IPPB3/423-1281/14-5/EŻ | Interpretacja indywidualna

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, iż przysługiwało mu prawo zastosowania do środków trwałych indywidualnych stawek amortyzacji na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT i w konsekwencji ustalenia czasu amortyzacji Środków Trwałych na okres inny niż wynikający z zastosowania stawki 2,5%, nie krótszy niż 3 lata?
IPPB3/423-1281/14-5/EŻinterpretacja indywidualna
  1. koszty uzyskania przychodów
  2. stawka amortyzacyjna
  3. środek trwały
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Wydatki nieuznawane za koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 z późn. zm.) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 15 grudnia 2014r. (data wpływu 18 grudnia 2014r.) w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 18 grudnia 2014r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów dotyczących ustalenia indywidualnej stawki amortyzacyjnej do Środków Trwałych zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca jest właścicielem centrów handlowych położonych na terenie Polski i prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wynajmu powierzchni komercyjnych w przedmiotowych centrach poprzez oddziały zarejestrowane na terytorium Polski.

Składnikami centrów handlowych będących własnością Wnioskodawcy są środki trwale stanowiące trwale związane z gruntem budynki handlowo-usługowe wymienione w rodzaju 103 Klasyfikacji Środków Trwałych (zwane dalej: „KŚT”) zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych (zwane dalej: „Środkami Trwałymi”). Przed ich nabyciem przez Wnioskodawcę Środki Trwale były wykorzystywane przez przynajmniej 60 miesięcy do prowadzenia działalności gospodarczej przez poprzednich właścicieli Środków Trwałych i tym samym stanowią środki trwałe używane w rozumieniu art. 16j ust. 3 pkt 1) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ustawa o CIT”).

Na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT, Wnioskodawca, wprowadzając Środki Trwałe po raz pierwszy do ewidencji, zastosował do Środków Trwałych indywidualne stawki amortyzacji. Zgodnie z dyspozycją art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT, okres amortyzacji wynikający z indywidualnych stawek amortyzacji zastosowanych przez Wnioskodawcę do Środków Trwałych jest nie krótszy niż 3 lata.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Wnioskodawca wnosi o potwierdzenie, iż przysługiwało mu prawo zastosowania do środków trwałych indywidualnych stawek amortyzacji na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT i w konsekwencji ustalenia czasu amortyzacji Środków Trwałych na okres inny niż wynikający z zastosowania stawki 2,5%, nie krótszy niż 3 lata...

Zdaniem Wnioskodawcy, był on uprawniony do zastosowania do Środków Trwałych indywidualnych stawek amortyzacji na podstawie art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT i w konsekwencji ustalenia okresu amortyzacji Środków Trwałych innego niż wynikający z zastosowania stawki 2,5%, nie krótszego niż 3 lata.

W szczególności, Wnioskodawca pragnie podkreślić, że zgodnie z art. 16j ust. 1 pkt 3) Ustawy o CIT, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 16l Ustawy o CIT, mogą indywidualnie ustalić stawki amortyzacyjne dla używanych lub ulepszonych środków trwałych, po raz pierwszy wprowadzonych do ewidencji danego podatnika, z tym że dla budynków (lokali) i budowli, innych niż wymienione w art. 16j ust. 1 pkt 4) Ustawy o CIT okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat lub w niektórych przypadkach 3 lata.

W przypadku budynków (lokali) i budowli wymienionych w art. 16j ust. 1 pkt 4) Ustawy o CIT tj. budynków (lokali) niemieszkalnych, dla których stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% - okres amortyzacji wynosi 40 lat pomniejszone o pełną liczbę lat, które upłynęły od dnia ich oddania po raz pierwszy do używania do dnia wprowadzenia do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych prowadzonej przez podatnika, z tym że okres amortyzacji nie może być krótszy niż 10 lat.

Jednocześnie, ustawodawca przewidział również uprawnienie podatników do ustalenia indywidualnych stawek amortyzacji z zachowaniem minimalnego, co najmniej 3 letniego okresu amortyzacji w stosunku do środków trwałych wskazanych w art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) i b) Ustawy o CIT.

Wśród środków trwałych wskazanych w art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT, są m. in. trwale związane z gruntem budynki handlowo-usługowe wymienione w rodzaju 103 KŚT zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie klasyfikacji środków trwałych. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, Wnioskodawca wprowadzając Środki Trwałe po raz pierwszy do ewidencji, był uprawiony do zastosowania do Środków Trwałych indywidualnych stawek amortyzacji, z zachowaniem minimalnego co najmniej 3 letniego okresu amortyzacji Środków Trwałych.

