1462-IPPP2.4512.964.2016.1.JO | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie,
W zakresie określenia stawki podatku VAT dla usługi dotyczącej wstępu do Pokojów ucieczki

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko Strony - przedstawione we wniosku nadanego dnia 15 grudnia 2016 r. (data wpływu 19 grudnia 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku VAT dla usługi dotyczącej wstępu do Pokojów ucieczki – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 grudnia 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stawki podatku VAT dla usługi dotyczącej wstępu do Pokojów ucieczki.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

T. Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi obiekt - tzw. „Lokal Zagadek”. W Lokalu Zagadek znajdują się „Pokoje ucieczki” (dalej jako: „Pokoje”). Po angielsku nazywane są one Escape Rooms; dosłownie: „pokoje ucieczki”. Każdy z Pokoi jest w istocie pomieszczeniem wyposażonym w urządzenia, interaktywne instalacje oraz rekwizyty, które mają za zadanie wprowadzić uczestnika zabawy w określoną, utworzoną dla danego miejsca fabułę.

Podstawową działalnością Wnioskodawcy jest świadczenie usług wstępu do poszczególnych Pokoi. Korzystanie z poszczególnych Pokoi odbywa się w sposób następujący:

Klienci internetowo lub osobiście rezerwują termin wstępu do wybranego przez siebie Pokoju ucieczki. Po przyjściu w umówionym terminie do Lokalu Zagadek, klienci zostają poinformowani na czym polega zabawa oraz o panujących podczas rozgrywki zasadach. Następnie otrzymują możliwość wejścia do wybranego Pokoju ucieczki i rozpoczęcia zabawy.

Rozrywka polega na tym, iż uczestnik (uczestnicy) zostaje zamknięty w Pokoju na określony czas (zwykle jest to 60 minut). Celem rozgrywki jest wydostanie się z pokoju ucieczki poprzez rozwiązanie szeregu zagadek, przygotowanych wcześniej przez organizatorów zabawy. Rozwiązanie jednej zagadki pozwala na przejście do kolejnej, a pokonanie wszystkich z nich pozwala na wydostanie się z pokoju. Gra na bieżąco jest kontrolowana i prowadzona przez moderatora, który w imieniu Wnioskodawcy zajmuje się organizacją rozgrywki. W razie trudności, moderator może udzielić podpowiedzi, a po upływie minionego czasu moderator wypuszcza uczestników zabawy z Pokoju (o ile nie udało im się wydostać samodzielnie). Wyłącznie od uczestników gry zależy, czy przejdą oni wszystkie zagadki umysłowe, bądź zręcznościowe. Istotą zabawy w „Lokalu zagadek” jest zapewnienie uczestnikom rozrywki, rekreacji i odpoczynku od świata zewnętrznego. Za wydostanie się z pokoju ucieczki (i tym samym zwycięstwo w rozgrywce) uczestnicy nie otrzymują nagród ani nagród pieniężnych, ani rzeczowych. Celem uczestnictwa jest wyłączenie rozrywka, satysfakcja i dobra zabawa.

Zakupując usługę wstępu Klient jest uprawniony jedynie do wstępu do wybranego Pokoju ucieczki przez określony czas i wzięcia aktywnego udziału w zabawie. Zakup wstępu nie uprawnia do skorzystania z jakichkolwiek innych usług czy zakupu towarów.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy sprzedaż usług wstępu do Pokojów ucieczki powinna zostać opodatkowana obniżoną stawką VAT, wynoszącą obecnie 8%?

Zdaniem Wnioskodawcy, Sprzedaż usług wstępu do Pokojów ucieczki powinna być opodatkowana obniżoną stawką VAT, w wysokości 8%.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 5 ustawy o VAT opodatkowaniu tym podatkiem podlega m.in. odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z kolei w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towary w świetle art. 2 pkt 6 ustawy o VAT rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, zapewnienie klientowi wstępu do Pokoju ucieczki w zamian za wynagrodzenie jest świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a w konsekwencji odpłatnym świadczeniem usług w rozumieniu art. 5 ustawy o VAT.

