0112-KDIL1-3.4012.367.2017.2.AP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Podatek od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla usługi transportowej świadczonej dla niemieckiego kontrahenta.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 25 sierpnia 2017 r. (data wpływu 29 sierpnia 2017 r.) uzupełnionym pismem z dnia 25 października 2017 r. (data wpływu 31 października 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla usługi transportowej świadczonej dla niemieckiego kontrahenta – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 29 sierpnia 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania właściwej stawki podatku VAT dla usługi transportowej świadczonej dla niemieckiego kontrahenta. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 października 2017 r. (data wpływu 31 października 2017 r.) o doprecyzowanie opisu sprawy oraz przedstawienie własnego stanowiska.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym dla celów VAT UE. Posiada siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest transport krajowy i międzynarodowy świadczony zarówno dla polskich jak i zagranicznych kontrahentów.

W czerwcu bieżącego roku Wnioskodawca dokonał sprzedaży usługi transportowej na trasie Polska – Niemcy dla kontrahenta z Niemiec – spółki w organizacji, która w czasie realizacji zlecenia nie posiadała numeru NIP.

Po konsultacji z organem podatkowym Wnioskodawca wystawił fakturę VAT dokumentującą tę usługę i z uwagi na brak numeru identyfikacji podatkowej kontrahenta niemieckiego zastosował stawkę VAT 23% – zgodnie z sugestią właściwego urzędu skarbowego.

Kontrahent niemiecki po otrzymaniu faktury zakwestionował zastosowanie stawki 23%. Po zrealizowaniu zlecenia kontrahentowi został nadany nr NIP.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że:

  1. Wnioskodawca dokonał usługi transportowej na rzecz kontrahenta mającego siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech.
  2. Kontrahent Wnioskodawcy nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce.
  3. Nabywając od Wnioskodawcy usługę transportową kontrahent prowadził działalność gospodarczą. Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające, że kontrahent niemiecki prowadzi działalność gospodarczą.
  4. Kontrahent niemiecki poinformował Wnioskodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego.
  5. Wnioskodawca posiada dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem w stosunku do którego wymagana jest identyfikacja do celów VAT. Przed dokonaniem usługi dokonał weryfikacji przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa.
  6. Kontrahent był zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej w związku z nabyciem usługi transportowej.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy prawidłowym było zastosowanie stawki VAT 23% dla usługi transportowej świadczonej dla niemieckiego kontrahenta?

Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie sformułowanym w uzupełnieniu wniosku), nieprawidłowym było zastosowanie stawki 23% z uwagi na fakt, iż usługa świadczona była na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą i zgodnie z art. 28b miejscem opodatkowania w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów na terytorium kraju;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów (art. 2 pkt 22 ustawy).

Na mocy art. 8 ust. 1 ustawy – przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

W przypadku świadczenia usług, istotnym dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależy, czy dana usługa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie.

Miejsce świadczenia przy świadczeniu usług regulują przepisy art. 28a do 28o ustawy.

Stosownie do art. 28a ustawy ‒ na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału:

  1. ilekroć jest mowa o podatniku ‒ rozumie się przez to:
    1. podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6;
    2. osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej;
  2. podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług.

Powyższy artykuł wprowadza drugą definicję podatnika do ustawy. Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku ustalenia miejsca świadczenia usług. Podatnikiem według tej regulacji, jest podmiot wykonujący samodzielnie działalność gospodarczą. Ustawodawca odwołuje się w tym celu do definicji działalności gospodarczej ustalonej w art. 15 ust. 2 ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy − podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wskazać należy, że właściwe rozpoznanie statusu kontrahenta jako podatnika obciąża podmiot świadczący usługę. Jest on po części zdany na dokumenty oraz informacje dostarczone przez samego usługobiorcę. Nie można jednakże przyjąć, że tylko kontrahent spoza Polski posiadający stosowny numer identyfikacyjny, bądź dokumentujący w inny sposób swój status jako podatnika, jest podatnikiem.

Stosownie do art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, str. 1, z późn. zm.) – zwanej dalej dyrektywą 2006/112/WE – „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Celem ujednolicenia stosowania systemu VAT, zostało wydane rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 77 z 23.03.2011, str. 1, z późn. zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem. Przepisy dotyczące statusu podatnika dla celów określania miejsca świadczenia usług zawarte zostały w art. 17 i 18 rozporządzenia.

