ITPB1/415-1000b/11/MR | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
Czy zakupione Vouchery, które nie zostały sprzedane stanowią koszty uzyskania przychodu?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 28 września 2011 r. (data wpływu 3 października 2011 r.), uzupełnionym w dniu 1 grudnia 2011 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 3 października 2011 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodu.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca, osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą - Przedsiębiorca zawarł umowę z Kontrahentem o stałej współpracy i uzyskał status odsprzedawcy (resellera). Kontrahent jest spółką zagraniczną niemającą siedziby w Unii Europejskiej. Przedsiębiorca jest pośrednikiem Kontrahenta w zakresie dystrybucji dokumentów (nazywanych przez Kontrahenta, jako "Voucher"), które uprawniają do korzystania ze świadczonych przez Kontrahenta usług nielimitowanego uploadu i ściągania plików („Konto Premium”) z serwerów Kontrahenta. Przedsiębiorca zgodnie z Umową jest uprawniony do odsprzedaży Voucheru. Przedsiębiorca wpłaca określoną kwotę w dolarach amerykańskich przez portale płatnicze, na konto bankowe Kontrahenta. Kontrahent otwiera konto rozliczeniowe dla Przedsiębiorcy, który zamienia sobie w dowolnym momencie wpłaconą kwotę na określoną ilość Voucherów. W momencie przekonwertowania pieniędzy na Vouchery, Kontrahent pomniejsza wpłatę Przedsiębiorcy o wartość wykupionych Voucherów, uwzględniając rabat, który został przyznany Przedsiębiorcy. Rabat ten ulega zmianie w zależności od wysokości uiszczanych wpłat na konto Kontrahenta. Czym wyższe wpłaty tym wyższy rabat. Przedsiębiorca ma określony termin na wykorzystanie wykupionych Voucherów poprzez ich sprzedaż. W przypadku nie sprzedania w określonym terminie przez Przedsiębiorcę wykupionych Voucherów część z nich może ulec przedawnieniu, a części z nich może zostać przedłużony termin ich wykorzystania. Regulamin Kontrahenta przewiduje różne rodzaje Voucherów: np.:

  1. Voucher terminowy - z określoną datą ważności Konta Premium,
  2. Voucher bezterminowy - z bezterminową ważnością Konta Premium.

Wpłaty uiszczane przez Przedsiębiorcę są podstawą do współpracy pomiędzy Przedsiębiorcą a Kontrahentem. Przedsiębiorca na swoich stronach internetowych sprzedaje Vouchery uprawniające do korzystania ze świadczonych przez Kontrahenta usług nielimitowanego uploadu i ściągania plików („Konto Premium”) z serwerów Kontrahenta. Sprzedaż Voucherów przez Przedsiębiorcę następuje w momencie wpłaty na konto Przedsiębiorcy przez indywidualnego klienta odpowiedniej kwoty za Voucher. Klient po uiszczeniu zapłaty otrzymuje unikalny kod cyfrowy na adres mailowy podany przez klienta, dzięki któremu może ściągać pliki („Konto Premium”) z serwerów Kontrahenta oraz korzystać z nielimitowanego uploadu. Klient wykorzystuje kod cyfrowy w dowolnym dla niego momencie. Unikalny kod może być wykorzystany tylko jeden raz. Kontrahent nie wystawia, żadnego dowodu sprzedaży za Vouchery ani żadnej noty za prowizję. Przedsiębiorca dzięki systemowi informatycznemu stworzonemu pod tą działalność może wygenerować zestawienie na koniec dnia i na koniec każdego miesiąca odzwierciedlające wszystkie dokonane transakcje, które zawierają:

  1. Dane osób w postaci: email kupującego oraz imię i nazwisko,
  2. Ilość zakupionych Voucherów i ich wartość,
  3. Termin ważności zakupionych Voucherów,
  4. Ilość i wartość wykorzystanych Voucherów przez klientów,
  5. Ilość i wartość kupionych, a niewykorzystanych Voucherów przez klientów,
  6. Ilość i wartość zakupionych przez klientów Voucherów, które się przeterminowały bez możliwości przywrócenia ich terminów
  7. Informacja na temat kwot, które zostały wpłacone przez Przedsiębiorcę, kwoty, które zostały przekonwertowane na Vouchery i kwoty, które pozostają do wykorzystania przez Przedsiębiorcę.

