IBPP2/4512-448/15/WN | Interpretacja indywidualna

Obowiązek dokonania korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli wierzytelności, z których wynika korygowana kwota podatku naliczonego, powstały po dniu wszczęcia postępowania upadłościowego
IBPP2/4512-448/15/WNinterpretacja indywidualna
  1. dług zły
  2. dłużnik
  3. korekta podatku
  4. wierzytelność
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Odliczenie i zwrot podatku. Odliczanie częściowe -> Odliczanie częściowe podatku oraz korekta podatku naliczonego -> Odliczenie częściowe podatku
  2. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Odliczenie i zwrot podatku. Odliczanie częściowe -> Rozliczenie podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) i § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 4 maja 2015r. (data wpływu 13 maja 2015r.), uzupełnionym pismem z 5 sierpnia 2015r. (data wpływu 11 sierpnia 2015r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli wierzytelności, z których wynika korygowana kwota podatku naliczonego, powstały po dniu wszczęcia postępowania upadłościowego - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 maja 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obowiązku dokonania korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, jeżeli wierzytelności, z których wynika korygowana kwota podatku naliczonego, powstały po dniu wszczęcia postępowania upadłościowego.

Wniosek ten został uzupełnionym pismem z 5 sierpnia 2015r. (data wpływu 11 sierpnia 2015r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z 29 lipca 2015r. znak: IBPP2/4512-448/15/WN.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący zaistniały stan faktyczny:

Wnioskodawca jest oddziałem słowackiej spółki D.

W dniu 4 kwietnia 2014 r. w stosunku do D. Sąd Rejonowy wszczął postępowanie restrukturyzacyjne (reśtrukturalizaćné konanie) określone w art. 2a Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE L z dnia 30 czerwca 2000 r.) - dalej też "Rozporządzenie".

W związku z powyższym Sąd Rejonowy w K. dokonał również odpowiedniego wpisu do KRS odnośnie D. Oddział w Polsce, gdyż postępowanie restrukturyzacyjne wobec D., ma charakter głównego postępowania upadłościowego w rozumieniu Rozporządzenia (pkt 12 Preambuły), a więc ma ono zakres uniwersalny, obejmujący cały majątek dłużnika, w tym także majątek związany z oddziałem dłużnika położonym zagranicą. W dziale 6 rubryka 5 - Informacja o postępowaniu upadłościowym - Wzmianka o ogłoszeniu upadłości zagranicznego przedsiębiorcy.

Ponieważ w stosunku do zobowiązań swoich kontrahentów Wnioskodawca nie regulował ich w terminie, na podstawie art. 89b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) - dalej ustawa o VAT, dokonywał korekt odliczonej kwoty podatku wynikającej z nieuregulowanych w terminie faktur.

Dodatkowo pismem z 5 sierpnia 2015r. Wnioskodawca uzupełnił opis powyższego stanu faktycznego, wyjaśniając:

