Usługi turystyczne | Interpretacje podatkowe

Poniżej zaprezentowana została lista interpretacji podatkowych, dla których podstawowe wspólne zagadnienie to usługi turystyczne. Zestawienie zostało ograniczone do kilkunastu najnowszych dokumentów (wg daty publikacji w serwisie).

Aktualne interpretacje podatkowe

Subskrybuj kanał RSS tego działu

2018
6
paź

Istota:

Brak możliwości zastosowania procedury „VAT-marża” dla organizacji wyjazdów służbowych.

Fragment:

Tacy podróżni często wymagają podobnego poziomu ochrony. (...) Dlatego też niniejsza dyrektywa powinna mieć zastosowanie do osób podróżujących służbowo, w tym przedstawicieli wolnych zawodów lub osób samozatrudnionych (...). ” Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2361 ze zm.), usługą turystyczną jest przewóz osób, zakwaterowanie (z wyjątkiem zakwaterowania związane z długotrwałym pobytem), które nie jest nieodłącznym elementem przewozu pasażerów, wynajem pojazdów samochodowych lub innych pojazdów silnikowych, inną usługę świadczoną podróżnym, która nie stanowi integralnej części usług wcześniej wymienionych. Każde ze wskazanych świadczeń może samodzielnie stanowić usługę turystyczną, zaś w przypadku świadczenia jednocześnie więcej niż jednej takiej usługi będziemy mieli do czynienia z „ imprezą turystyczną ” lub „ powiązanymi usługami turystycznymi ”. Z kolei ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1553, 2361, ze zm.) w art. 3 pkt 1, 2 i 9 definiuje pojęcie usługi turystycznej jako usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym, imprezy turystycznej jako kompleksu usług turystycznych o określonych cechach, turystę zaś, jako osobę, która podróżuje do innej miejscowości poza swoim stałym miejscem pobytu na okres nieprzekraczający 12 miesięcy, dla której celem podróży nie jest podjęcie stałej pracy w odwiedzanej miejscowości i która korzysta z noclegu przynajmniej przez jedną noc.

2018
7
wrz

Istota:

Sprzedaż w procedurze VAT marża usług turystyki na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, który dokonuje ich dalszej odsprzedaży w ramach ww. procedury lub poza nią

Fragment:

Komisja przedstawiła stanowisko, wedle którego procedura szczególna dla biur podróży ma zastosowanie jedynie w przypadku usług turystycznych podróżnym. Zarzuciła ona wskazanym państwom członkowskim, że zezwoliły na zastosowanie tej procedury w przypadku sprzedaży usług turystycznym wszelkim klientom. W wyrokach w sprawach C-189/11, C-193/11, C-236/11, C-269/11, C-293/11, C-296/11, C-309/11 i C-450/11 Trybunał stwierdził, że istnieją znaczne różnice pomiędzy wersjami językowymi dyrektywy, ponieważ niektóre z nich posługują się słowem „ podróżny ” lub słowem „ klient ”, czasami używając ich zamiennie w różnych przepisach. Trybunał stwierdził, że w takim przypadku najlepiej interpretować przepis zgodnie z ogólną systematyką i celem uregulowania, którego część stanowi. Trybunał stwierdził, że podejście polegające na zastosowaniu procedury szczególnej do wszelkich klientów jest najbardziej zdatne do osiągnięcia celów tej procedury, gdyż zezwala biurom podróży na korzystanie z uproszczonych zasad niezależnie od rodzaju klienta, na rzecz którego wykonują oni usługi, a tym samym sprzyja zrównoważonemu podziałowi wpływów pomiędzy państwa członkowskie. Trybunał dokonał już wykładni słowa „ podróżny ”, nadając mu szersze znaczenie, niż obejmujące tylko konsumenta końcowego.

2018
5
wrz

Istota:

Opodatkowanie sprzedaży prepaidowych kart.

