0115-KDIT2-2.4011.325.2018.1.RS | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Opodatkowanie kwoty z tytułu relokacji.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 3 sierpnia 2018 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 14 września 2018 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania kwoty z tytułu relokacji – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 3 sierpnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 14 września 2018 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania kwoty z tytułu relokacji.

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

W lipcu 2017 r. Wnioskodawca zaczął pracować w Polsce. Wraz z rodziną przeniósł się z Irlandii, była to relokacja. Nadal pracuje w tej samej firmie zarejestrowanej tylko w Irlandii. W lipcu 2017 r. w ramach relokacji Wnioskodawca otrzymał kwotę w wysokości 9.000 zł. Jego wynagrodzenie wynosiło wtedy 22.791 zł brutto. Wnioskodawca zapłacił podatek dochodowy za kwotę relokacji, jednak na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie, są wolne od podatku. Kwotę 9.000 zł Wnioskodawca przeznaczył na pokrycie kosztów przeprowadzki i wynajęcie lokum dla rodziny.

Kwota relokacji była związana z pozostawaniem w stosunku pracy z irlandzkim pracodawcą. W momencie wypłaty tego świadczenia Wnioskodawca posiadał i posiada nadal miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wypłacona kwota relokacji podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a jeżeli nie to czy Wnioskodawca może ubiegać się o zwrot zapłaconego podatku?

Zdaniem Wnioskodawcy, wymieniona kwota relokacji nie podlega opodatkowaniu, gdyż korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i należy się Jemu zwrot podatku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Powyższy przepis stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy).

W myśl art. 15 ust. 1 umowy z dnia 13 listopada 1995 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Irlandii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 1996 r. Nr 29, poz. 129 ze zm.), z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18, 19 i 21 pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, podlegają opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie.

W świetle przytoczonego przepisu, wynagrodzenie osoby mającej miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce z tytułu pracy wykonywanej w tym kraju, podlega opodatkowaniu tylko w Polsce.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że w lipcu 2017 r. Wnioskodawca zaczął pracować w Polsce. Wraz z rodziną przeniósł się z Irlandii, była to relokacja. Nadal pracuje w tej samej firmie zarejestrowanej tylko w Irlandii. W lipcu 2017 r. w ramach relokacji Wnioskodawca otrzymał kwotę w wysokości 9.000 zł. Jego wynagrodzenie wynosiło wtedy 22.791 zł brutto. Wnioskodawca zapłacił podatek dochodowy za kwotę relokacji. Kwotę 9.000 zł Wnioskodawca przeznaczył na pokrycie kosztów przeprowadzki i wynajęcie lokum dla rodziny.

Kwota relokacji była związana z pozostawaniem w stosunku pracy z irlandzkim pracodawcą. W momencie wypłaty tego świadczenia Wnioskodawca posiadał i posiada nadal miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce.

W świetle powyższego należy zatem uznać, że kwota relokacji z tytułu przeprowadzenia się Wnioskodawcy wraz z rodziną do Polski, jako dodatkowe świadczenie otrzymane w związku z pozostawaniem w stosunku pracy z irlandzkim pracodawcą, podlega opodatkowaniu zgodnie z art. 15 ust. 1 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Z uwagi zaś na fakt, że Wnioskodawca wykonuje tę pracę w Polsce, gdzie posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, świadczenie to podlega opodatkowaniu tylko w Polsce.

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się stosunek pracy.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Użyty w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Zatem przychodami ze stosunku pracy są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne, świadczenia w naturze oraz inne nieodpłatne świadczenia lub też częściowo odpłatne, skutkujące powstaniem po stronie pracownika przysporzenia majątkowego, mającego swoje źródło w stosunku pracy lub stosunku pokrewnym.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 14 cytowanej ustawy, wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymywane przez pracowników z tytułu zwrotu kosztów przeniesienia służbowego oraz zasiłków na zagospodarowanie i osiedlenie w związku z przeniesieniem służbowym, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że otrzymana przez Wnioskodawcę z tytułu relokacji kwota korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, do wysokości 200% wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym nastąpiło przeniesienie.

Zatem, wskazana w stanie faktycznym kwota relokacji wypłacona Wnioskodawcy  w kwocie niższej niż wysokość ww. wynagrodzenia  w całości korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym, Wnioskodawca ma możliwość złożenia korekty zeznania w tym zakresie za 2017 r. i ubiegania się o zwrot podatku.

W konsekwencji, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.