IBPB-1-1/4510-115/15/WRz | Interpretacja indywidualna

Czy można do kup zaliczyć stratę powstałą z likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego ?
IBPB-1-1/4510-115/15/WRzinterpretacja indywidualna
  1. likwidacja
  2. odpisy amortyzacyjne
  3. strata
  4. środek trwały
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r. poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 18 września 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 23 września 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, o którym mowa we wniosku - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23 września 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego, o którym mowa we wniosku.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej „Wnioskodawca” lub „Spółka”). Spółka specjalizuje się w produkcji specjalistycznej, w tym w elastycznym planowaniu produkcji, wysokiej jakości usługach, skutecznej kontroli kosztów oraz szybkiej reakcji na zapytania klienta. Spółka może poszczycić się wyspecjalizowanymi zdolnościami w zakresie produkcji, spawania oraz obróbki powierzchni spawanych komponentów. Spółka wykorzystuje nowoczesną technologię produkcji, łącznie ze zautomatyzowaną linią produkcyjną do produkcji wysięgników wózków widłowych, robotów spawalniczych oraz specjalistycznym know-how związanym z suwnicami do transportu kontenerów. Zakład produkcyjny posiada również własny zakład lakierniczy. Głównym źródłem dochodów Spółki jest produkcja spawanych i obrabianych (obróbka skrawaniem) komponentów wykorzystywanych m.in. w górnictwie, magazynowaniu i transportowaniu materiałów oraz w maszynach leśniczych. Spółka wykonuje również montaż komponentów obejmujących podzespoły oraz zespoły końcowe. Spółka świadczy również usługi związane z obróbką skrawaniem.

Główne kategorie produktów oferowanych przez Spółkę obejmują:

  • ciężkie obudowy (np. wózki wysokiego składowania, wózki widłowe EC i podnośniki);
  • wysięgniki podnośnikowe (np. wysięgniki wewnętrzne i zewnętrzne dla wózków wysokiego składowania);
  • maszty nośne (np. wewnętrzne i zewnętrzne maszty dla wózków widłowych EC i wózków widłowych);
  • lekkie podkładki (np. stosowane w górnictwie oraz wykorzystywane w maszynach leśniczych).

Ponadto, Spółka sprzedaje odpady metalowe, które powstają w procesie produkcji.

Działalność gospodarcza jest prowadzona przez Spółkę w oparciu o zorganizowaną część przedsiębiorstwa (zakład produkcyjny), którą to Spółka nabyła w grudniu 2012 r. na podstawie umowy sprzedaży zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

W ramach transakcji zakupu zakładu produkcyjnego Spółka nabyła m.in. środki trwałe maszyny i urządzenia produkcyjne. Wszystkie środki trwałe nabyte w ramach ww. transakcji zostały przyjęte do użytkowania i wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Jedna z nabytych maszyn (maszyna do szczepiania Refalb) w ramach transakcji nabycia zakładu produkcyjnego była wykorzystywana przez zbywcę tego zakładu przy testach. Po nabyciu zakładu produkcyjnego oraz przyjęciu środków trwałych do używania i wprowadzenia ich do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, Spółka uznała, że przedmiotowy środek trwały nie spełnia jej wymagań i oczekiwań, przez co nie może być ona wykorzystywana w sposób efektywny w działalności produkcyjnej prowadzonej przez Spółkę.

W konsekwencji powyższego zarząd Spółki podjął decyzję o wstrzymaniu dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej ww. środka trwałego, z uwagi na to, że nie będzie ona wykorzystywana w działalności produkcyjnej oraz planowaną jej likwidację.

Amortyzacja ww. środka trwałego została wstrzymana od listopada 2013 r. Środek ten jest ujęty w ewidencji środków trwałych, lecz Spółka od listopada 2013 r. nie dokonuje amortyzacji podatkowej jak i bilansowej.

Z uwagi na powyższe uchwałą zarządu Spółki podjęto decyzję o postawieniu w stan likwidacji ww. środka trwałego wraz z fundamentami, na którym jest on umieszczony. Zarząd powierzył nadzór nad przeprowadzeniem likwidacji ww. środka trwałego kierownictwu zakładu produkcyjnego i zalecił przeprowadzenie likwidacji poprzez jej złomowanie.

W konsekwencji powyższego maszyna została rozebrana na części i zezłomowana (sprzedaż złomu).

Jednocześnie Spółka wskazuje, że nie zmieniła i nie zmieni rodzaju prowadzonej działalności w zw. z likwidacją ww. środka trwałego.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy strata powstała w wyniku likwidacji ww. środka trwałego, który nie został w pełni umorzony, stanowić dla Spółki koszt uzyskania przychodu...