Fragment:

Biorąc pod uwagę treść art. 119 ustawy o VAT oraz znaczenie pojęcia „ usługa turystyczna ” wynikające z treści art. 307 cyt. Dyrektywy 112, definicji słownikowej tego pojęcia oraz przywołanych publikacji określających pojęcie „ usługa turystyczna ” należy przyjąć, że dokonywane przez Wnioskodawcę czynności polegające na odsprzedaży nabywanych od podmiotów zewnętrznych kart będą stanowić usługi turystyczne. Przy ich sprzedaży Spółka będzie działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek. Przede wszystkim Wnioskodawca zajmuje się organizacją wycieczek, rezerwacją biletów lotniczych i hoteli, a także sprzedażą kart. Zatem usługa ta nabiera charakteru złożonej usługi turystycznej. Organizując wycieczkę Wnioskodawca zapewni przelot do Japonii oraz hotele, a także możliwość korzystania z opisanych kart. Zapewnia więc usługi, które zaspokajają potrzeby uczestników wycieczek. Zatem, skoro czynności Wnioskodawcy polegają na organizowaniu wycieczek wraz z czynnościami towarzyszącymi (zapewnienie zakwaterowania, przelotu, sprzedaż kart), wówczas należy uznać, że odsprzedaż tych usług podlega opodatkowaniu według szczególnej procedury marży, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, ponieważ usługi te należy zakwalifikować jako usługi turystyki, na które składają się liczne świadczenia.

2018
16
kwi

Istota:

W zakresie powstania obowiązku podatkowego z tytułu zaliczki otrzymanej na poczet świadczonej usługi turystycznej

Fragment:

Usługi turystyczne świadczone są przez Spółkę we własnym imieniu i na własny rachunek. Z uwagi na fakt, iż Spółka nie posiada własnej bazy noclegowej, własnych środków transportu czy też własnej bazy gastronomicznej, na potrzeby świadczonych usług turystycznych Spółka nabywa towary i usługi od innych podatników (krajowych i zagranicznych) dla bezpośredniej korzyści turystów. W związku z powyższym, na podstawie art. 119 Ustawy o podatku VAT, Wnioskodawca rozlicza przedmiotowe usługi turystyczne według szczególnej procedury VAT marża. Sprzedaż przez Spółkę usług turystycznych na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej jest ewidencjonowana na kasach rejestrujących. Część należności od Klientów w postaci zaliczki, przedpłaty, zadatku (łącznie zwane dalej Zaliczką) Spółka otrzymuje jeszcze przed rozpoczęciem usługi turystycznej. Spółka powzięła wątpliwość czy otrzymywana od Klientów przed wykonaniem usługi turystycznej Zaliczka rodzi obowiązek podatkowy w podatku VAT. W dniu 22 kwietnia 2014 r. Spółka otrzymała interpretację indywidualną z dnia 15 kwietnia 2014 r. wydaną przez Dyrektora izby Skarbowej w Warszawie (sygn.

2018
15
kwi

Istota:

W zakresie zastosowania szczególnej procedury VAT marża dla pobranej od klienta składki na Turystyczny Fundusz Gwarancyjny

Fragment:

Natomiast, w myśl art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 187, z późn. zm.), przez usługi turystyczne należy rozumieć usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym. Stosownie do art. 10c ust. 1 ustawy o usługach turystycznych tworzy się Turystyczny Fundusz Gwarancyjny, zwany dalej „ Funduszem ”, stanowiący wyodrębniony rachunek w Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym, o którym mowa w rozdziale 7 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 392, z 2014 r. poz. 827 oraz z 2015 r. poz. 1273, 1691, 1844 i 2281). Zgodnie z art. 10f ust. 1 ustawy o usługach turystycznych składka na Fundusz jest naliczana w wysokości nie wyższej niż 30 zł od każdego klienta z tytułu zawartej umowy o świadczenie usług turystycznych polegających na organizowaniu imprez turystycznych lub umowy w zakresie pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych. Składka jest należna z dniem zawarcia umowy. Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest touroperatorem w Polsce, który posiada główną siedzibę pełniącą jednocześnie funkcję centrali w mieście A oraz swoje przedstawicielstwa na terenie całej Polski.

