IPPB2/4514-435/15-2/LS | Interpretacja indywidualna

Należy stwierdzić, że wystawienie przez Wnioskodawcę weksli własnych na rzecz remitentów i zapłata przez remitentów za wystawione weksle w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie tego podatku po stronie Wnioskodawcy. Jednocześnie, należy zauważyć, że powyższy fakt nie musi oznaczać, że opodatkowaniu nie podlegają również czynności cywilnoprawne, w związku z zawarciem których wystawiony został weksel. Jeżeli zatem czynności związane z wystawieniem przez Wnioskodawcę weksli własnych na rzecz remitentów będą nosiły znamiona czynności określonych w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, to wówczas będą rodzić dla Wnioskodawcy skutki podatkowe pod warunkiem, że to na nim zgodnie z art. 4 ustawy ciąży obowiązek podatkowy.
IPPB2/4514-435/15-2/LSinterpretacja indywidualna
  1. obowiązek podatkowy
  2. przedmiot opodatkowania
  3. skutki podatkowe
  4. weksel
  1. Podatek od czynności cywilnoprawnych (PCC) -> Przedmiot opodatkowania -> Czynności podlegające opodatkowaniu

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 5 października 2015 r. (data wpływu 9 października 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych wystawienia weksla - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 9 października 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych wystawienia weksla.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest spółką komandytową, prowadzącą działalność w zakresie nabywania i sprzedaży nieruchomości na własny rachunek oraz wykonywania prac remontowo- budowlanych. Wspólnikami Wnioskodawcy są osoby fizyczne (komandytariusze) i osoba prawna (komplementariusz).

Wnioskodawca zamierza wystawiać w przyszłości weksle własne zupełne, o których mowa w art. 101 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz. U. nr 37, poz. 282 ze zm., dalej: „Prawo wekslowe”) na rzecz określonych podmiotów, zwanych dalej remitentami. Zgodnie z tym przepisem weksle własne wystawiane przez Spółkę zawierać będą w swojej treści:

  • nazwę "weksel" w samym tekście dokumentu, w języku, w jakim go wystawiono (polskim);
  • przyrzeczenie bezwarunkowe zapłacenia oznaczonej sumy pieniężnej (wartości nominalnej weksla);
  • oznaczenie terminu płatności;
  • oznaczenie miejsca płatności;
  • nazwisko osoby, na której rzecz lub na której zlecenie zapłata ma być dokonana;
  • oznaczenie daty i miejsca wystawienia weksla;
  • podpis wystawcy weksla (osoby umocowanej do reprezentowania Wnioskodawcy w tym zakresie).

Remitentami będą mogły być osoby fizyczne (w tym także komandytariusze Spółki) lub osoby prawne.

W związku z wystawieniem weksli Wnioskodawca otrzymywał będzie od odbiorców określone kwoty pieniężne niższe od wartości nominalnej weksli (równie wartości nominalnej pomniejszonej o uzgodnione dyskonto od weksla). W momencie przedstawienia weksla do wykupu, Wnioskodawca zobowiązany będzie do wypłaty na rzecz remitenta kwoty nominalnej weksla.

Wystawiane weksle nie będą zabezpieczały innych zobowiązań (np. z tytułu pożyczki czy zapłaty faktury), lecz wystawienie weksli będzie kreowało samoistne stosunki zobowiązaniowe pomiędzy Wnioskodawcą a remitentami. Weksle te będą pełniły wyłącznie funkcję kreującą pieniądz dla Spółki. W związku z wystawieniem weksli własnych, nie będą zawierane żadne dodatkowe umowy ani porozumienia. Jak wskazano powyżej, warunki określające termin emisji weksla, kwotę wekslową, termin i sposób wykonania zobowiązania wynikającego z wystawienia weksli własnych zostaną określone bezpośrednio na dokumencie weksla własnego.

Weksle będą na zlecenie remitentów, tzn. będą mogły być dowolnie indosowane zgodnie z prawem wekslowym.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wystawienie weksla własnego, w warunkach wskazanych w powyższym opisie zdarzenia przyszłego i związane z tym otrzymanie od odbiorcy weksla kwoty pieniężnej, odpowiadającej wartości nominalnej weksla pomniejszonej o dyskonto, stanowić będzie czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych...

Zdaniem Wnioskodawcy,

Zdaniem Spółki przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego wystawienie weksla własnego, w warunkach wskazanych w powyższym opisie zdarzenia przyszłego, w związku z którym Wnioskodawca otrzyma od odbiorcy określoną kwotę pieniężną, nie mieści się w katalogu czynności opodatkowanych zawartym w art. 1 ustawy o PCC i, w rezultacie, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Uzasadnienie

Emisja weksli dokonywana może być na mocy Prawa wekslowego.