Zdaniem Wnioskodawcy, strata powstała w wyniku likwidacji ww. środka trwałego, który nie został w pełni umorzony, stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodu. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: CIT), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Z kolei w świetle art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodu:

  • strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumą odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1(art. 16 ust. 1 pkt 5),
  • strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarcza na skutek zmiany rodzaju działalności (art. 16 ust. 1 pkt 6).

Za koszty uzyskania przychodów należy uznać wszystkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz definitywnie poniesione wydatki, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, o ile, jak wynika z art. 15 ust. in fine, nie zostały one wymienione w katalogu kosztów (wydatków) zawartym w art. 16 ust. 1.

W analizowanym zakresie za kierunkowe kryterium wykładni art. 15 ust. 1 ustawy CIT przyjąć trzeba kryterium celu poniesionego kosztu. Wiąże się ono z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie (np. również w stanie polegającym na wyeliminowaniu, czy też ograniczeniu generowania strat pomniejszających przychód) albo zabezpieczenie jego źródła.

W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach przyczynowych, tj. w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu - osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła - co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty.

Sama strata w środkach trwałych podobnie jak każda inna strata, nie jest oczywiście zdarzeniem, które można by powiązać z przychodami w taki sposób, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 ustawy CIT, ponieważ ściśle rzecz biorąc nie służy ona osiągnięciu tych przychodów. Jest ona natomiast często powiązana ze zdarzeniami mającymi miejsce w toku prowadzenia działalności gospodarczej, która sama w sobie nakierowana jest na osiągnięcie przychodów (wyrok WSA we Wrocławiu z 14 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1702/07).

W tym też kontekście w analizowanym przypadku, mając na uwadze treść art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy CIT, stratę należy powiązać z bezpośrednią przyczyną jej powstania, tj. likwidacją nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utraciły one przydatność gospodarczą z innych powodów niż zmiana rodzaju działalności.

Należy przy tym podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 24 maja 2011 r. sygn. akt II FSK 33/10, że likwidacją środka trwałego uprawniającą do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tego tytułu, będzie takie tylko wyzbycie się tych środków, które jest racjonalne i ekonomicznie uzasadnione z punktu widzenia prowadzonej działalności gospodarczej i będzie miało związek z przychodami w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Na prawidłowość takiego kierunku wykładni, tj. uwzględniającej ekonomiczne aspekty wyborów dokonywanych przez podatnika w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, wskazuje także zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy CIT sformułowanie „(...) utraciły przydatność gospodarczą (...)”. Przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności dalszego korzystania z nich.

Jeżeli zatem w wyniku przeprowadzenia analiz związanych z przydatnością gospodarczą środka trwałego (maszyny) nabytego w ramach zakupu zakładu produkcyjnego, okazuje się, że maszyna nie będzie mogła zostać wykorzystywana w sposób efektywny w działalności produkcyjnej, to racjonalnym zachowaniem jest podjęcie decyzji o postawieniu w stan likwidacji przedmiotowego środka trwałego z powodu utraty przydatności gospodarczej.

Jak wskazuje się w orzecznictwie, zasady dotyczące kosztów uzyskania przychodów mają w założeniu uwzględnić istotę i cel prowadzenia działalności gospodarczej, premiując wydatki służące jej rozwojowi i generowaniu przychodów. Niektóre rodzaje działań powodujących „doraźne” straty są elementem strategii gospodarczej i nie muszą stać w sprzeczności z działaniami w celu osiągnięcia przychodów, ale w dalszej perspektywie służyć zwiększaniu zysków podmiotu gospodarczego. (...) Cel fiskalny realizuje się wówczas w podatku należnym od zysku wypracowanego na skutek takich właśnie racjonalnych działań podatnika (wyrok WSA we Wrocławiu z 14 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1702/07).

Jak już wspomniano wcześniej, w świetle treści art. 15 ust. 1 ustawy CIT, decydującym kryterium przy kwalifikacji prawnej danego kosztu, jako kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu tego przepisu, pozostaje kryterium celu poniesienia kosztu, a poza tym niezbędne jest istnienie bezpośredniego lub pośredniego tylko związku pomiędzy kosztem a realizacją wymienionych w tym przepisie celów.

Podjęte przez Spółkę działania takie jak: likwidacja środka trwałego, który utracił przydatność gospodarczą, nie może być traktowane jako oddzielne zdarzenie, odseparowane od całokształtu jego działalności gospodarczej. Poszczególne, podejmowane w ramach tej działalności przedsięwzięcia, jedne bardziej zyskowne, inne mniej lub wręcz deficytowe, składają się na ostateczny finansowo-ekonomiczny wynik podatnika.