  1. Zarządca restrukturyzacji D. potwierdził, że dłużnik znajdował się w stanie niewypłacalności w dniu 31 grudnia 2013 r. oraz że zostały spełnione warunki do zatwierdzenia procesu restrukturyzacji.Powodem wszczęcia procesu restrukturyzacji D. była niewypłacalność.Zgodnie z art. 155 (2) słowackiej ustawy prawo upadłościowe, skutkiem przeprowadzonego wobec Dłużnika - D. postępownia restrukturyzacyjnego jest to, iż wszystkie wierzytelności zgłoszone zgodnie z procedurą restrukturyzacji podlegają postanowieniom planu restrukturyzacji, zatwierdzonego przez Sąd Rejonowy. Ponadto wygasają uprawnienia wierzycieli do dochodzenia należności, które nie zostały zgłoszone w procesie restrukturyzacji. Wierzyciele Ci nie są uprawnieni do egzekwowania takich wierzytelności od Dłużnika ani do potrącania ich z wierzytelności Dłużnika.Wierzytelności zgłoszone i uznane w postępowaniu restrukturyzacyjnym zostaną przez Dłużnika uregulowane do wysokości oraz w terminach określonych w planie restrukturyzacyjnym. Po wykonaniu planu restrukturyzacji zgłoszone wierzytelności będą uważane za uregulowane w całości.
  2. Zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 4 kwietnia 2014 r. w przedmiocie rozpoczęcia postępowania restrukturyzacyjnego, od postanowienia tego nie przysługuje odwołanie (zgodnie z art. 198 ust. 1 słowackiego prawa upadłościowego). Z kolei, zgodnie z art. 113 ust. 3 słowackiego prawa upadłościowego, postanowienie w przedmiocie rozpoczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wydane przez sąd jest niezwłocznie ogłaszane w Monitorze Gospodarczym (Obchodny vestnik) i postępowanie restrukturyzacyjne rozpoczyna się z dniem publikacji postanowienia w Monitorze Gospodarczym (Obchodny vestnik). Tym samym, postanowienie w przedmiocie rozpoczęcia postępowania restrukturyzacyjnego D. stało się skuteczne na Słowacji w dniu jego publikacji w Monitorze Gospodarczym (Obchodny vestnlk), tj. w dniu 11 kwietnia 2014 r.
  3. Zgodnie z wiedzą D., żadna instytucja w Polsce nie odmówiła uznania postępowania upadłościowego wszczętego na Słowacji wobec D. albo wykonania wydanego w jego toku orzeczenia, z tego powodu, że uznanie to lub wykonanie prowadziłoby do rezultatu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego porządkiem publicznym, w szczególności z jego podstawowymi zasadami lub konstytucyjnie zagwarantowanymi prawami i wolnościami jednostki (klauzula porządku publicznego).We wszystkich dotychczasowych postępowaniach sądowych i administracyjnych, których stroną jest w Polsce D., sądy i organy uznawały automatyczną skuteczność postanowień Sądu Rejonowego w przedmiocie restrukturyzacji D., rozpatrując w tym kontekście np. możliwość prowadzenia przeciwko D. postępowań sądowych w Polsce. Przykładowo można tu zacytować tezę z postanowienia Sądu Rejonowego w P. w przedmiocie odrzucenia pozwu przeciwko D., zgodnie z którą „z powyższej regulacji wynika, że z dniem wydania w stosunku do pozwanego D. z siedzibą w B.e postanowienia o rozpoczęciu postępowania restrukturyzacyjnego przez Sąd Rejonowy, tj. z dniem 4 kwietnia 2014r., niedopuszczalne stało się wszczynanie względem dłużnika innych postępowań sądowych dotyczących jego majątku, albowiem roszczenia te powinny podlegać zgłoszeniu w restrukturyzacji”.
  4. W dniu 19 grudnia 2014 został złożony w Sądzie Rejonowym Protokół z zebrania wierzycieli uchwalający plan restrukturyzacji D. Jednym z załączników - do protokołu była kopia planu restrukturyzacyjnego w brzmieniu uchwalonym przez Komitet Wierzycielski. W myśl postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 29 grudnia 2014 roku zostało zakończone postępowanie restrukturyzacyjne i tym samym zgłoszone i zatwierdzone w układzie wierzytelności zostały zmodyfikowane poprzez:
    • umorzenie 69,30% wartości zgłoszonych wierzytelności i ustalenie nowej wartości do uregulowania przez dłużnika w wysokości 30,70% wartości pierwotnej zgłoszonego zobowiązania;
    • nadanie nowych terminów zapłat wierzytelności w pięciu równych ratach rocznych płatnych w ostatnim dniu kalendarzowym roku, gdzie pierwsza rata płatna będzie do 31 grudnia 2015 r. a ostatnia do 31 grudnia 2019 r.
    Powyższa zmiana w zakresie kwot i terminu uregulowania zobowiązania finansowego dłużnika względem wierzyciela jest zgodnym oświadczeniem woli obu stron, co wynika z zaakceptowanego w głosowaniu planu restrukturyzacji.
  5. Zadane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej pytanie dotyczy wierzytelności, dla których uprawdopodobnienie nieściągalności nastąpiło po dniu wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec D., bez uwzględnienia zmodyfikowanych wszczętym postępowaniem restrukturyzacyjnym terminów płatności.W dniu 04 kwietnia 2014 w stosunku do D. Sąd Rejonowy wszczął postępowanie restrukturyzacyjne, które orzeczeniem tego Sądu zostało zakończone w dniu 29 grudnia 2014 r. W tym okresie Spółka dokonywała korekty w trybie art. 89b ustawy VAT w odniesieniu do wierzytelności, w zakresie których nie dokonała zapłaty względem dłużnika. Podczas sporządzania korekty w trybie art. 89b ustawy VAT Spółka nie uwzględniła zmodyfikowanych wszczętym postępowaniem restrukturyzacyjnym terminów płatności, z uwagi na fakt, że nie były one znane w momencie sporządzania stosownych korekt. Dopiero w dniu 29 grudnia 2014 r. orzeczeniem Sąd Rejonowy zakończył postępowanie restrukturyzacyjne i tym samym zaakceptował plan spłaty wierzytelności z uwzględnieniem nadania im nowych terminów zapłat w pięciu równych ratach rocznych płatnych w ostatnim dniu kalendarzowym roku, gdzie pierwsza rata płatna będzie do 31 grudnia 2015 r. a ostatnia do 31 grudnia 2019 r.
  6. Należności wynikające z faktur dokumentujących dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju na rzecz D. SA Oddział w Polsce powstały przed datą wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego przez Sąd Rejonowy, tj. przed 4 kwietnia 2014 roku. Natomiast uprawdopodobnienie nieściągalności tych należności nastąpiło po dniu ogłoszenia upadłości. D. SA Oddział w Polsce w trakcie trwania postępowania restrukturyzacyjnego dokonywał korekt podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT od zobowiązań powstałych przed dniem 4 kwietnia 2014 r., dla których 150 dzień od dnia terminu płatności upłynął po dacie 4 kwietnia 2014 r. Oddział dokonał również korekt podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT dla faktur wystawionych po dacie 4 kwietnia 2014 r., dokumentujących zakupy towarów i usług, dla których minął 150 dzień od terminu zapłaty a zobowiązanie pozostawało nie uregulowane.
  7. W związku z postępowaniem restrukturyzacyjnym D. dokonano odpowiedniego wpisu do KRS dla oddziału zagranicznego przedsiębiorcy D. SA Oddział w Polsce. W dziale 6 rubryka 5 - Informacja o postępowaniu upadłościowym - Wzmianka o ogłoszeniu upadłości zagranicznego przedsiębiorcy. Tym samym wierzyciele D. SA Oddział w Polsce zgodnie ze stanowiskiem Spółki nie mogli skorzystać z uprawnienia skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów i usług na terytorium kraju. Z literalnego brzmienia przepisów art. 89a ust. 2 ustawy wynika, że podatnik nie może skorzystać z uprawnienia skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona w sytuacji, gdy dostawa towarów lub świadczenie usług były dokonane na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, będącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji, a także w sytuacji gdy dłużnik na dzień poprzedzający dzień złożenia przez wierzyciela deklaracji, w której dokonuje on korekty, jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji.Po ogłoszeniu postępowania restrukturyzacyjnego względem D., prowadzone były przez urzędy skarbowe czynności sprawdzające z uwagi na dokonanie przez wierzycieli obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w myśl przepisów art. 89a ust. 1 ustawy VAT. D. SA Oddział w Polsce informował urząd skarbowy o dokonaniu stosownej korekty w myśl przepisów art. 89b ustawy VAT oraz o rozpoczętym i toczącym się względem D. postępowaniu restrukturyzacyjnym. Nie są Wnioskodawcy znane rozstrzygnięcia urzędu skarbowego w tym zakresie. W ocenie Spółki wierzyciele nie byli uprawnieni do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie art. 89a ustawy VAT, gdyż jak wynika z przepisów rozporządzenia D. był w trakcie postępowania upadłościowego, a okoliczność ta została również potwierdzona wpisem w KRS dla oddziału zagranicznego przedsiębiorcy D. SA Oddział w Polsce.
  8. Wnioskodawca oświadcza, że nie wystąpiły wierzytelności, dla których upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym zostały wystawione.
  9. Wnioskodawca oświadcza, że D. SA Oddział w Polsce pozostaje czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług w okresie od wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego w stosunku do dłużnika (Słowacja) do nadal.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
  1. Czy w opisanym stanie faktycznym D. SA Oddział w Polsce jest obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego w związku z niezapłaceniem faktur, w stosunku do których uprawdopodobnienie nieściągalności nastąpiło po dniu wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec D. z siedzibą w B....
  2. W przypadku gdyby okazało się, że D. SA Oddział w Polsce nie był obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego zgodnie z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, czy Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania ponownej korekty podatku naliczonego poprzez jego zwiększenie w rozliczeniu za okres, w którym zastosował korektę wynikającą z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT...