Wnioskodawca przedstawił przykład.

Przedsiębiorca wpłacił na konto Kontrahenta 900$, zgodnie z warunkami współpracy ma przyznany 20% rabat. Przedsiębiorca zamienia wpłaconą kwotę na Vouchery w ilości 100 Voucherów po 9$. Kontrahent pomniejsza konto rozliczeniowe Przedsiębiorcy o kwotę 720$, ponieważ uwzględnił wartość przyznanego 20% rabatu. Przedsiębiorca zamieszcza na stronach internetowych ofertę sprzedaży Voucherów po sugerowanej przez Kontrahenta cenie 9$. Cena ta jednak nie jest ceną sztywną, Przedsiębiorca może ją zmieniać. Klient kupuje Voucher, wpłaca Przedsiębiorcy 9$ i otrzymuje zwrotnym mailem kod cyfrowy umożliwiający ściąganie plików z serwerów Kontrahenta. Klient zakupiony Voucher może wykorzystać w dowolnym dla niego momencie trzymając się dat jego ważności. Może go wykorzystać bądź nie, co nie ma już żadnego wpływu na rozliczanie pomiędzy Przedsiębiorca a Kontrahentem.

Dowodem odzwierciedlającym poniesienie przez Przedsiębiorcę kosztu jest dowód wpłaty (w dolarach amerykańskich przeliczony za polskie złote przez portal, z którego korzysta np. dotpay, na dowodzie wpłaty widnieje tylko data wpłaty, nazwa firmy oraz kwota w dolarach amerykańskich przeliczona na polskie złote, którą wpłaca Kontrahentowi przez portal płatniczy oraz dane Wnioskodawcy, jako wpłacającego) oraz informacja na koncie rozliczeniowym Przedsiębiorcy o przekonwertowaniu wpłaty na Vouchery tzn. ile Voucherów, o jakich wartościach i za jaką kwotę zostały zakupione. Zgodnie z regulaminem Kontrahenta, Voucher jest dokumentem z indywidualnym kodem oraz stanowi potwierdzenie dokonania opłaty za Konto Premium.

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych.

Czy zakupione Vouchery, które nie zostały sprzedane stanowią koszty uzyskania przychodu...

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku zakupionych a niesprzedanych Voucherów, którym upłynął termin ważności, stanowią one koszty uzyskania przychodu. Zostały one zakupione w celu osiągnięcia korzyści majątkowych, w tym rodzaju sprzedaży istnieje ryzyko, że może się zdarzyć taka sytuacja, że nie sprzeda się wszystkich zakupionych Voucherów. Art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych brzmi: kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z ustawowej definicji kosztu podatkowego wynika, iż muszą być spełnione równocześnie następujące warunki, a mianowicie: poniesienie wydatku musi nastąpić w celu uzyskania przychodu, nie może to być koszt wymieniony w katalogu wydatków wyszczególnionych w art. 23 ustawy, ich poniesienie zostało prawidłowo udokumentowane.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

W myśl ogólnej zasady dotyczącej kosztów uzyskania przychodów wyrażonej w art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.

Aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki - winien:

  • być poniesiony, w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,
  • nie znajdować się wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 23 ww. ustawy,
  • być właściwie udokumentowany.

