IBPB-1-3/4510-10/16/WLK | Interpretacja indywidualna

Czy w przedstawionym stanie faktycznym zapłata otrzymana przez Spółkę tytułem sprzedaży wierzytelności własnych na rzecz Nabywcy, stanowi dla Spółki - zbywcy przychód w momencie zbycia tych wierzytelności?
IBPB-1-3/4510-10/16/WLKinterpretacja indywidualna
  1. przychód
  2. wierzytelność
  3. zbycie
  4. zorganizowana część przedsiębiorstwa
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 14 października 2015 r. (data wpływu do tut. BKIP 27 października 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, m.in. w zakresie ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym zapłata otrzymana przez Spółkę tytułem sprzedaży wierzytelności własnych na rzecz Nabywcy, stanowi dla Spółki, przychód w momencie zbycia tych wierzytelności (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2) – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2015 r. wpłynął do tut. BKIP wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, m.in. w zakresie ustalenia, czy w przedstawionym stanie faktycznym zapłata otrzymana przez Spółkę tytułem sprzedaży wierzytelności własnych na rzecz Nabywcy, stanowi dla Spółki, przychód w momencie zbycia tych wierzytelności.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Spółka X w dniu 1 lipca 2015r. dokonała zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 121 ze zm.), sprzedana część przedsiębiorstwa czyli Y, była tworem formalnie i organizacyjnie wyodrębnionym w strukturze spółki - obejmowała w szczególności:

  1. prawo własności nieruchomości,
  2. prawo użytkowania wieczystego nieruchomości,
  3. instalacje i inne środki techniczne związane z nieruchomościami,
  4. prawo własności ruchomości w postaci środków trwałych,
  5. prawo własności ruchomości w postaci towarów handlowych (zapasów),
  6. wartości niematerialne i prawne,
  7. zobowiązania i należności.

Cenę należną za zbywaną część przedsiębiorstwa ustalono w oparciu o wycenę rzeczoznawców ustaloną metodą skorygowanej wartości aktywów netto. Wśród czynników które ukształtowały ostateczną cenę transakcji uwzględniono:

  1. aktywa trwałe tj. wartości niematerialne i prawne, rzeczowe aktywa trwałe,
  2. aktywa obrotowe tj. zapasy, należności krótkoterminowe, krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe,
  3. zobowiązania krótko i długoterminowe.

Ustalona w wycenie rzeczoznawców cena transakcji uwzględniała wartość zobowiązań pieniężnych, objętych umową i ujawnionych w bilansie, a także uwzględniała wartość sprzedanych wierzytelności własnych objętych umową i ujawnionych w bilansie.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy w przedstawionym stanie faktycznym zapłata otrzymana przez Spółkę tytułem sprzedaży wierzytelności własnych na rzecz Nabywcy, stanowi dla Spółki - zbywcy przychód w momencie zbycia tych wierzytelności... (pytanie oznaczone we wniosku Nr 2).

Zdaniem Wnioskodawcy, zapłata otrzymana z tytułu sprzedaży wierzytelności własnych na rzecz Nabywcy, nie stanowi przychodu dla Spółki.

W zaistniałym stanie faktycznym, Spółka dokonała zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa w skład którego weszły również wierzytelności własne wynikające z prowadzonej działalności gospodarczej. Cena należna Spółce za zbytą część przedsiębiorstwa uwzględniała również wartość sprzedanych wierzytelności własnych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), przychodami co do zasady są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. Art. 12 ust. 3 tej ustawy stanowi natomiast, że za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, uważa się także przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Tym samym, w przypadku zbycia własnej wierzytelności na rzecz innego podmiotu i otrzymania zapłaty z tego tytułu wierzyciel nie osiągnie przychodu, gdyż zgodnie z art. 12 ust. 3 osiągnął go już wcześniej, wykazując przychód należny.

Jeżeli zatem wartość wierzytelności podatnik zaliczył uprzednio do przychodów należnych, to cena ze zbycia tej wierzytelności stanowić będzie jedynie spłatę należności. Tak więc w stosunku do tej części wierzytelności własnych Wnioskodawcy, rozpoznanej wcześniej dla celów podatkowych jako przychody należne na podstawie art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, Spółka nie będzie uprawniona do rozpoznania przychodu w momencie ich zbycia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z dnia 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.