Stanowisko Wnioskodawcy.

  1. W opisanym stanie faktycznym D. SA Oddział w Polsce nie jest obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego w związku z niezapłaceniem faktur, w stosunku do których uprawdopodobnienie nieściągalności nastąpiło po dniu wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec D. z siedzibą w B.
  2. W przypadku gdyby okazało się, że D. SA Oddział w Polsce nie był obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego zgodnie z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania ponownej korekty podatku naliczonego poprzez jego zwiększenie w rozliczeniu za okres, w którym zastosował korektę wynikającą z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT.

Poniżej Wnioskodawca przedstawia szczegółowe uzasadnienie swojego stanowiska.

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 z późn zm.). Zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2012r. o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce (Dz. U. z 2012r. poz. 1342), do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy art. 89a i art. 89b ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu dotychczasowym, z zastrzeżeniem ust. 2. Natomiast w świetle ust. 2 ww. artykułu, przepisy art. 89a i art. 89b ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się również do wierzytelności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, których nieściągalność została, zgodnie z art. 89a ust. 1a ustawy zmienianej w art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, uprawdopodobniona po dniu 31 grudnia 2012r.

A zatem nowe zasady stosowania tzw. ulgi za złe długi mają zastosowanie do wierzytelności, które powstały od dnia 1 stycznia 2013r. oraz do wierzytelności powstałych przed tą datą, których nieściągalność została uprawdopodobniona (zgodnie z nowymi zasadami) już w 2013r., tj. w 2013r. upłynął 150. dzień od dnia upływu terminu ich płatności. Oznacza to, że w odniesieniu do wierzytelności powstałych przed dniem 1 stycznia 2013r. nowe zasady stosowane są wyłącznie w przypadku, gdy w 2013r. upłynie 150. dzień od upływu ich płatności.

Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy ustawy o podatku o podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 stycznia 2013r., bowiem przedmiotem wniosku są wierzytelności powstałe po dniu wejścia w życie ww. ustawy o redukcji niektórych obciążeń administracyjnych w gospodarce.

I tak, zgodnie z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.

