ITPB2/4511-458/15/MU | Interpretacja indywidualna

Zwolnienie przedmiotowe (odszkodowanie).
ITPB2/4511-458/15/MUinterpretacja indywidualna
  1. kodeks pracy
  2. odszkodowania
  3. rozwiązanie umowy
  4. umowa o pracę
  5. zwolnienia przedmiotowe
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zwolnienia przedmiotowe

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 25 marca 2015 r. (data wpływu 30 marca 2015 r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. (data wpływu 17 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 30 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 czerwca 2015 r. (data wpływu 17 czerwca 2015 r.).

We wniosku tym oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawczyni była zatrudniona w firmie, która zawarła z Nią umowę na czas określony od 1 czerwca 2009 r. do 30 czerwca 2019 r., na stanowisku agenta celnego. Wnioskodawczyni będąc bez pracy, w trudnej sytuacji materialnej przyjęła oferowane Jej warunki. Była to umowa dziesięcioletnia z możliwością dwutygodniowego jej rozwiązania. W dniu 27 września 2012 r. rozwiązano z Wnioskodawczynią umowę o pracę za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia, powołując się na art. 33 Kodeksu pracy - nie podając przyczyny wypowiedzenia. Niniejsze wypowiedzenie miało miejsce na 24 dni przed uzyskaniem przez Wnioskodawczynię wieku 56 lat i wejściem w okres ochronny.

W dniu 4 października 2012 r. Wnioskodawczyni złożyła do Sądu Rejonowego IV Wydział Pracy pozew o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne. Pozew został doprecyzowany pismem Wnioskodawczyni z dnia 23 października 2012 r., gdzie podano naruszenie przepisów Kodeksu pracy:

  • art. 25 – zawarcie 10-letniej umowy o prace z możliwością wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia stanowiło obejście przepisów prawa pracy,
  • art. 8 - zawarcie ww. umowy o pracę było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i ze społeczno -gospodarczym przeznaczeniem prawa do pracy,
  • art. 30 § 4 - nie podano przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę,
  • art. 36 § 1 pkt 3 - poprzez niezastosowanie wskazanego artykułu w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, tj. że okres wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony wynosi 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata,
  • art. 45 § 1 - ustalenie, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, orzeczenie o bezskuteczności wypowiedzenia.

Zgodnie z orzecznictwem SN zawarcie takiej umowy należy uznać za niedopuszczalne, a powstały w ten sposób stosunek pracy podlega przepisom prawa pracy o umowie na czas nieokreślony: wyrok SN z 25 października 2007 r., sygn. akt II PK 49/07, wyrok SN z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II PK 186/09.

Ponieważ umowa uległa już rozwiązaniu - Wnioskodawczyni wnioskowała o odszkodowanie. Sąd zdecydował o odszkodowaniu w wysokości 3 pensji brutto tj. w kwocie 12.000 zł.

Rezultatem trwającego 2 lata postępowania wyjaśniającego w Sądzie Pracy jest wyrok z dnia 28 listopada 2014 r. zasądzający od firmy pozwanej, na rzecz Wnioskodawczyni odszkodowanie na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy w wysokości 12.000 zł, określonej zgodnie z art. 471 Kodeksu pracy.

Wnioskodawczyni wskazuje, że w dniu 5 grudnia 2014 r. pod rygorem natychmiastowej wykonalności otrzymała kwotę 4.000 zł, a w dniu 6 lutego 2015 r. kwotę 8.000 zł.

Wnioskodawczyni nadmienia, że nie otrzymała PIT-11, były pracodawca nie pobrał zaliczek na podatek dochodowy od kwoty odszkodowania zasądzonej wyrokiem sądu z dnia 28 listopada 2014 r.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawczyni od kwoty odszkodowania 12.000 zł powinna odprowadzić podatek dochodowy...

Zdaniem Wnioskodawczyni zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw. Do odrębnych ustaw, do których odnosi się art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym należy m. in., ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy.

Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiedzeniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia i odszkodowaniu. Sąd pracy orzeka o odszkodowaniu (art. 45§ 2 Kodeksu pracy). Odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 471 Kodeksu pracy).

