IBPBII/1/415-784/14/JP | Interpretacja indywidualna

Czy Wnioskodawcy przysługuje 50% ulgi z tytułu wychowywania dziecka w latach 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 (Wnioskodawca w tym zakresie złożył korektę w Urzędzie Skarbowym w sierpniu 2014 r.) oraz czy Wnioskodawca ma prawo do złożenia takiej korekty?
IBPBII/1/415-784/14/JPinterpretacja indywidualna
  1. korekta zeznania
  2. rozliczenie roczne
  3. ulga prorodzinna
  4. władza rodzicielska
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Przedmiot i podmiot opodatkowania

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 25 września 2014 r. (data wpływu do Biura – 25 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej za lata: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 i złożenia w związku z tym korekty zeznania podatkowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 25 września 2014 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości skorzystania z odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej za lata: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 i złożenia w związku z tym korekty zeznania podatkowego.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca wskazał, że w maju 2010 r. zapadł wyrok rozwodowy, na mocy którego nie została Wnioskodawcy ograniczona ani odebrana władza rodzicielska. Natomiast jeszcze w 2009 r. – do połowy 2010 r. trwała sprawa rozwodowa. Przez okres 5-u lat wstecz Wnioskodawca dobrowolnie i regularnie przesyłał żonie pieniądze na „utrzymanie dziecka”, następnie „alimenty” (w kwocie 300 zł), a następnie zasądzone przez sąd alimenty w kwocie 450 zł (do nadal). Od 2009 r. (do nadal) Wnioskodawca realizował wyznaczone przez sąd kontakty z dzieckiem zabierając syna do siebie i opiekując się nim w określonym wymiarze. Wyjątek w regularnej realizacji wyznaczonych przez sąd kontaktów z dzieckiem stanowił rok 2009, ponieważ od 26 lutego 2009 r. do 20 sierpnia 2009 r. co najmniej kilkanaście razy nie doszło do spotkań Wnioskodawcy z synem z przyczyn leżących po stronie żony Wnioskodawcy. Za „niewydawanie” dziecka przez tak długi okres sąd ukarał matkę (żonę Wnioskodawcy) grzywną w wysokości 500 zł z zamianą na 5 dni aresztu. Wnioskodawca wyrażał jednak wówczas gotowość opieki nad dzieckiem przyjeżdżając na każde wskazane przez sąd spotkanie z synem.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawcy przysługuje 50% ulgi z tytułu wychowywania dziecka w latach 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 (Wnioskodawca w tym zakresie złożył korektę w Urzędzie Skarbowym w sierpniu 2014 r.) oraz czy Wnioskodawca ma prawo do złożenia takiej korekty...

Wnioskodawca wskazał, że z uwagi na toczące się liczne postępowania w sądach nigdy nie rozmawiał, ani nie uzgadniał z matką dziecka proporcji wyżej wspomnianej ulgi, więc uważa, że w takiej sytuacji przysługuje mu 50% ulgi za lata: począwszy od 2009 r. do 2013r. Wnioskodawca nadmienił, że w latach 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 deklaracje podatku dochodowego od osób fizycznych rozliczał samodzielnie (tj. bez wspólnego rozliczania z żoną).

Wnioskodawca zaznaczył, że w rozmowie telefonicznej z przedstawicielem Krajowej Informacji Podatkowej uzyskał potwierdzenie ww. stanowiska, że przysługuje mu 50% ulgi z tytułu wychowania dziecka oraz, że może bez przeszkód złożyć korekty zeznań podatkowych pięć lat wstecz. Wnioskodawca dodał, że nie miał w tych latach wiedzy, że może w sposób samodzielny skorzystać z tej ulgi.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176, z późn. zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 6 listopada 2008 r. (Dz.U. Nr 209, poz. 1316, z późn.zm.), która weszła w życie 1 stycznia 2009 r., od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

  1. wykonywał władzę rodzicielską,
  2. pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało,
  3. sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Odliczeniu podlega kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę , pełnił funkcję, albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1. Odliczenie nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:

  1. na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych,
  2. wstąpiło w związek małżeński (art. 27f ust. 2 ww. ustawy).

W myśl art. 27f ust. 4 cyt. ustawy odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej.

Na mocy zmienionego art. 27f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 października 2012 r. (Dz.U. z 2012, poz. 1278), która weszła w życie od 1 stycznia 2013 r., od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki na ubezpieczenie zdrowotne, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

  1. wykonywał władzę rodzicielską,
  2. pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało,
  3. sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

W myśl art. 27f ust. 2 pkt 1 tej ustawy, odliczenie podlega za każdy miesiąc kalendarzowy roku podatkowego, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1, w stosunku do jednego małoletniego dziecka – kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali podatkowej, o której mowa w art. 27 ust. 1, jeżeli dochody podatnika:

  1. pozostającego przez cały rok podatkowy w związku małżeńskim i jego małżonka, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 112.000 zł,
  2. niepozostającego w związku małżeńskim, w tym również przez część roku podatkowego, nie przekroczyły w roku podatkowym kwoty 56.000 zł, za wyjątkiem podatnika samotnie wychowującego małoletnie dziecko wymienionego w art. 6 ust. 4, do którego ma zastosowanie kwota dochodu określona w lit. a).