Procesy gospodarcze cechują się właściwą sobie dynamiką. W rezultacie, konieczne, uzasadnione i racjonalne decyzje gospodarcze, pierwotnie podejmowane w określonych warunkach determinujących ich treść i konsekwencje (również prawnopodatkowe), w związku ze zmianą warunków otoczenia ekonomicznego (wzrost kosztów, obniżenie popytu, niekorzystne zmiany koniunktury) z perspektywy negatywnych skutków tych zmian na przychód podatkowy mogą (wręcz muszą) skutkować ich rewizją w nowych warunkach miejsca i czasu (wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 1509/06).

W związku z tym kwalifikowanie określonych kosztów (tu - jako strat wynikających z likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego) nie może nie uwzględniać i tego kryterium, które nakazuje brać pod uwagę czynnik dynamiki procesów gospodarczych, z perspektywy której dochodzi do zmiany (rewizji) pierwotnie podjętych decyzji, z związanych z zakupem zorganizowanej części przedsiębiorstwa (zakładu produkcyjnego), który obejmował opisany środek trwały.

Działając w warunkach rynkowych Spółka musi podejmować racjonalne z jej punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć.

Gdyby Spółka działań takich nie podejmowała, mogłaby nie sprostać konkurencji a prowadzona przez nią działalność mogłaby stać się nierentowna. Tym samym zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde tego rodzaju przedsięwzięcie zmierzające do zapobieżenia powstania takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, a związane z tym koszty, jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT.

Przedstawiony wyżej kierunek wykładni analizowanych przepisów, tj. art. 15 ust. 1 i art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy CIT uwzględnia także postulowany w piśmiennictwie podatkowym sposób interpretowania prawa podatkowego oparty na tzw. wykładni gospodarczej. Przewiduje ona, m.in. przyjęcie założenia, że podatnik działa i powinien działać w sposób typowy dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, tj. przykładowo dąży do osiągnięcia zysku a nie strat. Obok racjonalności działań podatnika drugim założeniem jest to, że wszyscy podatnicy powinni podlegać adekwatnemu obciążeniu podatkowemu. Obciążenie podatkowe jest adekwatne w sytuacji, w której podatnik płaci podatek w wysokości odpowiadającej ogólnym założeniom konstrukcji podatku, z uwzględnieniem przysługujących mu ulg i zwolnień (B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, ODDK, Gdańsk 2007, s. 148-149).

Uznanie, że podatnik może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów stratę z powodu likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych w wysokości niepokrytej dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi, założenia te w pełni uwzględnia. Zasadą przyjętą przez polskiego ustawodawcę w podatkach dochodowych jest bowiem opodatkowanie dochodu będącego, co do zasady, nadwyżką przychodów nad kosztami ich uzyskania (art. 7 ust. 1 i 2 ustawy CIT). Wydatki na zakup bądź wytworzenie środków trwałych nie stanowią - z woli ustawodawcy - kosztu uzyskania przychodu w momencie jego poniesienia (art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy CIT). Kosztem w tym przypadku są odpisy amortyzacyjne, dokonywane w okresie dłuższym niż rok podatkowy (art. 15 ust. 6 ustawy CIT). Uzasadnieniem dla takiego rozliczania wydatku jest konieczność zachowania proporcjonalności między przychodami a wydatkami, a także dłuższy okres użytkowania środków trwałych i osiągania w związku z tym kosztem przychodów w okresie przekraczającym rok podatkowy, w którym je nabyto. Narzucony przez ustawodawcę, przy obliczaniu podstawy opodatkowania, sposób rozliczenia kosztu z tytułu nabycia środka trwałego bez uwzględnienia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów całych kosztów związanych z jego nabyciem w sytuacji, gdy środek ten z racjonalnie i ekonomicznie uzasadnionych względów utracił swoją przydatność dla podatnika, skutkowałby nałożeniem na niego nieadekwatnych obciążeń podatkowych, nieuwzględniających konstrukcji tego podatku.

Powyższa wykładnia przedstawiona przez Spółkę jest zgodna z jednolitą linią orzeczniczą sądów administracyjnych, a w szczególności uchwałą siedmiu sędziów NSA z 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12. Pomimo jednak tego, że powołana uchwała dotyczy likwidacji inwestycji w obcych środkach trwałych, to argumentacja w niej przedstawiona ma charakter uniwersalny i obejmuje również „zwykłe” środki trwałe (niebędące inwestycjami w obcym środku trwałym).

W konsekwencji powyższego Spółka wnosi o potwierdzenie przedstawionego stawiska jako prawidłowego.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Świętego Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.