2018
22
mar

Istota:

Podatek od towarów i usług w zakresie zastosowania szczególnej procedury VAT marża dla wydatków dotyczących nawiązania współpracy z choreografami (nauczycielami tańca) oraz usług organizacji stref relaksu w związku z organizacją obozu tanecznego.

Fragment:

Biorąc pod uwagę treść art. 119 ustawy oraz znaczenie pojęcia „ usługa turystyczna ” wynikające z treści art. 307 cyt. Dyrektywy 2006/112/WE Rady, definicji słownikowej tego pojęcia oraz przywołanych publikacji określających pojęcie „ usługa turystyczna ” należy wskazać, że usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług (obcych i własnych), takich jak np. hotelarstwo, gastronomia, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania (stałego pobytu). Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Z punktu widzenia klienta (usługobiorcy) istotny musi być zakup usługi turystycznej. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarówno usługi własne, jak i usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej. Przy czym zaznaczyć należy, że szczególny sposób opodatkowania usług turystycznych polegający na opodatkowaniu marży pomniejszonej o kwotę należnego podatku odnosi się jedynie do usług, które są nabywane przez usługodawcę od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty.

2018
23
lut

Istota:

W zakresie zastosowania szczególnej procedury VAT marża w stosunku do odsprzedaży usług turystycznych.

Fragment:

Wartość narzutu Spółki w postaci opłaty transakcyjnej za dokonanie rezerwacji jest prowizją, której wartość jest określana przez Spółkę w sposób subiektywny (procentowa wartość odsprzedawanej usługi turystycznej) Wnioskodawca z tytułu prowizji nie wystawia faktury na rzecz dostawcy usługi, ponieważ prowizja jest doliczona do ceny usługi turystycznej odsprzedawanej odbiorcy. Wnioskodawca działa na podstawie umów agencyjnych. Nabycie przez Wnioskodawcę usług turystycznych odbywa się na zlecenie klientów i uwzględnia ich oczekiwania. Nie są one jednak w żaden sposób zmieniane w stosunku do pierwotnej usługi turystycznej nabywanej od dostawcy. Umowy są zawierane pomiędzy Wnioskodawcą a nabywcami usług. Odpowiedzialność za właściwe wykonanie usługi spoczywa na organizatorze (dostawcy) usługi turystycznej (biurze podróży). Spółka działa wyłącznie jako agent turystyczny – nie organizuje i nie świadczy usług turystyki lecz pośredniczy i odsprzedaje wspomniane usługi w niezmienionej formie. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy odsprzedaż przez Spółkę usług turystycznych (nieuzupełnionych o dodatkowe świadczenia) nabytych uprzednio we własnym imieniu od innych podatników, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według szczególnej procedury „ VAT marża ” na podstawie regulacji art. 119 ustawy o podatku VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, odsprzedaż przez Spółkę usług turystycznych nieuzupełnionych o dodatkowe świadczenia, nabytych uprzednio we własnym imieniu od innych podatników, podlega opodatkowaniu w systemie „ VAT marża ”, zgodnie z art. 119 ustawy o podatku VAT.

2017
21
gru

Istota:

Nabywane przez Wnioskodawcę od innych podatników usługi i towary tj.: wynajem hotelu, wyżywienie, transport, zakup biletów i karnetów wstępu na imprezy okolicznościowe, ubezpieczenie uczestników imprezy, pamiątki okolicznościowe oraz usługi pilotów, przewodników, animatorów i przewoźników - podlegają zaliczeniu ich do usług nabywanych dla bezpośredniej korzyści turysty, jako stanowiące składnik świadczonej przez Wnioskodawcę usługi turystycznej. W związku z tym należy je uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania według szczególnej procedury rozliczania podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 119 ustawy o VAT.

