Jej sprawność fizyczna pozwalająca na wykonywanie funkcji życiowych i społecznych.

Z powyższego opisu wynika, że Wnioskodawczyni poniosła wydatki na zakup taśmy rehabilitacyjnej i urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych, jako urządzeń technicznych niezbędnych w rehabilitacji Wnioskodawczyni i ułatwiających Jej wykonywanie czynności życiowych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Mając powyższe na względzie należy podkreślić, że każdy wydatek musi być rozpatrywany indywidualnie i w odniesieniu do konkretnego podatnika, który zamierza skorzystać z odliczenia. Zaakcentować należy, że określenie „indywidualny sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne niezbędne w rehabilitacji”, zawarte w art. 26 ust. 7 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, oznacza, że ustawodawca zalicza do nich wyłącznie sprzęt, urządzenia i narzędzia techniczne – mające cechy sprzętu, urządzeń i narzędzi indywidualnych, niezbędnych w rehabilitacji osoby niepełnosprawnej i ułatwiającej tej osobie wykonywanie czynności życiowych, których utrudnienie wykonywania wynika z niepełnosprawności. Oznacza to, że taki sprzęt musi posiadać określone właściwości.

Z uregulowań zawartych w ww. przepisie wynika zatem, że:

  • pomiędzy rodzajem nabytego sprzętu, a rodzajem niepełnosprawności, pozostawać musi ścisły związek,
  • zakupiony sprzęt musi być wykorzystywany (używany) w rehabilitacji oraz służyć przywracaniu sprawności organizmu lub ułatwiać wykonywanie czynności życiowych,
  • cechą zakupionego sprzętu musi być jego indywidualny charakter.

Mając zatem na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane powyżej przepisy prawne stwierdzić należy, że wydatek poniesiony w 2015 r. przez Wnioskodawczynię na zakup taśmy rehabilitacyjnej oraz urządzenia bloczkowego do ćwiczeń rehabilitacyjnych, niezbędnych w Jej rehabilitacji, odpowiednio udokumentowany, będzie mógł zostać zaliczony do wydatków poniesionych na cele rehabilitacyjne, o których mowa w mowa w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i odliczony od dochodu w zeznaniu podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ...., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.