Zdaniem Wnioskodawczyni odszkodowanie zasądzone wyrokiem sądu z dnia 28 listopada 2014 r. na rzecz pracownika na podstawie art. 45 Kodeksu pracy w wysokości określonej zgodnie z art. 471 Kodeksu pracy jest zwolnione z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i uważa, że nie ma obowiązku deklarowania i odprowadzenia podatku dochodowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361 z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw lub przepisów wykonawczych wydanych na podstawie tych ustaw, oraz otrzymane odszkodowania lub zadośćuczynienia, jeżeli ich wysokość lub zasady ustalania wynikają wprost z postanowień układów zbiorowych pracy, innych opartych na ustawie porozumień zbiorowych, regulaminów lub statutów, o których mowa w art. 9 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), z wyjątkiem:

  1. określonych w prawie pracy odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę,
  2. odpraw pieniężnych wypłacanych na podstawie przepisów o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników,
  3. odpraw i odszkodowań z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia funkcjonariuszom pozostającym w stosunku służbowym,
  4. odszkodowań przyznanych na podstawie przepisów o zakazie konkurencji,
  5. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,
  6. odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowane według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, lub na zasadach, o których mowa w art. 30c,
  7. odszkodowań wynikających z zawartych umów lub ugód innych niż ugody sądowe.

Z przedstawionego w wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni była zatrudniona w firmie, która zawarła z Nią umowę na czas określony od 1 czerwca 2009 r. do 30 czerwca 2019 r., na stanowisku agenta celnego. Wnioskodawczyni będąc bez pracy, w trudnej sytuacji materialnej przyjęła oferowane Jej warunki. Była to umowa dziesięcioletnia z możliwością dwutygodniowego jej rozwiązania. W dniu 27 września 2012 r. rozwiązano z Wnioskodawczynią umowę o pracę za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia, powołując się na art. 33 Kodeksu pracy - nie podając przyczyny wypowiedzenia. Niniejsze wypowiedzenie miało miejsce na 24 dni przed uzyskaniem przez Wnioskodawczynię wieku 56 lat i wejściem w okres ochronny.

W dniu 4 października 2012 r. Wnioskodawczyni złożyła do Sądu Rejonowego IV Wydział Pracy pozew o uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za bezskuteczne. Pozew został doprecyzowany pismem Wnioskodawczyni z dnia 23 października 2012 r., gdzie podano naruszenie przepisów Kodeksu pracy:

  • art. 25 – zawarcie 10-letniej umowy o prace z możliwością wcześniejszego jej rozwiązania za dwutygodniowym okresem wypowiedzenia stanowiło obejście przepisów prawa pracy,
  • art. 8 - zawarcie ww. umowy o pracę było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego i ze społeczno -gospodarczym przeznaczeniem prawa do pracy,
  • art. 30 § 4 - nie podano przyczyny uzasadniającej wypowiedzenie umowy o pracę,
  • art. 36 § 1 pkt 3 - poprzez niezastosowanie wskazanego artykułu w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem, tj. że okres wypowiedzenia umowy zawartej na czas nieokreślony wynosi 3 miesiące, jeżeli pracownik był zatrudniony co najmniej 3 lata,
  • art. 45 § 1 - ustalenie, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, orzeczenie o bezskuteczności wypowiedzenia.

Zgodnie z orzecznictwem SN zawarcie takiej umowy należy uznać za niedopuszczalne, a powstały w ten sposób stosunek pracy podlega przepisom prawa pracy o umowie na czas nieokreślony: wyrok SN z 25 października 2007 r., sygn. akt II PK 49/07, wyrok SN z 25 lutego 2009 r., sygn. akt II PK 186/09.

Ponieważ umowa uległa już rozwiązaniu - Wnioskodawczyni wnioskowała o odszkodowanie. Sąd zdecydował o odszkodowaniu w wysokości 3 pensji brutto tj. w kwocie 12.000 zł.

Rezultatem trwającego 2 lata postępowania wyjaśniającego w Sądzie Pracy jest wyrok z dnia 28 listopada 2014 r. zasądzający od firmy pozwanej, na rzecz Wnioskodawczyni odszkodowanie na podstawie art. 45 § 1 Kodeksu pracy w wysokości 12.000 zł, określonej zgodnie z art. 471 Kodeksu pracy.

Wnioskodawczyni wskazuje, że w dniu 5 grudnia 2014 r. pod rygorem natychmiastowej wykonalności otrzymała kwotę 4.000 zł, a w dniu 6 lutego 2015 r. kwotę 8.000 zł.

Wnioskodawczyni nadmienia, że nie otrzymała PIT-11, były pracodawca nie pobrał zaliczek na podatek dochodowy od kwoty odszkodowania zasądzonej wyrokiem sądu z dnia 28 listopada 2014 r.

Uwzględniając powyższe wskazać należy, że na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.) w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu.

Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 471 Kodeksu pracy).

Mając na uwadze stan faktyczny przedstawiony we wniosku oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, bowiem jego wysokość oraz zasady ustalania wynikają wprost z przepisów odrębnych ustaw, tj. Kodeksu pracy.

W konsekwencji, od kwoty wypłaconego odszkodowania Wnioskodawczyni nie powinna płacić podatku dochodowego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, Al. Zwycięstwa 16/17, 80-219 Gdańsk, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.