0114-KDIP1-2.4012.226.2018.2.PC | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
W zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 marca 2018 r. (data wpływu 3 kwietnia 2018 r.) uzupełnionym w dniu 7 czerwca 2018 r. (data wpływu za pośrednictwem ePUAP 7 czerwca 2018 r.) na wezwanie Organu z dnia 28 maja 2018 r., oraz uzupełnionym w dniu 11 czerwca 2018 r. (data wpływu za pośrednictwem ePUAP 11 czerwca 2018 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 3 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie rozpoznania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Wniosek uzupełniony został w dniu 7 czerwca 2018 r. (data wpływu 7 czerwca 2018 r.) na wezwanie Organu z dnia 28 maja 2018 r., skutecznie doręczone Stronie w dniu 1 czerwca 2018 r., oraz w dniu 11 czerwca 2018 r. (data wpływu za pośrednictwem ePUAP 11 czerwca 2018 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca (Wnioskodawca) jest jednostką organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej (MON) w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 2077 j.t. z 2017 r).

Z budżetu Ministerstwa Obrony Narodowej finansuje się wydatki związane z przygotowaniem i działaniem jednostek wojskowych poza granicami państwa (art. 2 ust. 1 rozporządzenia RM z dnia 08 kwietnia 2008 r. Dz. U. 2015. 84 j. t.). Na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 wyżej wymienionego rozporządzenia Wnioskodawca jest dysponentem środków finansowych realizującym wydatki związane z przygotowaniem i działaniem jednostek wojskowych poza granicami państwa (P.).

Wnioskodawca jest jednostką organizacyjną niemającą osobowości prawnej i nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. nr 122, 2017 r. j.t) o podatku od towarów i usług. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany, jako czynny podatnik VAT oraz nie posiada aktywnego europejskiego numeru NIP.

W związku z postanowieniem Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej Wnioskodawca w rozumieniu ustawy finansuje wyżej wymienione P.

Wnioskodawca w związku z realizacją powierzonych zadań ponosi wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem P. na terenie Włoch. Wydatki min. to zakup paliwa do aut, samolotów, łodzi oraz zakup żwiru. Towary nabywane są od firm posiadających nr NIP włoski i są zużywane we Włoszech w miejscu stacjonowania.

W uzupełnieniu z dnia 11 czerwca 2018 r. Wnioskodawca wskazał, że na dzień złożenia wniosku ORD-IN tj. 23 marca 2018 r. Wnioskodawca nie był płatnikiem podatku VAT. Kontrahenci zagraniczni wymagają posiadania europejskiego numeru NIP, dlatego też Wnioskodawca wystąpił o nadanie tego numeru. Informacja o nadaniu europejskiego numeru NIP wpłynęła do Wnioskodawcy w dniu 29 marca 2018 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy nabycie i zużycie wyżej wymienionych towarów na terenie Włoch jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów w myśl art. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz.U. nr 122, 2017 r. j.t) o podatku od towarów i usług?

Stanowisko Wnioskodawcy:

Nabycie i zużycie towarów na terenie Włoch nie jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów, ponieważ dostawca i odbiorca towarów są na tym samym terytorium kraju, więc nie nastąpiło przemieszczenie towarów, zatem nie został spełniony warunek określony w art. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.(Dz.U. nr 122, 2017 r. j.t) o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r, poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej „ustawą” – opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów na terytorium kraju;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia (określanym na podstawie przepisów ustawy) jest terytorium kraju, przez które – w myśl definicji zawartej w art. 2 pkt 1 ustawy - rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 ustawy).

Natomiast w myśl art. 9 ust. 1 ustawy przez wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4, rozumie się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu przez dokonującego dostawy, nabywcę towarów lub na ich rzecz.

Z cytowanego przepisu art. 9 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wynika, że za wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju, uznaje się nabycie prawa do rozporządzania jak właściciel towarami, które w wyniku dokonanej dostawy są wysyłane lub transportowane na terytorium Polski z terytorium innego państwa członkowskiego rozpoczęcia wysyłki lub transportu.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy, wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów uznaje się za dokonane na terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie zakończenia ich wysyłki lub transportu.

Z okoliczności sprawy wynika, że Wnioskodawca jest jednostką organizacyjną Ministerstwa Obrony Narodowej. Wnioskodawca w związku z realizacją powierzonych zadań ponosi wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem P. na terenie Włoch. Wydatki min. to zakup paliwa do aut, samolotów, łodzi oraz zakup żwiru. Towary nabywane są od firm posiadających nr NIP włoski i są zużywane we Włoszech w miejscu stacjonowania.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii uznania czy nabycie i zużycie towarów na terenie Włoch jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów w myśl art. 9 ustawy.

Mając na uwadze powołane przepisy oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy wskazać, że transakcja zakupu towarów od firm posiadających włoski nr NIP nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce. Jak wskazał w opisie sprawy Wnioskodawca w związku z realizacją powierzonych zadań ponosi wydatki związane z bieżącym funkcjonowaniem P. na terenie Włoch, tj. dokonuje zakupu paliwa do aut, samolotów, łodzi oraz zakup żwiru, które zużywane są we Włoszech w miejscu stacjonowania.

Zatem, w analizowanym przypadku nie ma podstaw do rozpoznania przez Wnioskodawcę na podstawie krajowych przepisów o podatku od towarów i usług wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów zdefiniowanego w art. 9 ust. 1 ustawy, gdyż nie występuje jedna z niezbędnych przesłanek takiego nabycia, a mianowicie nie dochodzi do przemieszczenia towarów na terytorium Polski.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy zgodnie z którym nabycie i zużycie towarów na terenie Włoch nie jest wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.