W myśl art. 89a ust. 1a ustawy o VAT, nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Na podstawie art. 89a ust. 2 ustawy o VAT, przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

  1. dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
  2. (uchylony)
  3. na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1:
    1. wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni,
    2. dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
  4. (uchylony)
  5. od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.
  6. (uchylony).

Stosownie do treści art. 89a ust. 3 ustawy o VAT, korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której mowa w ust. 1, należność zastała uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części (art. 89a ust. 4 ustawy o VAT).

Wierzyciel obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty, o której mowa w ust. 1, zawiadomić o tej korekcie właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego wraz z podaniem kwot korekty oraz danych dłużnika (art. 89a ust. 5 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 89a ust. 7 ustawy o VAT, przepisów ust. 1-5 nie stosuje się, jeżeli między wierzycielem a dłużnikiem istnieje związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2-4.

Z kolei kwestie rozliczania podatku przez dłużnika uregulowano w przepisie art. 89b ustawy o VAT. Stosownie do art. 89b ust. 1 ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r., w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Natomiast, zgodnie z art. 89b ust. 1a ustawy o VAT, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności tej należności.

W przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio (art. 89b ust. 2 ustawy o VAT).

W świetle art. 89b ust. 4 ustawy o VAT - w przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust. 1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części.

Jak stanowi art. 103 ust. 1 ustawy o VAT - podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b.

W celu wykonania tego obowiązku - stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy o VAT - podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10 i art. 133.

Ze stanu faktycznego wynika, że w dniu 4 kwietnia 2014r. w stosunku do D. z siedzibą w B. Sąd Rejonowy wszczął postępowanie restrukturyzacyjne (reśtrukturalizaćné konanie) określone w art. 2a Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE z dnia 30 czerwca 2000r. dalej też „Rozporządzenie”.

Zgodnie z art. 2a Rozporządzenia dla celów niniejszego rozporządzenia „postępowania upadłościowe” oznaczają postępowania zbiorowe określone w art. 1 ust. 1. Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku A, w którym jeśli chodzi o Słowację wymienione zostały: „Konkurzné konanie” i „Reśtrukturalizaćné konanie”. Stosownie do art. 16 Rozporządzenia, wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd Państwa Członkowskiego właściwy, zgodnie z art. 3 tegoż aktu normatywnego, podlega uznaniu we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w Państwie wszczęcia postępowania. Wydane więc w tym zakresie przedmiotowe orzeczenie Sądu w B. wywołuje również bezpośredni skutek na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W związku z powyższym dokonano również odpowiedniego wpisu do KRS odnośnie D. SA Oddział w Polsce. W dziale 6 rubryka 5 - Informacja o postępowaniu upadłościowym - Wzmianka o ogłoszeniu upadłości zagranicznego przedsiębiorcy. W świetle powyższego należy przyjąć, że wierzyciele Wnioskodawcy nie są uprawnieni do dokonania korekty podatku należnego na podstawie art. 89a ustawy o VAT, gdyż jak wynika z przepisów rozporządzenia Wnioskodawca jest w trakcie postępowania upadłościowego. Co istotne, okoliczność ta została potwierdzona również stosownym wpisem do KRS.

Przed ogłoszeniem upadłości, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca dokonywał zakupu towarów i usług od kontrahentów, jednak nie wszystkie zobowiązania zostały uregulowane.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy powstała wątpliwość, czy Wnioskodawca jest zobowiązany do korekty deklaracji i zapłaty, do 25 dnia każdego miesiąca podatku VAT, wynikającego ze zmniejszenia podatku naliczonego w związku z niezapłaceniem faktur, w stosunku do których uprawdopodobnienie nieściągalności nastąpiło po dniu ogłoszenia upadłości (wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec D. z siedzibą w B.), a faktury zostały wystawione przed ogłoszeniem upadłości i nie wynikają z czynności syndyka.

W tym miejscu należy zauważyć, że w sytuacji, gdy podmiot będący czynnym podatnikiem podatku VAT, zostaje postawiony w stan upadłości, nie powoduje to utraty automatycznie statusu czynnego podatnika podatku VAT, o ile wykonywane są przez ten podmiot lub w jego imieniu (np. przez syndyka) czynności podlegające zakresowi podatku od towarowi usług.

Z literalnego brzmienia powołanego wyżej przepisu art. 89a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT wynika, że podatnik nie może skorzystać z uprawnienia skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona w sytuacji, gdy dłużnik na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji, w której dokonuje korekty jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji. Natomiast, ten sam dłużnik (pomimo, że jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji) powinien skorygować odliczony podatek naliczony z niezapłaconych faktur VAT (art. 89b ustawy).

Należy jednak wskazać, że spójność systemu prawa gwarantuje określony stopień jego niesprzeczności i zupełności. Zatem jedną z reguł wykładni jest zakaz wykładni przepisów prawa w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami, a także do naruszenia zasad neutralności i proporcjonalności.