W przepisie art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ustawodawca nie wskazuje enumeratywnie jakie wydatki mogą być uznane za koszty uzyskania przychodu. Możliwość zaliczenia konkretnego wydatku do kategorii kosztów uzyskania przychodów uzależniona została od istnienia związku przyczynowo – skutkowego, tzn. poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, bądź funkcjonowanie źródła tego przychodu.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, iż Wnioskodawca jako przedsiębiorca zawarł z Kontrahentem zagranicznym umowę o stałej współpracy i uzyskał status odsprzedawcy (resellera). Uczestniczy jako pośrednik w dystrybucji dokumentów zwanych voucherami, które uprawniają do korzystania ze świadczonych przez Kontrahenta zagranicznego usług nielimitowanego uploadu i ściągania plików z serwerów tegoż Kontrahenta. Wnioskodawca wykupuje vouchery od Kontrahenta, a następnie dokonuje ich sprzedaży (odsprzedaży) w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Sprzedaż Voucherów przez Przedsiębiorcę następuje w momencie wpłaty na konto Przedsiębiorcy przez indywidualnego klienta odpowiedniej kwoty za Voucher. Klient po uiszczeniu zapłaty otrzymuje unikalny kod cyfrowy na adres mailowy podany przez klienta, dzięki któremu może ściągać pliki („Konto Premium”) z serwerów Kontrahenta oraz korzystać z nielimitowanego uploadu. W przypadku nie sprzedania w określonym terminie przez Przedsiębiorcę wykupionych Voucherów cześć z nich może ulec przedawnieniu, a części z nich może zostać przedłużony termin ich wykorzystania.

Przepisy ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych nie definiują pojęcia „voucher”. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego voucher to:

  1. dowód na piśmie,
  2. dokument świadczący o zawarciu transakcji,
  3. oświadczenie lub upoważnienie na piśmie,
  4. certyfikat, list uwierzytelniający.

Z powyższego wynika, iż voucher nie jest rzeczą, ani prawem majątkowym, nie mieści się także w pojęciu „usługa”. Jest jedynie dokumentem, który poświadcza przysługujące jego posiadaczowi uprawnienia, np. do nabycia w oznaczonym terminie pewnego świadczenia (lub zakupu towaru).

Co do zasady, poniesienie wydatków na nabycie środków obrotowych (w przypadku Wnioskodawcy voucherów z indywidualnym kodem) ma na celu osiągnięcie przychodów. Wobec tego straty w tych środkach obrotowych, powstające w trakcie normalnego i racjonalnego działania podatnika powinny być uwzględnione w rachunku podatkowym po stronie kosztów uzyskania przychodu. Jednakże każdy przypadek i każde tego rodzaju zdarzenie gospodarze należy rozpatrywać i oceniać indywidualnie jako konkretny przypadek pod kątem całokształtu działalności podatnika.

Na tle powyższego stwierdzić należy, że wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na vouchery nabywane w celu ich odsprzedaży, a więc w celu osiągnięcia przychodu, zasadniczo będą stanowiły koszt uzyskania przychodu – stosownie do regulacji art. 22 ust. 1 ustawy. Okoliczności wykluczającej ten wydatek z kosztów nie stanowi to, że w wyniku upływu terminu ważności vouchera Wnioskodawca ostatecznie przychodu nie osiągnie. Związek przyczynowo-skutkowy między wydatkiem, a osiągnięciem przychodu został bowiem zachowany. Wnioskodawca nabył vouchery celem dalszej odsprzedaży (uzyskania przychodu). Poza tym, wydatki na vouchery, które uległy przeterminowaniu, nie są także wymienione wśród wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, o których mowa w art. 23 ustawy.

Podkreślić też należy, iż możliwość uznania strat w środkach obrotowych za koszt uzyskania przychodu wymaga odpowiedniego ich udokumentowania w sposób niebudzący wątpliwości.

Zaakcentować również trzeba, że wykazanie związku poniesionych wydatków z działalnością gospodarczą oraz ich wpływu na wysokość osiągniętych przychodów spoczywa na podatniku, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Interpretację indywidualną wydaje się bowiem wyłącznie w oparciu o stan faktyczny przedstawiony (zdarzenie przyszłe) przez Wnioskodawcę, natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego lub kontrolnego właściwy organ prowadzi postępowanie dowodowe w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, który rzeczywiście zaistniał.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu datowania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, ul. Jana Kazimierza 5, 85-035 Bydgoszcz po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, 87-100 Toruń, ul. Św. Jakuba 20.