Na mocy art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Zgodnie z art, 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, dla towarów i usług wymienionych, w załączniku nr 3 do ustawy stawka podatku wynosi 7% z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Przy czym co najmniej do końca 2016 r, rzeczywista stawka podatkowa jest podwyższona i wynosi 8%.

Pod pozycją 183 Załącznika zostały wymienione „Usługi związane z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne”.

Aby dana usługa była objęta obniżoną stawką VAT zatem muszą zostać spełnione trzy przesłanki:

  • usługa musi być związana z rozrywką lub rekreacją,
  • usługa polega na zapewnieniu wstępu,
  • prawo wstępu dotyczy wskazanych obiektów, w tym wesołych miasteczek i parków rozrywki.

Wnioskodawca pragnie wskazać, że świadczenie usługi wstępu do obiektu oznacza możliwość uczestnictwa w czymś, skorzystania z poszczególnych atrakcji, uczestniczenia w zabawie z wykorzystaniem danego urządzenia, czy obiektu.

Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dla przykładu, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 7 marca 2014 r., I FSK 504/13 wydanym w zbliżonym stanie faktycznym stwierdził, że: „należy się zgodzić z sądem pierwszej instancji, że wykładnia pojęcia „wstęp” wyłącznie do wejścia do obiektu, bez możliwości korzystania z urządzeń tam się znajdujących, stanowi zawężenie tego pojęcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie „usługi związane z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne” odnosi się do biletów wstępu do parku rozrywki, które upoważniała do korzystania z urządzeń i przyrządów tam się znajdujących. Natomiast sformułowanie „wyłącznie w zakresie wstępu” należy rozumieć w ten sposób, że wszystkie usługi świadczone przez park linowy, które nie są związane z normalnym typowym jego użytkowaniem, takie jak usługi restauracyjne na terenie parku, nie są objęte ww. podstawą prawną. Opodatkowane są zaś stawką właściwą dla tych usług.”

W ocenie Wnioskodawcy nie ma zatem wątpliwości, że świadczone przez niego usługi polegają na usłudze wstępu do Pokoju ucieczki. Wnioskodawca zapewnia bowiem kupującemu prawo do wejścia do Pokoju na określony czas i skorzystania ze znajdujących się w nim atrakcji. Ponadto, w przypadku rozrywki tego typu aktywność uczestnika jest koniecznym elementem samej usługi, a korzystanie z urządzeń, znajdujących się w pokoju jest nieodłącznie związane z korzystaniem z samego obiektu i wstępem do niego. Dlatego też należałoby uznać, że zawierają się one w prawie wstępu (por. Interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. IBPP2/443-952/12/WN). Wstęp do Pokoju ucieczki nie łączy się z jakimikolwiek innymi uprawnieniami dla kupującego, nie uprawnia go do skorzystania z innych usług. Zatem, mając na uwadze powyższe, pierwszą z przesłanek należy uznać za spełnioną.

Zdaniem Wnioskodawcy nie ma także wątpliwości, że wskazany obiekt, tj. Lokal Zagadek należy traktować jako park rozrywki. Jako że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji legalnej parku rozrywki, to należy posłużyć się potocznym i słownikowym rozumieniem tego słowa.