Skoro wierzyciel nie ma możliwości skorygowania podstawy opodatkowania (podatku należnego) z uwagi na postępowanie upadłościowe lub likwidacyjne swojego dłużnika to w takich okolicznościach nie zachodzi ryzyko utraty wpływów podatkowych. Ponadto w ww. przepisach występuje korelacja terminu w jakim można dokonać rzeczonych korekt, tj. 150 dni od dnia upływu terminu płatności wierzytelności (należności) określonego w umowie lub na fakturze. Wobec powyższego należy stwierdzić, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r. w przypadku nieuregulowania powstałej przed datą ogłoszenia upadłości należności wynikającej z faktur dokumentujących dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego umowie lub na fakturze nie ma zastosowania art. 89b ustawy o VAT. Oznacza to, że instytucja rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności, unormowana w art. 89a i art. 89b ustawy o VAT, nie ma zastosowania w stosunku do wierzytelności, których wierzyciel nie może skorygować z uwagi na to, że dłużnik jest w trakcie postępowania upadłościowego i naprawczego (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: „NSA”) z dnia 1 lipca 2014r., sygn. akt I FSK 609/14 i I FSK 641/14, wyrok NSA z dnia 8 stycznia 2014r. I FSK1752/14, wyrok NSA z dnia 2 października 2014r. sygn. akt. I FSK 750/14, interpretacja indywidualna Dyrektora izby Skarbowej w Bydgoszczy nr ITPP1/443-1183/14/KM z dnia 15 grudnia 2014r., interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach nr IBPP2/443-1040/14/RSz z dnia 14 stycznia 2015r., nr IBPP2/443-941/14/RSz z dnia 23 grudnia 2014r.

W powołanym wyżej wyroku NSA (sygn. akt 1 FSK 609/14) stwierdził w szczególności, że przyjęcie, iż „przepisy tzw. ulgi na złe długi mają zastosowanie również do zobowiązań dłużników objętych postępowaniem upadłościowym i naprawczym” prowadzi do „naruszenia zasad neutralności oraz proporcjonalności: mimo bowiem tego, że wierzyciel został objęty zakazem stosowania tej instytucji, a więc korygowania podatku należnego z niezapłaconej przez dłużnika faktury, z uwagi na postawienie go w stan upadłości (objęcie postępowaniem naprawczym), Minister Finansów uznaje, że tenże dłużnik ma stosować się do jej regulacji, tzn. z upływem terminu 150 dni od terminu płatności faktury, jest - na podstawie art. 89b ust. 1 ustawy - obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury. Prawo krajowe w zakresie podatku od towarów i usług nie może być interpretowane w sposób prowadzący do naruszenia zasad neutralności i proporcjonalności, bez uprawnienia wynikającego z dyrektywy unijnej VAT”.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, w analizowanym stanie faktycznym, D. SA Oddział w Polsce - polski oddział słowackiej spółki, wobec której Sąd w B. wszczął postępowanie restrukturyzacyjne, nie jest obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego w związku z niezapłaceniem faktur, w stosunku do których uprawdopodobnienie nieściągalności nastąpiło po dniu ogłoszenia upadłości.

Jeśli zaś chodzi o stanowisko Wnioskodawcy w zakresie odpowiedzi na pytanie nr 2, to zgodnie z przepisem art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. W konsekwencji, Wnioskodawca uważa, że gdyby okazało się, że polski oddział słowackiej spółki, wobec której Sąd w B. wszczął postępowanie restrukturyzacyjne, nie był obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego zgodnie z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT a takiej korekty wbrew obowiązkowi dokonał, jest uprawniony do skorygowania podatku naliczonego poprzez jego zwiększenie w rozliczeniu za okres w którym zastosował korektę wynikającą z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy w zakresie możliwości korygowania wcześniej złożonych deklaracji VAT nie wykazując w nich kwot wynikających z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 15 października 2014r. (nr ITPP1/443-818/14/KM), w której organ uznał za prawidłowe podejście, zgodnie z którym syndyk masy upadłości, który skorygował podatek naliczony w trybie art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, „może dokonać korekty w sposób, który nie uwzględnia normy prawnej wynikającej z art. 89b ust. 1 ustawy, jeżeli wierzytelności z których wynika kwota podatku naliczonego powstały przed dniem ogłoszenia upadłości, a uprawdopodobnienie nieściągalności tych wierzytelności nastąpiło po dniu 31 grudnia 2012r., o ile dłużnik był w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji na ostatni dzień okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150. dzień od dnia upływu terminu płatności za zakupione towary lub usługi”.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zaistniałego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zasady rozliczenia podatku w odniesieniu do nieściągalnych wierzytelności zostały określone w przepisach art. 89a i art. 89b ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT.

Zgodnie z art. 89a ust. 1 ww. ustawy, podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Stosownie do treści art. 89a ust. 1a ustawy, nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze.

W myśl art. 89a ust. 2 ustawy, przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki:

  1. dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
  2. (uchylony)
  3. na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1:
    1. wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni,
    2. dłużnik nie jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji;
  4. (uchylony)
  5. od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku, w którym została wystawiona.
  6. (uchylony)

W myśl art. 89a ust. 3 ustawy, korekta, o której mowa w ust. 1, może nastąpić w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną, pod warunkiem, że do dnia złożenia przez wierzyciela deklaracji podatkowej za ten okres wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie.