Na mocy art. 17 ust. 1-2 rozporządzenia – w przypadku gdy miejsce świadczenia usług uzależnione jest od tego, czy usługobiorca jest czy też nie jest podatnikiem, status usługobiorcy ustala się na podstawie art. 9-13 i art. 43 dyrektywy 2006/112/WE. Osoba prawna niebędąca podatnikiem zidentyfikowana lub zobowiązana do identyfikacji do celów VAT na mocy art. 214 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE z uwagi na to, że jej transakcje wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów są opodatkowane VAT lub z uwagi na skorzystanie z możliwości opodatkowania tych transakcji VAT, jest podatnikiem w rozumieniu art. 43 tej dyrektywy.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 rozporządzenia – o ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status podatnika:

  1. gdy usługobiorca przekazał mu swój indywidualny numer identyfikacyjny VAT i usługodawca uzyska potwierdzenie ważności numeru identyfikacyjnego, a także nazwiska/nazwy i adresu przypisanych temu numerowi zgodnie z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej;
  2. gdy usługobiorca nie otrzymał jeszcze indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT, ale poinformował usługodawcę, że zwrócił się z wnioskiem o jego nadanie i usługodawca uzyska dowolny inny dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem lub osobą prawną niebędącą podatnikiem, w stosunku do której wymagana jest identyfikacja do celów VAT, oraz jeżeli dokona w rozsądnym zakresie weryfikacji rzetelności przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa, takich jak środki dotyczące kontroli lub płatności.

O ile usługodawca nie ma odmiennych informacji, może uznać, że usługobiorca prowadzący działalność gospodarczą na terytorium Wspólnoty ma status osoby niebędącej podatnikiem, jeżeli wykaże, że ten usługobiorca nie przekazał mu swojego indywidualnego numeru identyfikacyjnego VAT (art. 18 ust. 2 rozporządzenia).

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wystarczającym dla uznania usługobiorcy prowadzącego działalność gospodarczą za podatnika, o którym mowa w art. 28a ustawy byłby fakt posiadania i przekazanie przez niego numeru VAT wydanego przez właściwą dla niego instytucję oraz zweryfikowanie ważności tego numeru przez świadczącego usługę. Jeśli jednak kontrahent nie przekazuje usługodawcy numeru VAT nadanego przez państwo członkowskie, w którym nabywca posiada siedzibę bądź stałe miejsce prowadzenia działalności, dla którego dana usługa jest świadczona, to konieczne jest uzyskanie informacji, że nabywca usługi prowadzi działalność gospodarczą, przez co zostanie spełniona definicja podatnika zawarta w art. 28a ustawy.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, zarejestrowanym dla celów VAT UE. Posiada siedzibę i stałe miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju. Głównym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest transport krajowy i międzynarodowy świadczony zarówno dla polskich jak i zagranicznych kontrahentów. Dokonał on sprzedaży usługi transportowej na trasie Polska – Niemcy dla kontrahenta z Niemiec – spółki w organizacji, która w czasie realizacji zlecenia nie posiadała numeru NIP, poinformowała jednak Wnioskodawcę, że zwróciła się z wnioskiem o jego nadanie. Kontrahent niemiecki posiada siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Niemiec oraz nie ma stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce. Nabywając od Wnioskodawcy usługę transportową kontrahent prowadził działalność gospodarczą. Ponadto to kontrahent był zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej w związku z nabyciem usługi transportowej. Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające, że kontrahent niemiecki prowadzi działalność gospodarczą. Wnioskodawca posiada także dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem. Przed wykonaniem usługi dokonał weryfikacji przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa. Po dokonanej na rzecz kontrahenta niemieckiego sprzedaży usługi transportowej Wnioskodawca wystawił fakturę VAT i z uwagi na brak numeru identyfikacji podatkowej kontrahenta niemieckiego zastosował stawkę VAT w wysokości 23%. Kontrahent niemiecki po otrzymaniu faktury zakwestionował zastosowanie powyższej stawki. Po zrealizowaniu zlecenia kontrahentowi został nadany nr NIP.

Należy stwierdzić, że przepisy ustawy nie określają, jakie dowody potwierdzają status podatnika na potrzeby ustalenia miejsca świadczenia usług w przypadku braku numeru identyfikacyjnego VAT. Dowodem takim może być wszystko, co potwierdza jednoznacznie fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez dany podmiot, przy jednoczesnym braku innych, odmiennych okoliczności, np. oświadczenie usługobiorcy o prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej, zaświadczenie o wpisie do rejestru przedsiębiorców.

Zatem skoro Wnioskodawca posiada dokumenty potwierdzające, że kontrahent niemiecki prowadzi działalność gospodarczą oraz posiada dowód potwierdzający, że usługobiorca jest podatnikiem, a przed dokonaniem usługi dokonał weryfikacji przedstawionych przez usługobiorcę danych za pomocą zwykłych, handlowych środków bezpieczeństwa – w przypadku nieposiadania przez niego numeru identyfikacyjnego VAT – może uznać, że kontrahent był podatnikiem, o którym mowa w art. 28a ustawy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca dokonał sprzedaży usługi transportowej na rzecz kontrahenta niemieckiego spełniającego przesłanki do uznania go za podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy.

Ogólna zasada dotycząca określania miejsca świadczenia usług na rzecz podatników zawarta została w art. 28b ust. 1 ustawy, zgodnie z którym – miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j ust. 1 i 2 oraz art. 28n.

Do usługi świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta niemieckiego nie znajdują zastosowania zastrzeżenia wskazane w art. 28b ust. 1 ustawy.