Takie rozumienie tego wyrażenia przyjmowane jest również przez organy skarbowe. Dla przykładu w interpretacji indywidualnej z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. IPPP3/443-1187/11-2/KB Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie stwierdził, iż: „Jednocześnie nie istnieje definicja legalna ani parku rozrywki ani wesołego miasteczka. W tym celu konieczne jest posłużenie się znaczeniem potocznym tych pojęć i definicją przewidzianą przez słownik języka polskiego. W odniesieniu do wesołego miasteczka definicję taką przewiduje przykładowo internetowy Słownik Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) wskazując, że wesołe miasteczko to teren z urządzeniami rozrywkowymi, takimi jak karuzele strzelnice, kolejki. W tym samym słowniku nie znajdziemy definicji parku rozrywki. Natomiast sama rozrywka to coś, co służy odprężeniu, wypoczynkowi. Z kolei park można definiować jako duży ogród z alejkami i ścieżkami spacerowymi, jak również jako teren, na którym zgromadzony jest sprzęt. Biorąc pod uwagę powyższe wydaje się, że znaczenie obu pojęć jest w istocie bardzo zbliżone i obejmuje teren służący ogólnie odprężeniu i wypoczynkowi, na którym znajdują się określone atrakcje w tym takie jak karuzele, kolejki i strzelnice. Tak więc pojęcie „park rozrywki” należy rozumieć jako miejsce zarówno otwarte jak i zamknięte, które służy jego klientom do odprężenia się zabawy, wypoczynku. Rozrywki.”

Stanowisko to znajduje potwierdzenie również w interpretacjach indywidualnych Ministra Finansów, przykładowo w: interpretacji indywidualnej DIS w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. ITPP1/4512- 385/16/BS, interpretacji indywidualnej DIS w Warszawie z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. IPPP3/4512-1090/15-2/PC.

Spółka wskazuje, że prowadzony przez nią Lokal Zagadek, składający się z dwóch Pokoi ucieczki jest miejscem, w którym kupujący usługę może zaznać rozrywki, zabawy oraz odprężyć się. Uczestnik otrzymuje w ramach usługi możliwość wstępu do specjalnie przygotowanego pokoju i korzystania ze znajdujących się w nim urządzeń, interaktywnych instalacji i rekwizytów. Atrakcją Lokalu Zagadek jest możliwość zanurzenia się w panującej w danym Pokoju fabule, możliwość rozwiązania serii łamigłówek według określonego scenariusza. Jedyną korzyścią jaką otrzymuje kontrahent jest więc rozrywka i wypoczynek.

W związku z powyższym należy uznać, że zarówno druga, jak i trzecia przesłanka w przedstawionym stanie faktycznym zostanie spełniona. Lokal Zagadek wraz z Pokojami ucieczek stanowi „park rozrywki”, a świadczona przez Wnioskodawcę usługa jest niewątpliwie związana z rozrywką i rekreacją.

W konsekwencji, opisane w stanie faktycznym usługi świadczone przez Wnioskodawcę są usługami rozrywki i rekreacji w zakresie wstępu do parku rozrywki - tj. Lokalu Zagadek.

Stanowisko, zgodnie z którym usługi wstępu do Lokalu Zagadek powinny być opodatkowane obniżoną stawką VAT w wysokości 8% zostało potwierdzone w najnowszych interpretacjach indywidualnych Ministra Finansów:

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca uważa jak na wstępie - sprzedaż usług wstępu do Pokojów ucieczki powinna być opodatkowana obniżoną stawką VAT, w wysokości 8%.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Stosownie do art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.) zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Istotny jest bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Na mocy art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne.

Zatem dla prawidłowego określenia wysokości stawki podatku od towarów i usług od czynności, których przedmiotem są poszczególne towary lub usługi, w niektórych przypadkach ustawodawca odsyła do klasyfikacji statystycznych wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, powołując w przepisach dotyczących obniżonych stawek podatku oraz w załącznikach do ustawy symbole PKWiU. Klasyfikacją, do której odwołują się przepisy ustawy, jest Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU), wprowadzona rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. Nr 207, poz. 1293, z pózn. zm.).

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca w ramach działalności gospodarczej prowadzi obiekt - tzw. „Lokal Zagadek”, w którym znajdują się „Pokoje ucieczki”. Każdy z Pokoi jest w istocie pomieszczeniem wyposażonym w urządzenia, interaktywne instalacje oraz rekwizyty, które mają za zadanie wprowadzić uczestnika zabawy w określoną, utworzoną dla danego miejsca fabułę. Klienci internetowo lub osobiście rezerwują termin wstępu do wybranego przez siebie Pokoju ucieczki.