Zgodnie z jego regulacjami, weksel jest dokumentem stanowiącym bezwarunkowe zobowiązanie do zapłaty określonej osobie, w określonym terminie i miejscu przez wystawcę weksla lub osobę przez niego wskazaną określonej na wekslu sumy pieniędzy. Emisja weksla własnego jest zdarzeniem powodującym powstanie określonych praw i obowiązków - po stronie nabywcy powstaje powinność wpłaty kwoty nabycia, natomiast dla wystawcy bezwarunkowy obowiązek zapłaty określonej w nim kwoty pieniężnej, czyli zobowiązanie do wykupu weksla po jego okazaniu albo w określonej na wekslu dacie.

Zobowiązanie wekslowe jest oderwane od sytuacji faktycznej, która była podstawą do wystawienia i wręczenia weksla, ma charakter samodzielny i abstrakcyjny. W szczególności zachodzi to w sytuacji takiej, jak wskazana w opisie zdarzenia przyszłego, tj. gdy wystawiony weksel nie spełnia roli zabezpieczenia innego zobowiązania (przykładowo: udzielonej pożyczki, zapłaty za fakturę), lecz kreuje samoistny stosunek zobowiązaniowy. W przeciwieństwie do weksli in blanco, które mają charakter gwarancyjny i służą przede wszystkim zabezpieczeniu należnego wierzycielowi świadczenia z innego stosunku zobowiązaniowego, weksle własne mogą pełnić funkcje kredytowe i nie być związane z należnościami wynikającymi z innych tytułów. Weksel własny nie musi zostać bowiem wystawiony wyłącznie w celu zabezpieczenia innej wierzytelności. Stosunek wekslowy nie ma charakteru akcesoryjnego i jego byt nie jest zależny od istnienia innego stosunku prawnego.

W przypadku zdarzenia przyszłego, którego dotyczy niniejszy wniosek, wystawiane przez Wnioskodawcę weksle własne będą mieć charakter kreujący pieniądz, nie będą związane z innymi zobowiązaniami Spółki. Ich wystawienie będzie pełniło funkcję analogiczną do emisji obligacji lub innych papierów wartościowych o charakterze dłużnym.

Zakres czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych został określony w Rozdziale 1 ustawy o PCC zatytułowanym „Przedmiot opodatkowania”, a w szczególności w art. 1. W doktrynie prawa podatkowego (tak np. J. Zdanowicz w „Podatek od czynności cywilnoprawnych”, Warszawa 2009) podkreśla się, że art. 1 Ustawy o PCC regulujący przedmiot opodatkowania tym podatkiem jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że tylko czynności cywilnoprawne expressis verbis wymienione w tym artykule podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Stanowisko to potwierdzają orzeczenia sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 października 2006 r. sygn. III SA/Wa 2215/06) oraz interpretacje indywidualne prawa podatkowego (np. z dnia 24 września 2007 r. sygn. ZP/436-29/3/07, z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. us.38/436/RM/ART14A/61/pcc/2/2005, z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. ITPB2/436-98/08/TJ, z dnia 12 sierpnia 2008 r., sygn. ITPB2/436-72/08/TJ).

Powszechnie akceptowany jest również pogląd, zgodnie z którym czynność cywilnoprawna spoza katalogu art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o PCC nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, nawet jeśli wywołuje skutki gospodarcze takie same lub podobne do tych, które zostały w tym katalogu wymienione (tak np. w interpretacji z dnia 17 listopada 2008 r., sygn. ITPB2/436-98/08/TJ).

Zgodnie z art. 1 ustawy o PCC opodatkowaniu podlegają:

  • umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
  • umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
  • umowy darowizny - w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
  • umowy dożywocia,
  • umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności - w części dotyczącej spłat lub dopłat,
  • ustanowienie hipoteki,
  • ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
  • umowy depozytu nieprawidłowego,
  • umowy spółki.

Opodatkowaniu podlegają również zmiany wyżej wymienionych umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, a także orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak wyżej wymienione czynności cywilnoprawne.

Jak wskazano powyżej, katalog czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jest katalogiem zamkniętym. Oznacza to, że jeżeli dana czynność cywilnoprawna nie została w nim wymieniona, nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Zdaniem Wnioskodawcy nie budzi wątpliwości, że wystawienie weksla własnego nie mieści się w zakresie ani też nie obejmuje swoim zakresem znaczeniowym żadnej z czynności wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o PCC. W związku z tym należy uznać, że wystawienie weksla własnego przez Wnioskodawcę i jego objęcie przez remitentów w zamian za określoną kwotę pieniężną nie spowoduje powstania po stronie Wnioskodawcy (ani odbiorcy weksla) obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych.

