0114-KDIP3-1.4011.298.2017.1.IF | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
W zakresie wypłacenia środków pieniężnych na podstawie podpisanej ugody jako rekompensaty w ramach rękojmi.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 31 sierpnia 2017 r. (data wpływu 8 września 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wypłacenia środków pieniężnych na podstawie podpisanej ugody jako rekompensaty w ramach rękojmi - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 8 września 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie wypłacenia środków pieniężnych na podstawie podpisanej ugody jako rekompensaty w ramach rękojmi.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W 2015 r. Wnioskodawczyni wspólnie z mężem zakupiła mieszkanie, które z założenia było na wynajem. Zgodnie z umową przedwstępną i aktem notarialnym podpisanym z poprzednim właścicielem, mieszkanie było po generalnym remoncie przeprowadzonym na 1 miesiąc przed zakupem, który obejmował wymianę całej instalacji gazowej, elektrycznej oraz hydraulicznej. Dodatkowo w mieszkaniu wymieniona została cała glazura, terakota, armatura (tj. muszla klozetowa, prysznic itp.) meble kuchenne i sprzęt kuchenny AGD.

Mieszkanie przez ostatnie 2 lata było wynajmowane a przychody rozliczane wg skali podatkowej. Dodatkowo odpowiedni Urząd Skarbowy został poinformowany o fakcie, iż Wnioskodawczyni jest jedyną osobą rozliczającą przychody i koszty z umowy najmu (między małżonkami panuje wspólnota majątkowa).

Niestety na początku 2017 r. okazało się, że mieszkanie ma wady techniczne, w szczególności wadliwą instalację gazową, elektryczną i hydrauliczną. Dodatkowo od ścian zaczął odpadać tynk, który był błędnie położony. Mieszkanie więc wymagało generalnego remontu, ponieważ jego brak zagrażał mieszkającym tam najemcom. W związku z zaistniałą sytuacją, Wnioskodawczyni wystąpiła do poprzedniego właściciela o naprawę szkody w ramach rękojmi. Z uwagi na fakt, że poprzedni właściciel uznał w pełni zasadność roszczenia, w dniu 26.04.2017 r. spisana została ugoda.

Na mocy ugody właściciel zobowiązał się do wypłaty rekompensaty pokrywającej koszty naprawy wadliwych instalacji: gazowej, hydraulicznej oraz elektrycznej. Dodatkowo pokrył koszty naprawy tynków w uszkodzonych miejscach.

Cała kwota ugody wynosiła 16 472,41 zł i została przelana na konto Wnioskodawczyni w dwóch ratach i w zdecydowanej części pokryła koszty remontu, które na podstawie faktur posiadanych przez Wnioskodawczynię wyniosły 17 468,41 zł.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.
  1. W jaki sposób Wnioskodawczyni winna rozliczyć przychody z umowy ugody oraz związane z nimi koszty remontu mieszkania?
  2. Czy z uwagi na fakt, że to Wnioskodawczyni rozlicza przychody i koszty związane z najmem mieszkania (o czym poinformowany jest odpowiedni Urząd Skarbowy), to czy przychody i koszty wynikające z umowy ugody mogą być rozliczane tylko przez Wnioskodawczynię?

Zdaniem Wnioskodawcy,

Ad. 1.

Zgodnie z artykułem 20 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, całkowita kwota przychodów uzyskanych na podstawie podpisanej ugody będzie stanowiła przychody z innych źródeł. Jednocześnie zgodnie z artykułem 22 ww. ustawy, koszty wynikające z faktur za materiały i robociznę związane z pracami remontowymi mające na celu usunięcie wad technicznych i przywrócenie przedmiotu umowy (w tym przypadku mieszkania) do stanu zgodnego z zawartą umową przedwstępną oraz aktem notarialnym będą stanowiły koszty uzyskania przychodu służące zabezpieczeniu źródła przychodu.

Ad. 2.