Uczestnik (uczestnicy) zostaje zamknięty w Pokoju na określony czas (zwykle jest to 60 minut). Celem rozgrywki jest wydostanie się z pokoju ucieczki poprzez rozwiązanie szeregu zagadek, przygotowanych wcześniej przez organizatorów zabawy. Rozwiązanie jednej zagadki pozwala na przejście do kolejnej, a pokonanie wszystkich z nich pozwala na wydostanie się z pokoju. Gra na bieżąco jest kontrolowana i prowadzona przez moderatora, który w imieniu Wnioskodawcy zajmuje się organizacją rozgrywki. W razie trudności, moderator może udzielić podpowiedzi, a po upływie minionego czasu moderator wypuszcza uczestników zabawy z Pokoju (o ile nie udało im się wydostać samodzielnie). Wyłącznie od uczestników gry zależy, czy przejdą oni wszystkie zagadki umysłowe, bądź zręcznościowe. Istotą zabawy w „Lokalu zagadek” jest zapewnienie uczestnikom rozrywki, rekreacji i odpoczynku od świata zewnętrznego.

Za wydostanie się z pokoju ucieczki (i tym samym zwycięstwo w rozgrywce) uczestnicy nie otrzymują nagród ani nagród pieniężnych, ani rzeczowych. Celem uczestnictwa jest wyłączenie rozrywka, satysfakcja i dobra zabawa.

Zakupując usługę wstępu Klient jest uprawniony jedynie do wstępu do wybranego Pokoju ucieczki przez określony czas i wzięcia aktywnego udziału w zabawie. Zakup wstępu nie uprawnia do skorzystania z jakichkolwiek innych usług czy zakupu towarów.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą określenia wysokości stawki podatku VAT dla ww. usługi wstępu do Pokojów ucieczki.

Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku od towarów i usług wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Na mocy art. 41 ust. 13 ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, niewymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej podlegają opodatkowaniu stawką w wysokości 22%, z wyjątkiem tych, dla których w ustawie lub przepisach wykonawczych określono inną stawkę.

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku, bądź zwolnienie od podatku.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.

Natomiast stosownie do art. 146a pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f:

  1. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110 wynosi 23%;
  2. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku gdy ani ustawa, ani przepisy wykonawcze nie przewidują dla danego świadczenia obniżonej stawki, bądź zwolnienia należy je opodatkować według 23% stawki podatku.

W załączniku nr 3 do ustawy stanowiącym „Wykaz towarów i usług podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 7%” (w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2018 r. – 8%), pod pozycją 183 zostały wymienione „Usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu do wesołych miasteczek, parków rozrywki, na dyskoteki, sale taneczne” – bez względu na symbol PKWiU.

W tym miejscu należy wskazać, że przepisy ustawy nie zawierają definicji pojęć „rekreacja” i „park rozrywki”, aby zatem poznać ich znaczenie należy sięgnąć do wykładni językowej. Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje rekreację jako „aktywny wypoczynek na świeżym powietrzu”, natomiast Wielki Słownik Języka Polskiego (http://www.wsjp.pl/) za rekreację uznaje „ruchową aktywność w czasie wolnym od pracy, mającą służyć zdrowiu i dobremu samopoczuciu”. Z kolei brak jest jednoznacznej definicji „parku rozrywki”, ani wesołego miasteczka. W tym celu konieczne jest posłużenie się znaczeniem potocznym tych pojęć i definicją przewidzianą przez słownik języka polskiego. W odniesieniu do wesołego miasteczka definicję taką przewiduje przykładowo internetowy Słownik Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl) wskazując, że wesołe miasteczko to teren z urządzeniami rozrywkowymi, takimi jak karuzele strzelnice, kolejki. Natomiast sama rozrywka to coś, co służy odprężeniu, wypoczynkowi. Z kolei park można definiować jako duży ogród z alejkami i ścieżkami spacerowymi, jak również jako teren na którym zgromadzony jest sprzęt. Biorąc pod uwagę powyższe wydaje się że znaczenie obu pojęć jest w istocie bardzo zbliżone i obejmuje teren służący ogólnie odprężeniu i wypoczynkowi, na którym znajdują się określone atrakcje w tym takie jak karuzele, kolejki i strzelnice.