Wnioskodawca, pragnie wskazać, iż Środki Trwałe stanowią budynki niemieszkalne, dla których stawka amortyzacji z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%. Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, regulacja art. 16j ust. 1 pkt 3 lit. a) Ustawy o CIT przewidująca minimalny co najmniej 3 letni okres amortyzacji i dotycząca specyficznego rodzaju środków trwałych sklasyfikowanych w rodzaju 103 KŚT oraz 109 KŚT, stanowi lex specialis w stosunku do generalnej zasady dotyczącej pozostałych budynków (lokali niemieszkalnych) dla których stawka amortyzacji z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5% (np. budynki biurowe czy też budynki produkcyjne). W konsekwencji, w opinii Wnioskodawcy, regulacja przewidziana w art. 16j ust. 1 pkt 3 lit. a) Ustawy o CIT jako lex specialis ma zastosowanie do Środków Trwałych tj. trwale związanych z gruntem budynków handlowo-usługowych wymienionych w rodzaju 103 KŚT.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w zasadzie racjonalności ustawodawcy. W szczególności, każdy środek trwały będący trwale związanym z gruntem budynkiem handlowo-usługowym wymienionym w rodzaju 103 KŚT albo innym trwale związanych z gruntem budynkiem niemieszkalnych wymienionym w rodzaju 109 KŚT jest jednocześnie budynkiem niemieszkalnym dla którego stawka amortyzacyjna z Wykazu stawek amortyzacyjnych wynosi 2,5%. W konsekwencji, uznanie, iż trwale związane z gruntem budynki handlowo-usługowe wymienione w rodzaju 103 KŚT (m. in. Środki Trwałe) albo inne trwale związane z gruntem budynki niemieszkalne wymienione w rodzaju 109 KŚT podlegają regułom ustalania indywidualnych stawek amortyzacji określonym w art. 16j ust. 1 pkt 4) Ustawy o CIT, oznaczałoby, iż nie istnieją środki trwałe, do których zastosowanie znalazłyby reguły ustalania indywidualnych stawek amortyzacji przewidziane w art. 16j ust 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT. Powyższa konkluzja, stałaby w sprzeczności z zasadą racjonalności ustawodawcy. W konsekwencji, prawidłowa interpretacja zasad ustalania indywidualnych stawek amortyzacji przewidzianych w art. 16j ust. 1 pkt 3) oraz pkt 4) Ustawy o CIT, wskazuje, iż w stosunku do Środków Trwałych zastosowanie znajdzie art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Ustawy o CIT uprawniający Wnioskodawcę do ustalenia wysokości indywidualnych stawek amortyzacji Środków Trwałych z zachowaniem minimalnego, co najmniej 3 letniego okresu amortyzacji.

Prawidłowość stanowiska Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w interpretacji wydanej przez Dyrektora izby Skarbowej w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2014 r. (sygn. IPPB5/423-642/14-2/MW) w stosunku do pytania podatnika odnośnie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji budynku hotelowego, interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 4 listopada 2013 r. (sygn. IBPBI/1 /415-814/13/AP) w stosunku do pytania podatnika odnośnie ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji budynku handlowo-usługowego, czy też interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 lutego 2009 r. (sygn. IPPB5/423-237/08-2/MŚ) wydanej odnośnie pytania podatnika w zakresie możliwości ustalenia indywidualnej stawki amortyzacji budynku handlowego pełniącego funkcję centrum handlowego.

Należy wiec uznać, że w świetle zarówno gramatycznej jak i systemowej wykładni art. 16j ust. 1 pkt 3) lit. a) Środki Trwale stanowiące trwale związane z gruntem budynki handlowo-usługowe wymienione w rodzaju 103 KŚT mogą być przez podatnika opodatkowane według indywidualnych stawek amortyzacji, przy zachowaniu minimalnego 3 letniego okresu amortyzacji.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, w tym zakresie odstąpiono od uzasadnienia prawnego oceny stanowiska wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

koszty uzyskania przychodów
IPPB3/423-1143/14-2/KK | Interpretacja indywidualna

stawka amortyzacyjna
IPPB1/415-1328/14-4/KS | Interpretacja indywidualna

środek trwały
IPPB3/423-1155/14-2/DP | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.