Dodatkowo ze względu na fakt, iż od początku jedyną osobą rozliczającą przychody i koszty z wynajmu jest Wnioskodawczyni, o czym został poinformowany odpowiedni Urząd Skarbowy, również przychody i koszty wynikające z umowy ugody również winny być rozliczane tylko przez Wnioskodawczynię.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 pkt 9 ww. ustawy zostały określone źródła przychodów, gdzie między innymi wymienia się: inne źródła.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego, zawiera bowiem jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła. Zatem o przychodzie można mówić wtedy, gdy ma on charakter trwałego przysporzenia majątkowego, tj. ma konkretny wymiar finansowy, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Tak więc podstawą uzyskania przychodów z innych źródeł mogą być tylko takie czynności, w wyniku których następuje po stronie osoby fizycznej przysporzenie majątkowe.

Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy.

Odnosząc się natomiast do kosztów uzyskania przychodów, wskazać należy, że art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodów. Na jego mocy: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów znajdujących się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł w ogóle nie podlegają opodatkowaniu albo są zwolnione od podatku dochodowego.

Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że na miesiąc przed zakupem mieszkania sprzedający dokonał remontu mieszkania polegającego na wymianie całej instalacji gazowej, elektrycznej oraz hydraulicznej.

Niestety na początku roku 2017 r. okazało się, że zakupione w 2015 r. mieszkanie ma wady techniczne, w szczególności wadliwą instalację gazową, elektryczną i hydrauliczną oraz błędnie położone tynki. Z uwagi na fakt, iż mieszkanie wymagało generalnego remontu, Wnioskodawczyni wystąpiła do poprzedniego właściciela o naprawę szkody w ramach rękojmi. Poprzedni właściciel podpisał ugodę z Wnioskodawczynią i jej małżonkiem, w wyniku której zobowiązał się do wypłaty rekompensaty pokrywającej koszty naprawy wadliwych instalacji oraz naprawy tynków. Cała kwota ugody wyniosła 16 472,41 zł co w zdecydowanej części pokryła koszty remontu, które na podstawie faktur posiadanych przez Wnioskodawczynię wyniosły 17 468,41 zł.

Analizując, czy otrzymany przez Wnioskodawczynię zwrot kosztów remontu stanowi przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, należy się odwołać do przepisów regulujących instytucję rękojmi.

Instytucję rękojmi regulują przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.).

Rękojmia za wady została uregulowana w art. 556-576 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 556 ww. Kodeksu, sprzedawca jest odpowiedzialny względem kupującego, jeżeli rzecz sprzedana ma wadę fizyczną lub prawną (rękojmia).

Art. 5561 § 1 ww. Kodeksu stanowi, że wada fizyczna polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. W szczególności rzecz sprzedana jest niezgodna z umową, jeżeli:

  • nie ma właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia,
  • nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, w tym przedstawiając próbkę lub wzór,
  • nie nadaje się do celu, o którym kupujący poinformował sprzedawcę przy zawarciu umowy, a sprzedawca nie zgłosił zastrzeżenia co do takiego jej przeznaczenia,
  • została kupującemu wydana w stanie niezupełnym.

Zatem, mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa, wskazać należy, że w sytuacji, gdy sprzedawca, tj. pierwotny właściciel w ramach rękojmi obowiązany był do usunięcia zgłoszonych przez Wnioskodawczynię usterek w nabytym lokalu mieszkalnym, lecz usterek nie usunął, natomiast uznając swoją odpowiedzialność przekazał Wnioskodawczyni środki pieniężne na usunięcie tychże usterek, należy stwierdzić że kwota wynikająca z umowy ugody nie stanowi przychodu, w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym, Wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do opodatkowania otrzymanej od pierwotnego właściciela kwoty wynikającej z umowy ugody.

Odnosząc się natomiast do kosztów uzyskania przychodów, wskazać należy, że art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zawiera legalną definicję kosztów uzyskania przychodów. Na jego mocy: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

W myśl art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów kosztów uzyskania przychodów ze źródeł przychodów znajdujących się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł w ogóle nie podlegają opodatkowaniu albo są zwolnione od podatku dochodowego.

Skoro zatem, wypłacona kwota, wynikająca z umowy ugody jest neutralna podatkowo, to w myśl zacytowanego uprzednio art. 23 ust. 1 pkt 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie może być z nią związane uprawnienie do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych na remont tego mieszkania.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie rozliczenia kwoty otrzymanej na postawie podpisanej umowy ugody, należało uznać za nieprawidłowe.

Z uwagi na powyższe, odpowiedź na pytanie drugie stała się bezprzedmiotowa.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.