W przypadku gdy po złożeniu deklaracji podatkowej, w której dokonano korekty, o której mowa w ust. 1, należność została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie, wierzyciel obowiązany jest do zwiększenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego w rozliczeniu za okres, w którym należność została uregulowana lub zbyta. W przypadku częściowego uregulowania należności, podstawę opodatkowania oraz kwotę podatku należnego zwiększa się w odniesieniu do tej części (art. 89a ust. 4 ustawy).

Zgodnie z art. 89a ust. 5 ustawy, wierzyciel obowiązany jest wraz z deklaracją podatkową, w której dokonuje korekty, o której mowa w ust. 1, zawiadomić o tej korekcie właściwego dla niego naczelnika urzędu skarbowego wraz z podaniem kwot korekty oraz danych dłużnika.

Stosownie do art. 89a ust. 7 ustawy, przepisów ust. 1-5 nie stosuje się, jeżeli między wierzycielem a dłużnikiem istnieje związek, o którym mowa w art. 32 ust. 2-4.

Zgodnie z przepisem art. 89b ust. 1 ustawy w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli dłużnik uregulował należność najpóźniej w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności tej należności (art. 89b ust. 1a ustawy).

W myśl art. 89b ust. 2 ustawy, w przypadku częściowego uregulowania należności w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, korekta dotyczy podatku naliczonego przypadającego na nieuregulowaną część należności. Przepis ust. 1a stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 89b ust. 4 ustawy, w przypadku uregulowania należności po dokonaniu korekty, o której mowa w ust. 1, podatnik ma prawo do zwiększenia kwoty podatku naliczonego w rozliczeniu za okres, w którym należność uregulowano, o kwotę podatku, o której mowa w ust. 1. W przypadku częściowego uregulowania należności podatek naliczony może zostać zwiększony w odniesieniu do tej części.

Jak stanowi art. 103 ust. 1 ustawy – podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a–4 oraz art. 33 i art. 33b.

W celu wykonania tego obowiązku – stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy – podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2–10 i art. 133.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (D. Oddział w Polsce) jest oddziałem słowackiej spółki D. z siedzibą w B.

W dniu 4 kwietnia 2014 r. w stosunku do D.. Sąd Rejonowy B. wszczął postępowanie restrukturyzacyjne (reśtrukturalizaćné konanie) określone w art. 2a Rozporządzenia Rady (WE) Nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE L z dnia 30 czerwca 2000 r.).

W związku z powyższym Sąd Rejonowy w K. Wydział VIII Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał również odpowiedniego wpisu do KRS odnośnie D. SA Oddział w Polsce, gdyż postępowanie restrukturyzacyjne wobec D. z siedzibą w B. ma charakter głównego postępowania upadłościowego w rozumieniu Rozporządzenia (pkt 12 Preambuły), a więc ma ono zakres uniwersalny, obejmujący cały majątek dłużnika, w tym także majątek związany z oddziałem dłużnika położonym zagranicą. Ponieważ w stosunku do zobowiązań swoich kontrahentów Wnioskodawca nie regulował ich w terminie, na podstawie art. 89b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, dokonywał korekt odliczonej kwoty podatku wynikającej z nieuregulowanych w terminie faktur.

Zarządca restrukturyzacji D. potwierdził, że dłużnik znajdował się w stanie niewypłacalności w dniu 31 grudnia 2013 r. oraz że zostały spełnione warunki do zatwierdzenia procesu restrukturyzacji.

Powodem wszczęcia procesu restrukturyzacji D. była niewypłacalność.

Zgodnie z art. 155 (2) słowackiej ustawy prawo upadłościowe, skutkiem przeprowadzonego wobec Dłużnika - D. postępowania restrukturyzacyjnego jest to, iż wszystkie wierzytelności zgłoszone zgodnie z procedurą restrukturyzacji podlegają postanowieniom planu restrukturyzacji, zatwierdzonego przez Sąd Rejonowy w B. Ponadto wygasają uprawnienia wierzycieli do dochodzenia należności, które nie zostały zgłoszone w procesie restrukturyzacji. Wierzyciele Ci nie są uprawnieni do egzekwowania takich wierzytelności od Dłużnika ani do potrącania ich z wierzytelności Dłużnika.

Wierzytelności zgłoszone i uznane w postępowaniu restrukturyzacyjnym zostaną przez Dłużnika uregulowane do wysokości oraz w terminach określonych w planie restrukturyzacyjnym. Po wykonaniu planu restrukturyzacji zgłoszone wierzytelności będą uważane za uregulowane w całości.

Postanowienie w przedmiocie rozpoczęcia postępowania restrukturyzacyjnego D. stało się skuteczne na Słowacji w dniu jego publikacji w Monitorze Gospodarczym (Obchodny vestnlk), tj. w dniu 11 kwietnia 2014 r.

