IBPBI/1/415-728/10/KB | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach,
Wycena kosztów poniesionych w walutach obcych u podatników prowadzących księgi rachunkowe

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112 poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 19 lipca 2010r. (data wpływu do tut. Biura 03 sierpnia 2010r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu wyceny wydatków poniesionych w walutach obcych – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 03 sierpnia 2010r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie sposobu wyceny wydatków poniesionych w walutach obcych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą w zakresie handlu artykułami przemysłowymi. Jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny oraz zidentyfikowany dla celów transakcji wewnątrz wspólnotowych. Zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej prowadzi księgi handlowe. Zgodnie z przyjętymi zasadami polityki rachunkowości wycena towarów handlowych dokonywana jest według ich ceny nabycia. W ramach prowadzonej działalności gospodarczej importuje towary handlowe z Chin. Towary te są dostarczane do H. (terytorium Niemiec), gdzie dokonywana jest ich odprawa celna. Odprawy celnej na jego zlecenie dokonuje niemiecki przedstawiciel podatkowy. Następnie towary te są dostarczane na terytorium Polski. Od kontrahenta z Chin otrzymuje fakturę, która zawiera koszty zakupu towaru, a dodatkowo koszty transportu z Chin do H. Natomiast od niemieckiego przedstawiciela podatkowego otrzymuje dwie faktury, na podstawie których obciążany jest za cło oraz, na odrębnej fakturze, za transport towarów z H. do Polski. Towar dostarczony jest wraz z fakturami od dostawcy z Chin oraz od przedstawiciela podatkowego do firmy a następnie wprowadzany na magazyn.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Z jakiego dnia należy przyjąć kurs NBP do wyceny ww. kosztów dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych...

(pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych w brzemieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007r., koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu. Przepisy ww. ustawy, obowiązujące od tego dnia, zawierają definicję „daty poniesienia kosztu” dla celów podatkowych. Art. 22 ust. 5d ww. ustawy stanowi, że poprzez dzień poniesienia kosztu należy rozumieć dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku). Z powyższego zatem jednoznacznie wynika, że koszty wyrażone w walutach obcych podatnik winien przeliczyć przy zastosowaniu średniego kursu NBP obowiązującego w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym dzień poniesienia kosztu, a więc dzień jego ujęcia w księgach rachunkowych. Wszystkie koszty związane z zakupem towaru z Chin, tj. koszty ujęte na fakturze od kontrahenta z Chin oraz koszty ujęte na fakturze od przedstawiciela podatkowego z H., księgowane są w dniu przyjęcia towaru na magazyn (dzień wystawienia dokumentu PZ), zatem przeliczenie kosztów wyrażonych w walutach obcych z ww. faktur powinno być dokonane po kursie średnim NBP obowiązującym w ostatnim dniu roboczym poprzedzającym dzień zaksięgowania ww. dokumentów.

Na tle przedstawionego stanu faktycznego stwierdzam co następuje:

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zakwalifikowany do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

  • musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu;
  • nie może być wymieniony w art. 23 w/w ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów;
  • musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, iż konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika.

Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób, gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości.

W myśl art. 22 ust. 5d ww. ustawy, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Z powyższego wynika, iż ujęcie (zaksięgowanie) kosztu w księgach rachunkowych określa datę powstania kosztu podatkowego. Zatem o tym, na który dzień ujmuje się koszt w księgach rachunkowych, a tym samym o dacie poniesienia kosztu podatkowego, z zastrzeżeniem rezerw i biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów, przesądzają przepisy ustawy z dnia 29 września 1994r. o rachunkowości (t.j. Dz. U. z 2009r. nr 152, poz. 1223 ze zm.).

W przypadku transakcji dotyczących kosztów uzyskania przychodów przeprowadzanych w walutach obcych należy jednak mieć na uwadze fakt, iż transakcje te co do zasady skutkują powstaniem różnic kursowych, o których mowa w art. 14b i 24c ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 24c ust. 7 ww. ustawy, (przy ich ustalaniu) za koszt poniesiony, o którym mowa w ust. 2 i 3, uważa się koszt wynikający z otrzymanej faktury (rachunku) albo innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), a za dzień zapłaty, o którym mowa w ust. 2 i 3, dzień uregulowania zobowiązań w jakiejkolwiek formie, w tym w wyniku potrącenia wierzytelności. Z przepisu tego wynika, iż do przeliczenia waluty obcej należy przyjąć datę wynikającą z faktury lub innego dowodu, a nie datę otrzymania tych dokumentów.

Mając na celu ujednolicenie rozliczeń podatkowych z ewidencją rachunkową związaną z transakcjami walutowymi, uzasadnione jest, aby w odniesieniu do tych transakcji przy przyjęciu daty kursu średniego NBP zastosować jednolitą datę. Z uwagi na powyższe dla celów podatku dochodowego będzie to zatem kurs średni NBP z dnia roboczego poprzedzającego dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą. W związku z tą działalnością dokonuje zakupu towarów handlowych u kontrahenta z Chin. Towar ten dostarczany jest z Chin do Niemiec, gdzie za pośrednictwem przedstawiciela podatkowego dokonywana jest jego odprawa celna, a następnie towar przewożony jest do Polski. W związku z ww. transakcjami Wnioskodawca zostaje obciążany trzema fakturami: jedną od kontrahenta z Chin, dotyczącą sprzedaży towarów oraz ich transportu do Niemiec oraz dwoma od przedstawiciela podatkowego, dotyczące cła oraz transportu towaru do Polski. Towar wraz z wszystkimi ww. fakturami, dostarczany jest do firmy Wnioskodawcy i przyjmowany na magazyn. Poniesione w związku z nabyciem towarów w walucie obcej wydatki księgowane są w dniu przyjęcia towaru na magazyn (dzień wystawienia dokumentu PZ).

Mając na względzie cyt. wyżej przepisy stwierdzić należy, iż jeżeli ww. wydatki spełniają kryteria uznania ich za koszty uzyskania przychodów, ich wartość należy wyceniać w PLN z zastosowaniem kursu średniego NBP z dnia poprzedzającego dzień wystawienia faktury, a nie z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu, tj. z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień ujęcia ww. wydatków w księgach rachunkowych.

Z uwagi na powyższe stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ul. Rakowicka 10, 31 – 511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.