Fragment:

Definicje usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale nie służące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak, „ Ekonomika turystyki ” PWN, Warszawa 1979, s. 159). Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko, „ Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej ”, Ruch turystyczny – Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83). W związku z tym należy stwierdzić, że usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy o VAT, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług (obcych i własnych) takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania.

2017
14
lis

Istota:

Podatek od towarów i usług w zakresie opodatkowania usług organizacji polowań w części dotyczącej usług nabywanych przez Wnioskodawcę od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty oraz w części dotyczącej usług świadczonych we własnym zakresie.

Fragment:

Z treści art. 4 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 187, z późn. zm.), działalność gospodarcza w zakresie organizowania imprez turystycznych oraz pośredniczenia na zlecenie klientów w zawieraniu umów o świadczenie usług turystycznych jest działalnością regulowaną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i wymaga uzyskania wpisu w rejestrze organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, zwanego dalej „ rejestrem ”. Przez użyte w ustawie określenia należy rozumieć: usługi turystyczne – usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom lub odwiedzającym; impreza turystyczna – co najmniej dwie usługi turystyczne tworzące jednolity program i objęte wspólną ceną, jeżeli usługi te obejmują nocleg lub trwają ponad 24 godziny albo jeżeli program przewiduje zmianę miejsca pobytu (art. 3 pkt 1 i 2 ww. ustawy). Zatem, usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

2017
25
paź

Istota:

Świadczone przez Wnioskodawcę usługi Wyjazdu należy zaklasyfikować do wyjazdów mających na celu sprawy zawodowe, biznesowe czy związane z wykonywaniem obowiązków służbowych. Jednakże należy wskazać, że świadczona przez Wnioskodawcę usługa organizacji Wyjazdów składa się z szeregu elementów składowych, ale ich składnikiem wiodącym jest niewątpliwie samo organizowanie podróży turystycznych (zorganizowanie transportu, wyżywienia, noclegów, biletów wstępu czy wyjść na koncerty). Na przedmiotowe uznanie nie ma wpływu fakt, że klienci realizują podczas wyjazdu cele inne niż wyłącznie rekreacyjne (spotkania biznesowe), gdyż Wnioskodawca nie jest organizatorem konferencji, spotkań, szkoleń, a jedynie organizuje przejazd, pobyt na miejscu oraz ewentualnie dodatkowe atrakcje dla uczestników w czasie wolnym. Wnioskodawca wskazał, że organizowane wyjazdy mogą przyjmować charakter wyjazdów turystycznych.

Fragment:

Komisja przedstawiła stanowisko, wedle którego procedura szczególna dla biur podróży ma zastosowanie jedynie w przypadku usług turystycznych podróżnym. Zarzuciła ona wskazanym państwom członkowskim, że zezwoliły na zastosowanie tej procedury w przypadku sprzedaży usług turystycznym wszelkim klientom. W wyrokach w sprawach C-189/11, C-193/11, C-236/11, C-269/11, C-293/11, C-296/11, C-309/11 i C-450/11 Trybunał stwierdził, że istnieją znaczne różnice pomiędzy wersjami językowymi dyrektywy, ponieważ niektóre z nich posługują się słowem „ podróżny ” lub słowem „ klient ”, czasami używając ich zamiennie w różnych przepisach. Trybunał stwierdził, że w takim przypadku najlepiej interpretować przepis zgodnie z ogólną systematyką i celem uregulowania, którego część stanowi. Trybunał stwierdził, że podejście polegające na zastosowaniu procedury szczególnej do wszelkich klientów jest najbardziej zdatne do osiągnięcia celów tej procedury, gdyż zezwala biurom podróży na korzystanie z uproszczonych zasad niezależnie od rodzaju klienta, na rzecz którego wykonują oni usługi, a tym samym sprzyja zrównoważonemu podziałowi wpływów pomiędzy państw członkowskie. Trybunał dokonał już wykładni słowa „ podróżny ”, nadając mu szersze znaczenie, niż obejmujące tylko konsumenta końcowego.