Zgodnie z wiedzą D., żadna instytucja w Polsce nie odmówiła uznania postępowania upadłościowego wszczętego na Słowacji wobec D. albo wykonania wydanego w jego toku orzeczenia, z tego powodu, że uznanie to lub wykonanie prowadziłoby do rezultatu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego porządkiem publicznym, w szczególności z jego podstawowymi zasadami lub konstytucyjnie zagwarantowanymi prawami i wolnościami jednostki (klauzula porządku publicznego).

W dniu 19 grudnia 2014 r. został złożony w Sądzie Rejonowym w B. Protokół z zebrania wierzycieli uchwalający plan restrukturyzacji D. Jednym z załączników - do protokołu była kopia planu restrukturyzacyjnego w brzmieniu uchwalonym przez Komitet Wierzycielski. W myśl postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 29 grudnia 2014 roku zostało zakończone postępowanie restrukturyzacyjne i tym samym zgłoszone i zatwierdzone w układzie wierzytelności zostały zmodyfikowane poprzez:

  • umorzenie 69,30% wartości zgłoszonych wierzytelności i ustalenie nowej wartości do uregulowania przez dłużnika w wysokości 30,70% wartości pierwotnej zgłoszonego zobowiązania;
  • nadanie nowych terminów zapłat wierzytelności w pięciu równych ratach rocznych płatnych w ostatnim dniu kalendarzowym roku, gdzie pierwsza rata płatna będzie do 31 grudnia 2015 r. a ostatnia do 31 grudnia 2019 r.

Powyższa zmiana w zakresie kwot i terminu uregulowania zobowiązania finansowego dłużnika względem wierzyciela jest zgodnym oświadczeniem woli obu stron, co wynika z zaakceptowanego w głosowaniu planu restrukturyzacji.

W związku z powyższym wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii czy Wnioskodawca - D. SA Oddział w Polsce - był obowiązany do dokonywania korekty podatku naliczonego w związku z niezapłaceniem faktur, w stosunku do których uprawdopodobnienie nieściągalności nastąpiło po dniu wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego wobec D. z siedzibą w B.

W art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy o podatku od towarów i usług, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r., określając warunki do dokonania korekty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona jednoznacznie sformułowano warunek dokonania korekty: aby na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której ma być dokonana korekta, dłużnik nie pozostawał w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji.

Oznacza to w konsekwencji, że do podatnika-wierzyciela, który wystawił fakturę i zapłacił podatek na ogólnych zasadach, w sytuacji gdy na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której ma być dokonana korekta, jego dłużnik znalazł się w stanie upadłości lub w trakcie likwidacji, nie znajdują zastosowania przepisy tzw. "ulgi na złe długi".

Odnośnie natomiast dłużnika, w art. 89b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, postanowiono, że w przypadku nieuregulowania należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, dłużnik jest obowiązany do korekty odliczonej kwoty podatku wynikającej z tej faktury, w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia upływu terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze.

Z literalnego brzmienia powołanego wyżej przepisu art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b ustawy wynika, że podatnik - wierzyciel nie może skorzystać z uprawnienia skorygowania podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona w sytuacji, gdy dłużnik na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji, w której dokonuje korekty jest w trakcie postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że spójność systemu prawa gwarantuje określony stopień jego niesprzeczności i zupełności. Zatem jedną z reguł wykładni jest zakaz wykładni przepisów prawa w sposób prowadzący do ich sprzeczności z innymi przepisami, a także do naruszenia zasad neutralności i proporcjonalności.

Aby przystąpić do udzielenia odpowiedzi w zakresie obowiązku skorygowania przez Wnioskodawcę podatku naliczonego, w oparciu o art. 89b ust. 1 ustawy o VAT, w pierwszej kolejności trzeba ustalić, czy wszczęte postępowanie restrukturyzacyjne, na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium Słowacji, stanowi odpowiednik polskich postępowań upadłościowych oraz jest podobne do tychże postępowań.

W celu ustalenia, czy wszczęte postępowanie restrukturyzacyjne, na podstawie przepisów obowiązujących na terytorium Słowacji, stanowi odpowiednik polskich postępowań upadłościowych, należy powołać się na przepisy Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z 29 maja 2000r. w sprawie postępowania upadłościowego (DZ. Urz. L 160 30.06.2000, str. 1).

Mając na uwadze powyższą zasadę należy mieć na uwadze przepisy Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z 29 maja 2000r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160 z 30.6.2000, str. 1).

W pkt 12 preambuły ww. rozporządzenia wskazano, że niniejsze rozporządzenie pozwala na wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w Państwie Członkowskim, w którym dłużnik posiada główny ośrodek swojej podstawowej działalności. Postępowanie to ma zakres uniwersalny, jego celem jest objęcie całego majątku dłużnika. W celu ochrony różnych interesów rozporządzenie pozwala na wszczęcie równolegle z postępowaniem głównym wtórnych postępowań upadłościowych. Wtórne postępowanie może zostać wszczęte w Państwie Członkowskim, w którym dłużnik ma swój oddział. Skutki wtórnego postępowania ograniczone są tylko do majątku dłużnika znajdującego się w tym Państwie. Bezwzględnie obowiązujące przepisy dotyczące koordynacji z postępowaniem głównym gwarantują niezbędną jednolitość postępowania w ramach Wspólnoty.