Tak więc, pojęcie „park rozrywki” należy rozumieć, jako miejsce zarówno otwarte, jak i zamknięte, które służy jego klientom do odprężenia się, zabawy, wypoczynku, rozrywki.

Mając na uwadze ww. definicje za rekreację należy uznać różne formy aktywności mające służyć wypoczynkowi i zdrowiu.

Z powołanych przepisów wynika, że usługi związane z rozrywką i rekreacją – wyłącznie w zakresie wstępu m.in. do parków rozrywki objęte są obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 8% na podstawie poz. 183 załącznika nr 3 do ustawy. Ustawodawca nie określił jednak ani form, ani kategorii „wstępu”, do których ma zastosowanie obniżona stawka podatku w wysokości 8%.

Słownik Języka Polskiego (www.sjp.pwn.pl) definiuje pojęcie wstępu wskazując m.in., że jest to „możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś”. Zatem pod pojęciem „wstępu” w rozumieniu poz. 183 załącznika nr 3 do ustawy należy rozumieć możliwość wejścia gdzieś, prawo uczestniczenia w czymś, przy czym nie ma znaczenia forma biletu (lub opłaty), tzn. czy jest to jednorazowy bilet, czy też karnet upoważniający do kilku wejść.

Dodatkowo należy zauważyć, że wejścia (wstępu) nie można kojarzyć tylko z możliwością wejścia np. do określonego miejsca (pomieszczenia). Ze wstępem w rozumieniu tych przepisów związane jest określone świadczenie (typowe dla danego obiektu).

W przedstawionej sprawie Wnioskodawca świadczy sługi wstępu do poszczególnych pokoi wyposażonych w urządzenia, interaktywne instalacje oraz rekwizyty w pokojach i w związku z tym klient zakupuje usługę wstępu, która upoważnia uczestnika do wstępu do wybranego pokoju i wzięcia aktywnego udziału w zabawie. Istotą zabawy jest zapewnienie uczestnikom rozrywki, rekreacji i odpoczynku od świata zewnętrznego. Jak wskazał Wnioskodawca, uczestnicy nie otrzymują nagród pieniężnych oraz rzeczowych, zaś celem uczestnictwa w grze jest wyłączenie rozrywka, satysfakcja i dobra zabawa.

W ocenie tut. Organu, charakter świadczonych przez Wnioskodawcę, opisanych we wniosku usług, oceniany przez pryzmat przywołanej wyżej definicji „rekreacji”, wskazuje, że usługi te można sklasyfikować jako usługi związane z rozrywką i rekreacją - wyłącznie w zakresie wstępu.

Jak wskazano powyżej, dla usług związanych z rozrywką i rekreacją wyłącznie w zakresie wstępu do parków rozrywki – na podstawie art. 41 ust. 2 w związku z poz. 183 załącznika nr 3 do ustawy – stosuje się obniżoną stawkę podatku w wysokości 8%.

Zatem, w analizowanej sprawie Wnioskodawca dla sprzedaży usług wstępu do pokoi ucieczki (znajdujących się w prowadzonym przez Wnioskodawcę „Lokalu Zagadek”) może stosować 8% stawkę podatku od towarów i usług.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktyczny.

Ponadto tut. Organ informuje, że zgodnie z art. 14na pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k-14n dotyczących ochrony prawnej wynikającej z zastosowania się Wnioskodawcy do otrzymanej interpretacji nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione we wniosku stanowią element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o podatku od towarów i usług, tj. czynności dokonanych w ramach transakcji, które pomimo spełnienia warunków formalnych ustanowionych w przepisach ustawy, miały zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą te przepisy.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa

(art. 57 § 1 pkt 1-4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Administracji Skarbowej w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.