ILPP4/443-95/12/14-S1/ISN | Interpretacja indywidualna

Podatek od towarów i usług w zakresie wskazania, czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym.
ILPP4/443-95/12/14-S1/ISNinterpretacja indywidualna
  1. agencja celna
  2. import towarów
  3. procedura
  4. procedura uproszczona
  5. towar
  6. zgłoszenie celne
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Podatnicy i płatnicy -> Inne grupy podatników
  2. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Przepisy ogólne -> Definicje legalne
  3. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Zakres opodatkowania -> Przepisy ogólne -> Czynności opodatkowane
  4. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Zasady wymiaru i poboru podatku z tytułu importu towarów -> Podatek z tytułu importu towarów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1185/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 645/13 - stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o. przedstawione we wniosku z dnia 27 lutego 2012 r. (data wpływu 2 marca 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 17 września 2014 r. (data wpływu 22 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania, czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 2 marca 2012 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania, czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 17 września 2014 r. (data wpływu 22 września 2014 r.) o dokument potwierdzający dokonanie opłaty.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

A” Sp. z o.o., dalej zwana Wnioskodawcą, pełni rolę przedstawiciela pośredniego importera (spoza obszaru UE), a towar zgłasza w procedurze uproszczonej w rozumieniu art. 33a ustawy o VAT. Zdarzają się sytuacje, kiedy właściwy organ podatkowy podważa przyjęte wyliczenia i wydaje decyzję określającą należności podatkowe w wyższej wysokości.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym...

Zdaniem Wnioskodawcy, obowiązek zapłaty cła i podatku VAT w przypadku importu towarów jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), a nie agencji celnej dokonującej w imieniu importera zgłoszenia towaru.

Art. 33a ust. 1 stanowi, że w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307), w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów. Z ust. 2 wynika, że przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem przedstawienia przez podatnika naczelnikowi urzędu celnego, przed którym podatnik dokonuje formalności związanych z importem towarów, wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu;

  1. zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie z każdego tytułu. W tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3% kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość,
  2. potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego.

Ust. 5 art. 33a stanowi, że w przypadku gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia wymienionego w ust. 1, jest dokonywane przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz którego jest składane zgłoszenie celne. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Wnioskodawca wskazuje, że aby powstały należności celno-podatkowe przy dopuszczeniu do swobodnego obrotu muszą zaistnieć następujące sytuacje i zdarzenia:

  1. musi istnieć towar podlegający NCP,
  2. towar musi zostać przywieziony do kraju z terytorium państwa trzeciego,
  3. muszą zostać określone cechy i pochodzenie towaru determinujące wielkość cła i podatku VAT.

Wnioskodawca zatem stoi na stanowisku, że w związku z powyższym należności celno -podatkowe są bezpośrednio związane z towarem importowanym spoza UE. Każdorazowo importowany towar musi mieć właściciela, który określa jego dalsze przeznaczenie (dalsza odsprzedaż, element składowy produkcji itp.). Importer uwzględnia w cenie sprzedawanego dalej towaru cło i podatek VAT.

Wnioskodawca wskazuje, że na gruncie przepisów prawa celnego agencja celna reprezentuje mocodawcę na podstawie przedstawicielstwa bezpośredniego lub pośredniego. Na podstawie art. 5 ust. 2 WKC, przedstawicielstwo bezpośrednie ma miejsce wtedy, gdy przedstawiciel działa w cudzym imieniu i na cudzą rzecz. Przedstawiciel bezpośredni swoim działaniem na rzecz osoby reprezentowanej i w jej imieniu wywołuje skutki dla bezpośrednio reprezentowanego. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 18 WKC, zgłaszającym jest osoba, która dokonuje zgłoszenia celnego w swoim imieniu (przedstawiciel pośredni albo przedsiębiorca wykonujący czynności samodzielnie) lub osoba, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne (osoba reprezentowana przez przedstawiciela bezpośredniego). Z przedstawionej definicji wynika, że przedstawiciel bezpośredni nie jest zgłaszającym.

WKC przewiduje również możliwość występowania przedstawiciela na rzecz osoby reprezentowanej, ale w imieniu własnym, określając taką formę reprezentacji jako przedstawicielstwo pośrednie. Działanie takie wywołuje skutki zarówno dla przedstawiciela, jak i dla reprezentowanego. Konstrukcja przyjęta w przypadku przedstawicielstwa pośredniego zakłada poniesienie przez przedstawiciela większej odpowiedzialności za swoje działania, w zamian za traktowanie go jako zgłaszającego. W konsekwencji przedstawiciel pośredni jako zgłaszający jest dłużnikiem solidarnie z osobą, na rzecz której jest składane zgłoszenie celne.