Jakkolwiek Wnioskodawca wskazał, że usługę transportową świadczył na rzecz kontrahenta z Niemiec, który w czasie realizacji zlecenia nie posiadał numeru NIP, to jednakże skoro – jak podał Wnioskodawca – przedmiotowa usługa świadczona była na rzecz podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, będącego podatnikiem w rozumieniu art. 28a ustawy, wówczas zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie ogólna zasada zawarta w art. 28b ust. 1 ustawy.

Wobec powyższego wskazać należy, że miejscem opodatkowania usługi transportowej świadczonej przez Wnioskodawcę na rzecz kontrahenta niemieckiego – podatnika w rozumieniu art. 28a ustawy, posiadającego siedzibę działalności gospodarczej w Niemczech i niemającego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce – było miejsce, w którym usługobiorca posiada siedzibę działalności gospodarczej – co oznacza, że w analizowanym przypadku dokonana usługa transportowa nie podlegała opodatkowaniu w Polsce.

Zasady wystawiania faktur regulują przepisy art. 106a-106q ustawy.

I tak, zgodnie z art. 106a pkt 2 lit. a ustawy – przepisy niniejszego rozdziału stosuje się do dostawy towarów i świadczenia usług dokonywanych przez podatnika posiadającego na terytorium kraju siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywane są te czynności, a w przypadku braku na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej – posiadającego na terytorium kraju stałe miejsce zamieszkania albo zwykłe miejsce pobytu, z którego dokonywane są te czynności, w przypadku gdy miejscem świadczenia jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika.

Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy – podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem.

W myśl art. 106e ust. 1 pkt 1-18 ustawy – faktura powinna zawierać:

  1. datę wystawienia;
  2. kolejny numer nadany w ramach jednej lub więcej serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
  3. imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy;
  4. numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany dla podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a;
  5. numer, za pomocą którego nabywca towarów lub usług jest zidentyfikowany dla podatku lub podatku od wartości dodanej, pod którym otrzymał on towary lub usługi, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. b;
  6. datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usługi lub datę otrzymania zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, o ile taka data jest określona i różni się od daty wystawienia faktury;
  7. nazwę (rodzaj) towaru lub usługi;
  8. miarę i ilość (liczbę) dostarczonych towarów lub zakres wykonanych usług;
  9. cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku (cenę jednostkową netto);
  10. kwoty wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
  11. wartość dostarczonych towarów lub wykonanych usług, objętych transakcją, bez kwoty podatku (wartość sprzedaży netto);
  12. stawkę podatku;
  13. sumę wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
  14. kwotę podatku od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku;
  15. kwotę należności ogółem;
  16. w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, w odniesieniu do których:
    1. obowiązek podatkowy powstaje zgodnie z art. 19a ust. 5 pkt 1 lub art. 21 ust. 1, lub
    2. w przepisach wydanych na podstawie art. 19a ust. 12 określono termin powstania obowiązku podatkowego z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty
    – wyrazy „metoda kasowa”;
  17. w przypadku faktur, o których mowa w art. 106d ust. 1 – wyraz „samofakturowanie”;
  18. w przypadku dostawy towarów lub wykonania usługi, dla których obowiązanym do rozliczenia podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze jest nabywca towaru lub usługi – wyrazy „odwrotne obciążenie” (...).

Z treści art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy wynika, że faktura może nie zawierać w przypadku, o którym mowa w art. 106a pkt 2 lit. a – danych określonych w ust. 1 pkt 10 i 12-14.

W świetle przytoczonego wyżej art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy, jeśli miejscem świadczenia dostawy towarów lub świadczenia usług jest terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju, a osobą zobowiązaną do zapłaty podatku od wartości dodanej jest nabywca towaru lub usługobiorca i faktura dokumentująca te czynności nie jest wystawiana przez tego nabywcę lub usługobiorcę w imieniu i na rzecz podatnika, faktura może nie zawierać:

  • kwot wszelkich opustów lub obniżek cen, w tym w formie rabatu z tytułu wcześniejszej zapłaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej netto;
  • stawki podatku;
  • sumy wartości sprzedaży netto z podziałem na sprzedaż objętą poszczególnymi stawkami podatku i sprzedaż zwolnioną od podatku;
  • kwoty podatku, od sumy wartości sprzedaży netto, z podziałem na kwoty dotyczące poszczególnych stawek podatku.

Zatem Wnioskodawca miał obowiązek wystawienia faktury dokumentującej wykonaną usługę, która jednak nie powinna zawierać danych, o których mowa w art. 106e ust. 5 pkt 1 ustawy, lecz wyrazy „odwrotne obciążenie”.

Podsumowując należy stwierdzić, że nieprawidłowym było zastosowanie stawki VAT 23% dla usługi transportowej świadczonej dla niemieckiego kontrahenta, ponieważ usługa ta nie podlegała opodatkowaniu w Polsce.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej, przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.