Abstrakcyjność zobowiązania wekslowego nie wyklucza istnienia stosunków pozawekslowych. Spółka chce jednak podkreślić, że byt prawny tych ostatnich jest obojętny dla treści i istnienia zobowiązania wekslowego. Innymi słowy roszczenie wekslowe jest niezależne od istnienia lub nieistnienia, a także skuteczności roszczeń z ewentualnego pozawekslowego stosunku podstawowego, bowiem weksel (jako nieakcesoryjny) od chwili jego powstania materializuje samoistne roszczenie, którego jest źródłem. Charakterystyczną cechą zobowiązania wekslowego jest jedynie inkorporacja bezwarunkowego przyrzeczenia zapłaty sumy pieniężnej, a sam weksel funkcjonuje w oderwaniu od istnienia (ważności) oraz treści innego stosunku pomiędzy stronami. Emisja weksla i powstanie zobowiązania wekslowego nie wymaga zatem, aby pomiędzy wystawcą a remitentem istniał jakikolwiek inny stosunek (stosunek podstawowy). Zobowiązanie wynikające z emisji weksla własnego na rzecz remitenta będzie ważne, nawet jeżeli (jak to będzie miało miejsce w opisanym we wniosku zdarzeniu przyszłym, co wymaga podkreślenia) pomiędzy wystawcą weksla i remitentem nie będzie istniał żaden taki stosunek.

Jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego, w związku z wystawieniem weksla własnego, pomiędzy Wnioskodawcą i remitentem nie będzie zawierana żadna inna umowa cywilnoprawna dotycząca rozliczeń związanych z wystawieniem weksla, w tym przekazania przez odbiorcę weksla określonej kwoty pieniężnej Spółce. Wszystkie kwestie związane z wysokością zobowiązania wekslowego, terminem zapłaty weksla, itd. będą bowiem określone na samym dokumencie wekslowym. W konsekwencji, w ocenie Spółki, w przypadku przedmiotowego zdarzenia przyszłego nie będzie istniał żaden samodzielny stosunek zobowiązaniowy, który w swej treści mógłby odpowiadać jednej z czynności wymienionych w art. 1 ust. 1 Ustawy o PCC. W szczególności, zdaniem Wnioskodawcy, wystawienie weksla własnego i otrzymanie w związku z tym przez Spółkę określonej sumy pieniężnej nie może być uznane za umowę pożyczki. Umowa pożyczki została zdefiniowana w art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ze zm., dalej: „Kodeks cywilny”). Wynika z niego, iż przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości. Wystawienie weksla o których mowa w opisywanym zdarzeniu przyszłym, jest natomiast regulowane przez inny akt prawny - Prawo wekslowe, stanowi inną, odrębną czynność prawną (nie jest pożyczką).

Wystawienie weksla własnego w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku nie może być także uznane za zawarcie umowy depozytu nieprawidłowego uregulowanego w art. 845 Kodeksu cywilnego (do którego stosuje się, odpowiednio, przepisy tego Kodeksu o pożyczce).

Należy też wskazać, że weksel stanowi rodzaj papieru wartościowego, dla którego Kodeks cywilny przewiduje szczególne regulacje (specyficzne przepisy). W konsekwencji wystawienie weksla własnego oraz zawarcie umowy pożyczki, czy umowy depozytu nieprawidłowego stanowią na gruncie Kodeksu cywilnego odmienne instytucje prawne, różne czynności. W odniesieniu do przedstawionego zdarzenia przyszłego nie ma zatem wątpliwości, że z chwilą objęcia przez odbiorcę weksla własnego wystawionego przez Wnioskodawcę, podstawą do uzyskania sumy wekslowej przez remitenta (ewentualnie indosatariuszy) jest wyłącznie weksel, traktowany jako papier wartościowy, nie zaś inna umowa. Również dochodzenie zapłaty sumy wekslowej w przyszłości zostanie poddane reżimom dotyczącym weksli. Będzie to miało, między innymi, ten skutek, iż termin przedawnienia roszczenia z weksla będzie określany zgodnie z Prawem wekslowym, a nie Kodeksem cywilnym.