Ustawodawca redagując treść art. 33a VAT, dopuścił możliwość rozliczenia w deklaracji podatkowej należności z tytułu importu towaru dokonanego przy udziale agencji celnej, działającej w formie upoważnienia pośredniego.

W przypadku stosowania art. 33a ustawy VAT, czyli możliwości rozliczania podatku VAT w deklaracji podatkowej ustawodawca wyraźnie określił, że ułatwienie to przysługuje podatnikowi na rzecz, którego składane jest zgłoszenie celne.

  1. W przypadku, gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WE L 302 z 19.10.1992, str. 1, ze zm.; Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 4, str. 307), w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów.
  2. W przypadku, gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia wymienionego w ust. 1, dokonywane jest przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz którego składane jest zgłoszenie celne. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio.

Wnioskodawca zwraca uwagę, że w przepisie tym to podatnik (czyli importer) jest osobą zobowiązaną do wykazania VAT importowego jako podatku do zapłaty i jednocześnie do odliczenia. Odnośnie interpretacji art. 33a wypowiedział się też Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie poprzez wydanie opinii IPPP3/443-1117/11-2/MPe z dnia 16 listopada 2011 r., w której jest między innymi mowa, że w tym przypadku podatnik zawsze sam rozlicza podatek w deklaracji niezależnie od stosowania przedstawicielstwa pośredniego czy bezpośredniego w stosunku do agencji celnej.

Wnioskodawca wskazuje, że każdorazowo przywieziony towar musi mieć właściciela, który określa jego dalsze przeznaczenie (wykorzystanie w działalności gospodarczej – np. dalsza odsprzedaż). Podmiot, który określa dalsze przeznaczenie towaru w działalności gospodarczej, a więc przedsiębiorca określa wartość towaru przy uwzględnieniu wkalkulowania w cenę cła i podatków do wartości jednostkowej towaru. A zatem, w opinii Wnioskodawcy można stwierdzić, że należności celno-podatkowe (a więc podatek VAT) są nierozerwalnie związane z przemieszczanym towarem i późniejszym przeznaczeniem, jakie nadaje mu właściciel (importer) w jego działalności gospodarczej.

Cło i podatek VAT jest naliczany w procesie zgłoszenia celnego. Wypełnione zgodnie z przepisami zgłoszenie celne i zaakceptowane przez urząd celny jest dokumentem określającym wysokość cła i podatku w imporcie. Zgłoszenie celne może sporządzić:

  1. Importer,
  2. Przedstawiciel importera (agencja celna) działający w ramach upoważnienia bezpośredniego,
  3. Przedstawiciel importera (agencja celna) działający w ramach upoważnienia pośredniego.

Wnioskodawca zaznacza, że importer umocowuje przedstawiciela do wykonania czynności celnych najczęściej z uwagi na złożoność procedur. Jednak we wszystkich ww. trzech przypadkach importer pozostaje właścicielem lub dysponentem towaru. Elementem zgłoszenia celnego przywozowego jest naliczenie wartości cła i podatku VAT. Importer może swobodnie dysponować towarem po zaakceptowaniu zgłoszenia celnego i opłaceniu cła oraz podatku VAT lub zaakceptowaniu zgłoszenia celnego z „odroczonym” terminem płatności należności celno -podatkowych z uwagi na formę zgłoszenia celnego. Podatnikiem i płatnikiem należności celno -podatkowych jest importer.

Forma II zgłoszenia celnego stanowi tzw. ułatwienie dla importera, musi zostać przeprowadzone z zachowaniem wymogów odpowiedniej procedury celnej. W procedurach tych jako sporządzający zgłoszenie celne i zgłaszający towar może wystąpić pośrednik, agencja celna działająca w ramach przedstawicielstwa. Zawsze płatnikiem i podatnikiem cła oraz podatku VAT jest podmiot wskazany w zgłoszeniu celnym, nadający temu towarowi dalsze przeznaczenie gospodarcze w obrocie.

Wnioskodawca wskazuje, że w przypadku stosowania ułatwień w procedurach dopuszczenia do obrotu nakładane są dodatkowe wymagania na zgłaszającego. Zakres umocowania zgłaszającego wynika z zapisów na upoważnieniu oraz z typu przedstawicielstwa (bezpośrednie, pośrednie).