W pkt 13 preambuły wyjaśniono, że Główny ośrodek podstawowej działalności powinien oznaczać miejsce, w którym dłużnik zazwyczaj zarządza swoją działalnością i jako takie jest rozpoznawalne przez osoby trzecie.

W pkt 14 preambuły wskazano, że niniejsze rozporządzenie stosuje się tylko do postępowań, w których główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się na obszarze Wspólnoty.

W pkt 15 preambuły wyjaśniono, że zasady jurysdykcji zawarte w niniejszym rozporządzeniu ustanawiają tylko jurysdykcję, co oznacza, że określają one Państwo Członkowskie, którego sądy mogą wszcząć postępowanie upadłościowe. Właściwość miejscowa w tym Państwie Członkowskim musi zostać określona zgodnie z jego prawem wewnętrznym.

Zgodnie z art. 2 lit. a ww. rozporządzenia dla celów niniejszego rozporządzenia „postępowania upadłościowe” oznaczają postępowania zbiorowe określone w art. 1 ust. 1. Wykaz tych postępowań znajduje się w załączniku A.

W załączniku A wymieniono m.in. dla Słowacji:

  • Konkurzné konanie,
  • Reštrukturalizačné konanie,

W Rozdziale II ww. rozporządzenia – uznanie postępowań upadłościowych - w art. 16 ust. 1 wskazano, że wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd Państwa Członkowskiego właściwy zgodnie z art. 3 podlega uznaniu we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w Państwie wszczęcia postępowania.

W art. 26 (1) cyt. rozporządzenia wprowadzono zastrzeżenie, że każde Państwo Członkowskie może odmówić uznania postępowania upadłościowego wszczętego w innym Państwie Członkowskim albo wykonania wydanego w jego toku orzeczenia, o ile uznanie to lub wykonanie prowadziłyby do rezultatu, który pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego porządkiem publicznym, w szczególności z jego podstawowymi zasadami lub konstytucyjnie zagwarantowanymi prawami i wolnościami jednostki.

W art. 27 ww. rozporządzenia wskazano, że w przypadku wszczęcia przez sąd Państwa Członkowskiego postępowania określonego w art. 3 ust. 1 i uznania go w innym Państwie Członkowskim (postępowanie główne), sąd tego innego Państwa Członkowskiego, właściwy zgodnie z art. 3 ust. 2, może wszcząć wtórne postępowanie upadłościowe, nie badając przy tym w tym innym Państwie Członkowskim niewypłacalności dłużnika. Postępowanie to musi być jednym z postępowań wymienionych w załączniku B. Jego skutki ograniczają się do majątku dłużnika znajdującego się na terytorium tego innego Państwa Członkowskiego.

Cytowane wyżej Rozporządzenie Nr 1346/2000 będące aktem o charakterze generalnym, znajduje bezpośrednie zastosowanie w Polsce od chwili jej przystąpienia do Unii Europejskiej.

Mając na uwadze powyższe, należy przyjąć w świetle przepisów Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000, że skoro wszczęte przez Sąd Rejonowy B. „Restrukturalizacné konanie” zostało wymienione w załączniku A do ww. rozporządzenia (załącznik dla postępowań wywołujących uniwersalną skuteczność w innych państwach Unii Europejskiej), to stanowi ono odpowiednik polskich postępowań upadłościowych.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności sprawy należy uznać, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2013 r., w przypadku nieuregulowania, powstałej przed datą ogłoszenia upadłości, należności wynikającej z faktury dokumentującej dostawę towarów lub świadczenie usług na terytorium kraju, w terminie 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze, gdy ww. termin 150 dni przypada po dniu ogłoszenia upadłości wobec D. z siedzibą w B., to Wnioskodawca (D. S.A. Oddział w Polsce) nie był obowiązany do korekty podatku naliczonego wynikającego z tej faktury w trybie art. 89b ust. 1 ustawy w deklaracji podatkowej (składanej po dniu ogłoszenia upadłości) za okres, w którym upłynął 150 dzień od dnia płatności wierzytelności.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w kwestii objętej pytaniem nr 1 jest prawidłowe.

Wobec uznania, że Wnioskodawca nie był zobowiązany do korekty podatku naliczonego w trybie art. 89b ust. 1 ustawy z uwagi na rozpoczęte postępowanie upadłościowe wobec D. z siedzibą w B., natomiast z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jednak dokonał korekt odliczonej kwoty podatku naliczonego wynikającego z faktur nieregulowanych w terminie, zatem Wnioskodawca jest uprawniony do dokonania ponownej korekty podatku naliczonego poprzez jego zwiększenie w rozliczeniu za okres, w którym zastosował korektę wynikającą z art. 89b ust. 1 ustawy o VAT.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy w kwestii objętej pytaniem nr 2 jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.