W rezultacie, zdaniem Wnioskodawcy, nie można uznać, że zapłata przez odbiorcę weksla (remitenta) na rzecz Spółki (wystawcy weksla) określonej kwoty pieniężnej w zamian za weksel własny, będzie wydaniem pieniędzy na podstawie umowy pożyczki (czy depozytu nieprawidłowego) bowiem przekazanie tej kwoty Wnioskodawcy nastąpi tylko i wyłącznie w związku z wystawieniem przez Spółkę abstrakcyjnego papieru wartościowego, jakim jest weksel. W konsekwencji, transakcja ta nie może podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na zasadach właściwych dla umowy pożyczki (lub depozytu nieprawidłowego).

Wystawienie weksla własnego nie może być także utożsamiane ze sprzedażą weksla jako papieru wartościowego. Wystawienie weksla powoduje zaistnienie samoistnego stosunku zobowiązaniowego, zatem nie istnieje konieczność zawierania dodatkowej umowy cywilnoprawnej pomiędzy Wnioskodawcą a remitentem na podstawie której weksel jest przenoszony (sprzedawany). W świetle regulacji Prawa wekslowego emisja weksla oraz jego objęcie nie następuje w wyniku zawarcia z wystawcą weksla umowy sprzedaży (lub analogicznej). Jak już wskazano powyżej, w przedmiotowym zdarzeniu przyszłym wystawienie weksla nie będzie kreowało innego, dodatkowego (w stosunku do zobowiązania wekslowego) zobowiązania do zapłaty określonej kwoty pieniędzy. Obowiązek zapłaty określonej kwoty pieniędzy wynikał będzie wyłącznie z wystawionego przez Spółkę weksla własnego.

Mając na uwadze powyższe, Spółka stoi na stanowisku, że wystawienie przez nią weksla własnego i jego objęcie przez remitenta, w związku z czym Wnioskodawca otrzyma od odbiorcy weksla określoną kwotę pieniężną, nie będzie powodować po stronie Wnioskodawcy obowiązku zapłaty podatku od czynności cywilnoprawnych. W opisywanym zdarzeniu przyszłym nie będzie również miała miejsca żadna inna czynność cywilnoprawna, która byłaby objęta zakresem art. 1 ustawy o PCC i powodowałaby dla Wnioskodawcy powstanie obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Powyższe stanowisko Spółki potwierdzają także liczne interpretacje indywidualne wydane w analogicznych przypadkach, przykładowo:

Mając powyższe na uwadze Spółka wnosi o potwierdzenie prawidłowości jej stanowiska.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 626 ze zm.) podatkowi temu podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

  1. umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,
  2. umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,
  3. (uchylona),
  4. umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,
  5. umowy dożywocia,
  6. umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,
  7. (uchylona),
  8. ustanowienie hipoteki,
  9. ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,
  10. umowy depozytu nieprawidłowego,
  11. umowy spółki.

Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają też zmiany ww. umów, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne (art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy).

Podstawę prawną obrotu wekslami regulują przepisy ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz. U. Nr 37, poz. 282 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy weksel jest dokumentem stanowiącym bezwarunkowe zobowiązanie do zapłaty określonej osobie, w określonym terminie i miejscu przez wystawcę weksla lub osobę przez niego wskazaną, określonej na wekslu sumy pieniędzy.

We wskazanym wyżej art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Ponadto, szczegółowe określenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

W zakresie przedmiotowym analizowanej ustawy nie są wymienione czynności cywilnoprawne związane z wystawieniem weksli jako podlegające opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Reasumując, należy stwierdzić, że wystawienie przez Wnioskodawcę weksli własnych na rzecz remitentów i zapłata przez remitentów za wystawione weksle w świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych nie skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego w zakresie tego podatku po stronie Wnioskodawcy. Jednocześnie, należy zauważyć, że powyższy fakt nie musi oznaczać, że opodatkowaniu nie podlegają również czynności cywilnoprawne, w związku z zawarciem których wystawiony został weksel. Jeżeli zatem czynności związane z wystawieniem przez Wnioskodawcę weksli własnych na rzecz remitentów będą nosiły znamiona czynności określonych w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, to wówczas będą rodzić dla Wnioskodawcy skutki podatkowe pod warunkiem, że to na nim zgodnie z art. 4 ustawy ciąży obowiązek podatkowy.

Odnosząc się do argumentacji Wnioskodawcy opartej na treści wskazanych interpretacji w uzasadnieniu własnego stanowiska, należy stwierdzić, iż interpretacje te co do zasady wiążą w sprawie, w której zostały wydane i nie są źródłem prawa powszechnie obowiązującego. Tym samym nie stanowią podstawy prawnej przy wydawaniu interpretacji.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.