Procedury uproszczone będące jednym z ułatwień można stosować kiedy wykonywane są:

  1. we własnym imieniu i na własną rzecz,
  2. w imieniu i na rzecz innej osoby (przedstawicielstwo bezpośrednie),
  3. w swoim imieniu i na rzecz innej osoby (przedstawicielstwo pośrednie).

W przypadku 1 na dokumencie SAD odbiorcą i zgłaszającym jest importer, który jest podatnikiem i płatnikiem należności celno-podatkowych. W 2 przypadku zgłaszającym jest przedstawiciel (agencja celna) jednak działa ona w imieniu innej osoby (importera) i bezpośrednio importerowi przypisane są należności celno-podatkowe. W sytuacji 3, czyli kiedy agencja celna działa jako przedstawiciel pośredni, staje się dodatkowo solidarnym dłużnikiem należności celno-podatkowych.

Jednakże Wnioskodawca pragnie wyraźnie zaznaczyć, że w jego ocenie, sytuacja zgłaszającego w zakresie swojej odpowiedzialności nie wyklucza odpowiedzialności importera jako podatnika i płatnika. Stwierdzenie to wynika z zasad funkcjonowania cła w obrocie gospodarczym, przepisów prawa oraz zapadłych orzeczeń i interpretacji skarbowych. Wnioskodawca jako przykład wskazuje wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. III SA/Wa 1226/07: „Podmiot, na którego ustawa nakłada obowiązek podatkowy, jest podatnikiem VAT. W przypadku importu towarów podatnikiem jest więc importer, a nie agencja celna”.

Wnioskodawca zaznacza, że czynności dokonane przez przedstawiciela w granicach upoważnienia pociągają za sobą skutki bezpośrednio dla osoby, która go ustanowiła. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie przedstawicielstwo pośrednie oznacza, że skoro przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz importera, to czynności wykonywane przez przedstawiciela odnoszą się do podatnika, jako źródła powstania obowiązków i uprawnień wynikających z mocy ustawy o podatku od towarów i usług (a także przepisów celnych).

Pełnomocnik nie jest bowiem podmiotem zobowiązanym i uprawnionym podatkowo, lecz obejmując powierzone czynności za podatnika i w zakresie przedstawicielstwa pośredniego działa we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby dającej pełnomocnictwo, tj. podatnika.

Czynności dokonywane przez przedstawiciela posiadającego stosowne upoważnienie – w niniejszym przypadku przez agencję celną w granicach przyznanego upoważnienia – wywołują skutki bezpośrednio po stronie podmiotu, który go ustanowił jako przedstawiciela.

A więc, zasady obrotu gospodarczego oraz wykładnie przepisów potwierdzają, że niezależnie od sposobu dokonania zgłoszenia importowego cło i podatek VAT przypisane są w każdym przypadku importerowi.

Wnioskodawca zaznacza, że wymiar przez organ celny dopłaty w istocie swej wskazuje na należność podatkową, a nie na odpowiedzialność przedstawiciela. W związku z powyższym, skoro podatnikiem/importerem jest dany podmiot, to na nim ciąży obowiązek dopłaty podatku VAT należnego.

Po przeprowadzeniu analizy treści przedstawionego stanu faktycznego a także zadanego pytania, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 30 maja 2012 r. – nr ILPP4/443-95/12-2/ISN – postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania o udzielenie interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wskazania, czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym.

W przedmiotowym postanowieniu tut. Organ stwierdził, że wskazanie, czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy o podatku od towarów i usług jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym – wykracza poza zakres przedmiotowy interpretacji wydawanej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, ponieważ kwestia ta nie wynika z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 Ordynacji podatkowej, tj. w przedmiotowej sprawie z przepisów dotyczących podatku od towarów i usług. Zatem obligowało to tut. Organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji, co wynika z treści art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej.

Na powyższe postanowienie Spółka z o.o. „A” reprezentowana przez pełnomocnika w dniu 14 czerwca 2012 r. złożyła zażalenie.