Zgodnie z art. 27f ust. 2a cyt. ostatnio ustawy, za dochody, o których mowa w ust. 2 pkt 1, uważa się dochody uzyskane łącznie w danym roku podatkowym, do których mają zastosowanie zasady opodatkowania określone w art. 27, art. 30b i art. 30c, pomniejszone o kwotę składek, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 i 2a.

Art. 27f ust. 2c ustawy, stanowi natomiast, że odliczenie, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:

  1. na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych,
  2. wstąpiło w związek małżeński.

Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej (art. 27f ust. 4 ww. ustawy).

Biorąc pod uwagę powyższe, uprawnionymi do skorzystania z ulgi są zatem podatnicy, którzy spełnili m.in. poniższe przesłanki, tj.:

  • osiągali dochody opodatkowane wg skali podatkowej,
  • wykonywali władzę rodzicielską,
  • wykażą podatek (po odliczeniu składki na ubezpieczenia zdrowotne),
  • w roku podatkowym uzyskali dochód w kwocie nieprzekraczającej limitu określonego w art. 27f ust. 2 pkt 1 ustawy w przypadku, gdy ulga dotyczy tylko jednego dziecka (warunek ten dotyczy 2013 r. – zgodnie z ostatnio przywołaną nowelizacją ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych).

Z przytoczonych regulacji wynika zatem, że limit omawianej ulgi został określony na dziecko oraz że rodzicom dziecka ustawodawca przyznał jeden limit.

W konsekwencji, jeżeli w stosunku do danego dziecka tylko jednemu z rodziców przysługuje władza rodzicielska, i władza ta jest wykonywana przez tego rodzica, to rodzic ten ma prawo do odliczenia, w granicach przysługującego limitu, ulgi na dziecko. Kwotę tę rodzic dziecka może odliczyć od podatku w całości.

Jeżeli jednak w roku kalendarzowym w stosunku do danego dziecka obojgu rodzicom przysługuje władza rodzicielska, i władza ta jest wykonywana przez obojga rodziców (bo żadne z nich nie jest jej pozbawione), to każdy z rodziców ma prawo do odliczenia, w granicach przysługującego limitu, ulgi na dziecko. Kwotę tę rodzice dziecka mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej. Przy czym podkreślić trzeba, że w sytuacji gdy władza rodzicielska przysługiwała tylko przez część roku, to prawo do ulgi przysługuje w proporcji wskazanej w przywołanym powyżej art. 27f ust. 3 ustawy.

Jednocześnie biorąc pod uwagę umiejscowienie w przepisach ustawy sformułowania „lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej”, tj. po wyrazach „kwotę tę rodzice dziecka mogą odliczyć od podatku w częściach równych”, należy przyjąć, że podstawową formą podziału przysługującego odliczenia pomiędzy rodziców, z których każdy (w związku z wykonywaną władzą rodzicielską) ma prawo do zastosowania ulgi, jest podział tej kwoty w częściach równych.

Możliwość skonsumowania tej kwoty przez rodziców dziecka w inny sposób niż w proporcji pół na pół, należy traktować w kategorii przywileju (wyjątku od generalnej zasady), który ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy zgodę na ustalenie dowolnej proporcji kwoty odliczenia wyrażają oboje rodzice. Wynika to z użytego przez ustawodawcę sformułowania „w dowolnej proporcji przez nich ustalonej”, oznaczającego współudział (porozumienie) obojga rodziców w określeniu proporcji innej niż odpowiadającej częściom równym. Zatem ewentualny brak stosownego porozumienia pomiędzy rodzicami dziecka oznacza, że w sytuacji gdy każdy z rodziców spełnia warunki do zastosowania przedmiotowego odliczenia, przysługującą rodzicom wspólną kwotę ulgi na dzieci rodzic dzieli z drugim rodzicem w częściach równych.

