0115-KDIT1-2.4012.39.2017.1.AJ | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Brak prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu polegającego na rozbudowie infrastruktury szerokopasmowego dostępu do Internetu i sieci PIAP-ów.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 13 marca 2017 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu polegającego na rozbudowie infrastruktury szerokopasmowego dostępu do Internetu i sieci PIAP-ów– jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacją projektu polegającego na rozbudowie infrastruktury szerokopasmowego dostępu do Internetu i sieci PIAP-ów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Województwo jako beneficjent realizowało projekt rozbudowy infrastruktury szerokopasmowego dostępu do Internetu i sieci PlAP-ów (stanowisk komputerowych umożliwiających dostęp do Internetu). Projekt zakładał zwiększenie dostępu do sieci Internet i wykorzystania technik informatycznych w gospodarce i sferze społecznej XXX. poprzez uruchomienie do końca 2011 r. na terenie X gmin, w tym X gmin na prawach powiatu, oraz X powiatów województwa, X PIAP-ów, w tym X infomatów, utworzenie X telecentrów oraz rozbudowę dostępu do sieci szerokopasmowej o X hot-spotów. Infrastruktura powstała w wyniku realizacji projektu stanowi mienie Województwa i umożliwia dostęp do szerokopasmowego Internetu wszystkim zainteresowanym podmiotom bez ponoszenia kosztów. Partnerom projektu (gminom i powiatom) sprzęt niezbędny do realizacji projektu został użyczony na podstawie odrębnej umowy użyczenia (bez pobierania opłat). W trakcie realizacji projektu jak i po jego zakończeniu (utrzymanie trwałości projektu) zakupione towary i usługi nie służyły czynnościom opodatkowanym (brak przychodów w trakcie realizacji projektu oraz po jego zakończeniu - utrzymanie trwałości projektu skutkuje brakiem generowania dochodu w projekcie).

Województwo jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT.

Wątpliwości Wnioskodawcy sprowadzają się do kwestii: Czy przysługuje prawa do odzyskania podatku naliczonego w związku z realizacja ww. projektu.

Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym projekcie nie miał i nie ma prawnej możliwości odzyskania podatku VAT, ponieważ w trakcie projektu i po jego zakończeniu (utrzymanie trwałości projektu) zakupione towary i usługi nie służyły czynnościom opodatkowanym, z uwagi na fakt, iż partnerom projektu (gminom i powiatom) sprzęt niezbędny do realizacji projektu został użyczony na podstawie odrębnych umów użyczenia - bez pobierania opłat oraz umożliwiony został dostęp do szerokopasmowego Internetu wszystkim zainteresowanym podmiotom bez podnoszenia kosztów. Brak prawnej możliwości odzyskania podatku VAT w trakcie realizacji projektu i po jego zakończeniu (utrzymanie trwałości projektu) skutkuje uznaniem go jako wydatku kwalifikowanego w zrealizowanym projekcie.

Do projektów, które były realizowane w okresie „programowania 2007-2013” w zakresie wydatków kwalifikowanych mają zastosowanie „Krajowe wytyczne dotyczące kwalifikowalności wydatków w ramach funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013”. Wytyczne zostały wydane na podstawie art. 35 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. Nr 227, poz.1658) oraz art. 56 ust. 4 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 ustanawiającego ogólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31 lipca 2006 r.). Zgodnie z rozdziałem 5 podrozdziałem 15 pt. „Podatek od towarów i usług i inne podatki” w ww. Krajowych wytycznych (Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007-2013, Ministerstwo Rozwoju Regionalnego) podatek od towarów i usług może być uznany za wydatek kwalifikowalny tylko wtedy, gdy:

  1. został faktycznie poniesiony przez beneficjenta,
  2. beneficjent nie ma prawnej możliwości odzyskania podatku VAT.

Możliwość odzyskania podatku VAT rozpatruje się w świetle ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710, z późn. zm.) w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Z powyższego wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje podatnikom podatku od towarów i usług w przypadku, gdy dokonywane zakupy mają ścisły związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można w całości podatek naliczony, który jest związany wyłącznie z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego (powstanie zobowiązania podatkowego). Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji, jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu.

Ponadto w rozdziale 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie miejsca świadczenia usług oraz zwrotu podatku naliczonego jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług (Dz. U. z 2013 r., poz. 1656, z późn. zm.) przewidziano przypadki, w których kwota podatku naliczonego może być zwrócona jednostce dokonującej nabycia (importu) towarów lub usług, finansowanego ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej, oraz warunki i tryb dokonywania tego zwrotu.

Przepisy powołanego rozporządzenia określają katalog środków, które stanowią ww. środki bezzwrotnej pomocy zagranicznej (§ 8 ust. 3 i 4). Uzyskanie pomocy finansowej pochodzącej ze źródeł, o których mowa w tych przepisach daje prawo do ubiegania się o zwrot podatku w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 4 tego rozporządzenia.

Uprzednio powyższa kwestia była uregulowana w analogiczny sposób w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 246, poz. 1649, z późn. zm.) obowiązującego w okresie od 1 stycznia 2011 r. do dnia 5 kwietnia 2011 r. oraz rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2013 r., poz. 247), które obowiązywało od dnia 6 kwietnia 2011 r. do 31 grudnia 2013 r.

Analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz treści powołanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że o ile poniesione wydatki nie miały i nie mają związku ze sprzedażą opodatkowaną, Województwo nie miało i nie ma możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków poniesionych na realizację przedmiotowego projektu. Wnioskodawcy nie przysługiwało i nie przysługuje również prawo otrzymania zwrotu tego podatku, gdyż dofinansowanie, o którym mowa we wniosku, nie stanowi środków wskazanych w powołanych rozporządzeniach.

Końcowo zauważyć należy, że niniejsza interpretacja nie rozstrzyga kwestii możliwości zaliczania wartości podatku od towarów i usług do kosztów kwalifikowanych, gdyż kwestię tę rozstrzygają przepisy regulujące zasady korzystania ze środków bezzwrotnej pomocy zagranicznej.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.