W wyniku ponownej analizy sprawy, w piśmie z dnia 11 lipca 2012 r. nr ILPP4/443/Z-6/12 -2/IM Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W związku z powyższym, do tut. Organu w dniu 17 sierpnia 2012 r. wpłynęła skarga Spółki z o.o. „A” reprezentowanej przez pełnomocnika na ww. postanowienie, skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Do powyższej skargi tut. Organ ustosunkował się pismem z dnia 13 września 2012 r. nr ILPP4/4441-15/12-2/IM.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu po rozpoznaniu sprawy wydał wyrok w dniu 30 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1185/12, w którym uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 30 maja 2012 r. nr ILPP4/443-95/12-2/ISN.

W dniu 5 lutego 2013 r. Minister Finansów złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, nr ILRP-007-26/13-2/MT.

Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 645/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.

W dniu 28 lipca 2014 r. do tut. Organu wpłynął prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1185/12.

W ww. wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazano, że wbrew twierdzeniom organu podatkowego, kwestie związane z tym, które podmioty zobowiązane są do uiszczenia podatku danego rodzaju, regulowane są przepisami ustaw podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej, a w rozpatrywanym przypadku przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. W rozpatrywanej sprawie, w celu ustalenia podmiotów zobowiązanych do uiszczenia podatku od towarów i usług wynikającego z decyzji naczelnika urzędu celnego, organ podatkowy zobowiązany był do analizy interpretacji przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, tj. przepisów Działu III Podatnicy i płatnicy oraz Działu VII Zasady wymiaru i poboru podatku z tytułu importu towarów, ewentualnie posiłkując się przepisami prawa celnego dla wyjaśnienia instytucji przedstawicielstwa pośredniego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego biorąc pod uwagę wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1185/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2014 r. sygn. akt I FSK 645/13 - stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) – zwanej dalej ustawą – opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Wskazać należy, że art. 2 pkt 7 ustawy zawiera definicję importu, za który uznaje się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju.

Powyższa definicja kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu bądź stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu.

Przepis art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Szczególne zasady wymiaru i poboru podatku w imporcie wiążą się ze specyfiką importu jako czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług. Przede wszystkim należy podkreślić, że obowiązek zapłaty podatku z tytułu importu towarów ciąży na osobach przywożących towary, bez względu na to czy są one podatnikami w rozumieniu art. 15 ustawy czy też nie. W konsekwencji każdy podmiot importujący towary obowiązany jest uiścić podatek z tytułu importu towarów, ponieważ w tym przypadku podatek obciąża czynność faktyczną jaką jest przywóz towarów.

W myśl art. 33 ust. 1 ustawy – podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek, z zastrzeżeniem art. 33b.

Na mocy art. 33a ust. 1 ustawy – w przypadku gdy towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, w której okresem rozliczeniowym jest miesiąc kalendarzowy, podatnik może rozliczyć kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej składanej za okres, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów.

Na podstawie powyższego przepisu uprawniony podatnik może rozliczyć podatek od importu towarów w okresowej deklaracji podatkowej. Istotą tego uproszczenia jest więc umożliwienie takiemu podatnikowi rozliczenia podatku jedynie poprzez wykazanie kwot podatku w deklaracji podatkowej.

Zwrócić uwagę należy, że przyjęta przez ustawodawcę formuła odnosząca się do przypadku, gdy „towary zostaną objęte na terytorium kraju procedurą uproszczoną”, oznacza, że uproszczenie przewidziane w art. 33a ust. 1 ustawy, może być stosowane zarówno w przypadku, gdy pozwolenie na stosowanie danej procedury ma sam podatnik, jak i w przypadku, gdy korzysta on z agencji celnej działającej w charakterze przedstawiciela pośredniego, która to dysponuje przedmiotowym pozwoleniem (co wynika wprost z art. 33a ust. 5 ustawy).

Stosownie do art. 33a ust. 2 ustawy – przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem:

  1. przedstawienia przez podatnika naczelnikowi urzędu celnego, przed którym podatnik dokonuje formalności związanych z importem towarów, wydanych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed dokonaniem importu:
    1. zaświadczeń o braku zaległości we wpłatach należnych składek na ubezpieczenie społeczne oraz we wpłatach poszczególnych podatków stanowiących dochód budżetu państwa, przekraczających odrębnie z każdego tytułu, w tym odrębnie w każdym podatku, odpowiednio 3% kwoty należnych składek i należnych zobowiązań podatkowych w poszczególnych podatkach; udział zaległości w kwocie składek lub podatku ustala się w stosunku do kwoty należnych wpłat za okres rozliczeniowy, którego dotyczy zaległość,
    2. potwierdzenia zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT czynnego;
  2. przedstawienia organowi celnemu w trybie stosowanym przy zabezpieczeniu należności celnych zabezpieczenia w wysokości równej kwocie podatku, który ma być rozliczony w deklaracji podatkowej.