Z treści wniosku wynika, że w maju 2010 r. zapadł wyrok rozwodowy, na mocy którego nie została Wnioskodawcy ograniczona ani też odebrana władza rodzicielska. Od 2009 r. – do połowy 2010 r. trwała sprawa rozwodowa. Przez okres 5-u lat wstecz Wnioskodawca dobrowolnie i regularnie przesyłał żonie pieniądze na utrzymanie dziecka w kwocie 300 zł, a następnie zasądzone przez sąd alimenty w kwocie 450 zł (do nadal). Od 2009 r. (do nadal) Wnioskodawca realizował wyznaczone przez sąd kontakty z dzieckiem zabierając syna do siebie i opiekując się nim w określonym wymiarze. Wyjątek w regularnej realizacji wyznaczonych przez sąd kontaktów z dzieckiem stanowił rok 2009, ponieważ od 26 lutego 2009 r. do 20 sierpnia 2009 r. co najmniej kilkanaście razy nie doszło do spotkań Wnioskodawcy z synem z przyczyn leżących po stronie żony Wnioskodawcy. Za „niewydawanie” dziecka przez tak długi okres sąd ukarał matkę (żonę Wnioskodawcy) grzywną w wysokości 500 zł z zamianą na 5 dni aresztu. Wnioskodawca wyrażał jednak wówczas gotowość opieki nad dzieckiem przyjeżdżając na każde wskazane przez sąd spotkanie z synem. Z uwagi na toczące się liczne postępowania w sądach Wnioskodawca nigdy nie rozmawiał, ani nie uzgadniał z matką dziecka proporcji skorzystania z ulgi prorodzinnej.

Należy zauważyć, że skorzystanie z odliczenia w ramach ulgi prorodzinnej przez Wnioskodawcę wymaga spełnienia przez niego określonych w ustawie omówionych powyżej przesłanek tej ulgi w odniesieniu do jego sytuacji faktycznej przedstawionej we wniosku.

W szczególności należy zauważyć, że Wnioskodawca posiada władzę rodzicielską nad małoletnim synem, która trwa nieprzerwanie od czasu gdy był w związku małżeńskim, jak i po orzeczeniu rozwodu w maju 2010 r. Od pięciu lat Wnioskodawca przesyła żonie (matce ich małoletniego syna) środki finansowe na utrzymanie syna w odstępach miesięcznych. Jednocześnie dostrzeżenia wymaga okoliczność, że rodzice, tj. Wnioskodawca wraz ze swoją małżonką nie porozumieli się w sprawie skorzystania z ulgi prorodzinnej.

W świetle tak zarysowanej sytuacji należy stwierdzić, że w stosunku do Wnioskodawcy nie występują przeszkody, by mógł skorzystać z ulgi prorodzinnej, o ile spełnione są wszystkie przesłanki omawianej ulgi.

Jak zostało wskazane, ulga, o której mowa w art. 27f ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przysługuje na dziecko oraz dotyczy łącznie obojga rodziców. Przy czym, w pierwszej kolejności rodzice mogą tę kwotę odliczyć w częściach równych, lub w dowolnej proporcji przez siebie ustalonej.

Skoro więc w przypadku Wnioskodawcy nie doszło do porozumienia między rodzicami o proporcji skorzystania przez nich z kwoty odliczenia – to każde z nich może dokonać odliczenia kwoty ulgi w częściach równych (po 50%).

Należy podkreślić fakt, że przy korzystaniu z tego zwolnienia istotne jest posiadanie przez rodziców władzy rodzicielskiej, a nie okoliczność – z którym z rodziców dziecko zamieszkuje.

Zatem, jeżeli Wnioskodawca spełnia wszystkie pozostałe wymogi ulgi (oprócz nieprzerwanie posiadanej władzy rodzicielskiej) może skorzystać z ulgi w części równej, tj. w kwocie stanowiącej 1/2 kwoty określonej w art. 27f ust. 2 ww. ustawy.

W związku z przedstawioną sytuacją Wnioskodawcy należy również stwierdzić, że nie ma przeszkód, by Wnioskodawca złożył korekty zeznań w tym zakresie. Przepisy materialne regulujące omawianą ulgę nie stanowią o niemożliwości złożenia korekty zeznania w odniesieniu do tej ulgi.

Barierą czasową złożenia korekty zeznania jest okres przedawnienia wynoszący pięć lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej).

Ponadto, zgodnie z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację.

Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji wraz z dołączonym pisemnym uzasadnieniem przyczyn korekty (art. 81 § 2 ww. Ordynacji podatkowej).

Z kolei, w myśl art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.

Stosownie do art. 75 § 1 ww. ustawy jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Zgodnie z art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej uprawnienie określone w § 1 przysługuje również podatnikom, których zobowiązanie podatkowe powstaje w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1, jeżeli w zeznaniach (deklaracjach), o których mowa w art. 73 § 2, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek albo wykazali nadpłatę w wysokości mniejszej od należnej.

W myśl zaś art. 75 § 3 cyt. ustawy w przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b, podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty są obowiązani złożyć skorygowane zeznanie (deklarację).

Stosownie do art. 75 § 4 Ordynacji podatkowej jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja – stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że Minister Finansów, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) – została wydana wyłącznie dla Wnioskodawcy.

Do wniosku dołączono plik kserokopii dokumentów. Należy więc wskazać, że wydając interpretacje w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany ani uprawniony do oceny załączonych dokumentów; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem. To oznacza, że żadne dołączone do wniosku dokumenty nie będą weryfikowane przez Organ interpretacyjny.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.