Warunku przedstawienia dokumentów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie stosuje się, jeżeli naczelnik urzędu celnego posiada złożone przez podatnika aktualne dokumenty (art. 33a ust. 3 ustawy).

Zgodnie z art. 33a ust. 4 ustawy – podatnik jest obowiązany do pisemnego zawiadomienia naczelnika urzędu celnego oraz naczelnika urzędu skarbowego o:

  1. zamiarze rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 – przed początkiem okresu rozliczeniowego, od którego będzie stosował takie rozliczenie;
  2. rezygnacji z rozliczania podatku na zasadach określonych w ust. 1 – przed początkiem okresu rozliczeniowego, w którym rezygnuje z takiego rozliczenia.

Na mocy art. 33a ust. 5 ustawy – w przypadku gdy objęcie towaru procedurą uproszczoną, o której mowa w art. 76 ust. 1 lit. b lub c rozporządzenia wymienionego w ust. 1, dokonywane jest przez przedstawiciela pośredniego w rozumieniu przepisów celnych, uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje podatnikowi, na rzecz którego składane jest zgłoszenie celne. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio, z tym że zabezpieczenie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, może zostać przedstawione przez przedstawiciela pośredniego.

Warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, nie stosuje się po upływie okresu rozliczeniowego, za który składana jest deklaracja podatkowa, o której mowa w ust. 1, pod warunkiem przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających złożenie deklaracji podatkowej, w której wykazano kwotę podatku należnego z tytułu tego importu (art. 33a ust. 6 ustawy).

Na mocy art. 33a ust. 7 ustawy – w przypadku gdy podatnik, w terminie, o którym mowa w ust. 6, nie przedstawił dokumentów, o których mowa w tym przepisie, traci prawo do rozliczenia podatku na zasadach określonych w ust. 1, w odniesieniu do kwoty podatku należnej z tytułu importu towarów, którą miał rozliczyć w deklaracji podatkowej. Podatnik jest obowiązany do zapłaty organowi celnemu kwoty podatku wraz z odsetkami.

Stosownie do art. 33a ust. 8 ustawy – w przypadku, o którym mowa w ust. 5, przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, z tym że obowiązek zapłaty kwoty podatku wraz z odsetkami ciąży solidarnie na podatniku oraz na przedstawicielu pośrednim.

Zgodnie z przepisem art. 33a ust. 9 ustawy – w przypadku gdy organ celny pobrał kwotę podatku, o której mowa w ust. 7, a podatnik rozliczył tę kwotę podatku w deklaracji podatkowej, podatnik ma prawo do dokonania korekty kwoty podatku w deklaracji podatkowej za okres rozliczeniowy, w którym kwota tego podatku została pobrana.

Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 4 pkt 9, 12 i 18 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. UE L Nr 302, poz. 1 ze zm.):

  • dług celny” oznacza nałożony na osobę obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych (dług celny w przywozie) lub należności wywozowych (dług celny w wywozie), które stosuje się do towarów określonych zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;
  • dłużnik” oznacza każdą osobę zobowiązaną do zapłacenia kwoty długu celnego;
  • zgłaszający” oznacza osobę, która dokonuje zgłoszenia celnego we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu dokonywane jest zgłoszenie celne.

Wspólnotowy Kodeks Celny przewiduje dwa rodzaje przedstawicielstwa (art. 5 ust. 2 WKC):

  • bezpośrednie, gdzie przedstawiciel działa w imieniu i na rzecz innej osoby i
  • pośrednie, gdzie przedstawiciel działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby.

Przedstawicielem, stosownie do art. 75 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 623 ze zm.) z zastrzeżeniem art. 78, może być każda osoba, o której mowa w art. 4 pkt 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Przedstawicielem może być, w szczególności, agencja celna, spedytor, przewoźnik.

W myśl art. 201 ust. 2-3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zasadniczo za dłużnika uznaje się zgłaszającego, jednak w przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na rzecz której składane jest zgłoszenie celne.

Wspólnotowy Kodeks Celny przewiduje możliwość występowania przedstawiciela na rzecz osoby reprezentowanej, ale w imieniu własnym, określając taką formę reprezentacji jako przedstawicielstwo pośrednie. Działanie takie wywołuje skutki zarówno dla przedstawiciela, jak i dla reprezentowanego. Konstrukcja przyjęta w przypadku przedstawicielstwa pośredniego zakłada poniesienie przez przedstawiciela większej odpowiedzialności za swoje działania, w zamian za traktowanie go jako zgłaszającego. Przedstawiciel pośredni jest zatem dłużnikiem solidarnie z osobą, na rzecz której jest składane zgłoszenie celne.

W świetle powyższych regulacji zasadne jest twierdzenie, że w przypadku importu towarów dokonywanego przez przedstawiciela pośredniego, obowiązek uiszczenia cła ciąży zarówno na przedstawicielu, jak i jego zleceniodawcy (przedsiębiorca – importer).

Odpowiedzialność solidarna nie została odrębnie zdefiniowana przez ustawodawcę w przepisach prawa podatkowego.

Na mocy art. 91 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – zwanej dalej Ordynacją podatkową – do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych.

Stosownie do art. 366 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) – zwanej dalej Kodeksem cywilnym – kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników).

W myśl art. 366 § 2 Kodeksu cywilnego – aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani.

W konsekwencji, jeżeli importer rozliczający VAT w sposób wskazany w art. 33a ust. 1 ustawy, nie dochowa spoczywającego na nim obowiązku przedstawienia organowi celnemu dokumentów potwierdzających rozliczenie podatku z tego tytułu w przewidzianym przepisami terminie, wówczas organy celne będą mogły zażądać zapłaty kwoty podatku należnego wraz z odsetkami, zarówno od importera, jak i jego przedstawiciela pośredniego.

Zgodnie jednak z art. 366 Kodeksu cywilnego, zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych dłużników z obowiązku świadczenia.

Specyfika tego typu zobowiązań polega na tym, że pomimo wielości podmiotów świadczenie jest tylko jedno, a uprawnienia czy obowiązki współuczestników dotyczą tego jednego świadczenia w całości. Dlatego też spełnienie świadczenia przez jednego z dłużników powoduje, że roszczenie wierzyciela przestaje istnieć. W konsekwencji obowiązek świadczenia oraz odpowiedzialność pozostałych dłużników w tym zakresie wygasają.

Na gruncie art. 33a ustawy określającego warunki uproszczonego rozliczenia podatku z tytułu importu towarów poprzez deklarację VAT, świadczeniem, którego dotyczy odpowiedzialność solidarna importera oraz agencji celnej działającej w charakterze przedstawiciela pośredniego, jest obowiązek rozliczenia VAT z tytułu importu.

Zgodnie z art. 19 ust. 7 ustawy – obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (...).

W konsekwencji, zgodnie z art. 366 Kodeksu cywilnego, spełnienie powyższego obowiązku przez któregokolwiek z dłużników (np. przez importera) spowoduje wygaśnięcie w tym zakresie odpowiedzialności pozostałych dłużników solidarnych (w tym przypadku – agencji celnej).

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca (agencja celna) zamierza pełnić rolę przedstawiciela pośredniego importera towaru (spoza obszaru UE), a towar zgłaszać w procedurze uproszczonej w rozumieniu art. 33a ustawy. Jak wskazał Wnioskodawca, zdarzyć się mogą sytuacje, kiedy właściwy organ podważy przyjęte wyliczenia i wyda decyzję określającą należności podatkowe w wyższej wysokości.

Na tym tle Wnioskodawca powziął wątpliwości dotyczące wskazania, czy obowiązek dopłaty podatku VAT w przypadku importu towarów w świetle art. 33a ustawy jest przypisany importerowi (lub dysponentowi towarów), czy też agencji celnej obejmującej towar procedurą uproszczoną na rzecz importera towaru objętego zgłoszeniem celnym.

W przedmiotowej sprawie import towarów objętych na terytorium kraju procedurą uproszczoną został dokonany i rozliczony. Zatem przepis art. 33a ustawy nie ma zastosowania do zdarzeń zaistniałych po dokonaniu tego importu.

Mając na uwadze przepis art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz istotę przedstawicielstwa pośredniego, w przypadku dopłaty podatku VAT – na podstawie wydanej decyzji, określającej należności podatkowe w wyższej wysokości niż przyjęte wyliczenia – obowiązek ten spoczywa solidarnie na importerze i agencji celnej.

Wobec powyższego stanowisko Zainteresowanego jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.