0115-KDIT1-3.4012.217.2018.2.AT | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Brak opodatkowania czynności sprzedaży nieruchomości w drodze licytacji.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 26 kwietnia 2018 r. (data wpływu), uzupełnionym w dniu 6 czerwca 2018 r. (data wpływu), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży zabudowanej nieruchomości w drodze licytacji (...) – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 26 kwietnia 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 6 czerwca 2018 r., o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności sprzedaży zabudowanej nieruchomości w drodze licytacji (...).

We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Dłużnicy ... i ... są właścicielami nieruchomości położonej w ..., ul. ..., gmina .... Dla nieruchomości prowadzona jest księga wieczysta nr .... Dłużnicy są właścicielami nieruchomości na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej. Na nieruchomości usytuowany jest budynek mieszkalno-usługowy wolnostojący. Dłużnicy nieruchomość otrzymali od rodziców ... w drodze darowizny w 2000 roku. Nieruchomość była wówczas niezabudowana. Około 2004 roku dłużnicy rozpoczęli budowę domu mieszkalnego na nieruchomości. Około roku 2008 dłużnicy rozpoczęli rozbudowę budynku o salę weselną. Dłużnik ... rozbudowę budynku o salę weselną przeprowadzał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dłużnik ... był czynnym podatnikiem podatku VAT w latach 2005-2015. NIP dłużnika: .... Dłużnik prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. Obecnie dłużnik nie jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Wykreślenie z rejestru CEiDG nastąpiło ... listopada 2015 r. Dłużniczka ... nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, nie była czynną podatniczką podatku VAT. Dłużnik ... z tytułu rozbudowy budynku o część usługową nie odliczał podatku VAT. Dłużnicy zamieszkują na nieruchomości od 2012 roku. W latach 2008-2012 dłużnik ... prowadził działalność gospodarczą w części usługowej budynku. Na nieruchomości, w części usługowej, prowadzona była wówczas klubokawiania. Obecnie działalność gospodarcza nie jest na nieruchomości prowadzona, dłużnicy zamieszkują na niej wraz z dziećmi. Nieruchomość nie jest ubezpieczona. Wartość nakładów poniesionych na budowę budynku - łącznie części mieszkalnej i usługowej - przekroczyła 30 % wartości początkowej nieruchomości.

Budynek mieszkalno-magazynowy był przedmiotem ulepszeń dokonywanych przez dłużników i stanowiły one ponad 30% wartości początkowej środka trwałego. Rozbudowa w 2008 r. stanowiła takie ulepszenie. W związku z rozbudową w 2008 r. dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jednak dłużnik podatku VAT nie odliczał. W związku z budową domu w 2004 r. nie przysługiwało dłużnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Mieszkalna część budynku nigdy nie była wynajmowana ani wydzierżawiana przez dłużników. Budynek w części mieszkalnej nie ma odbioru technicznego, a zatem budynek nie został przyjęty do używania przez dłużników w zakresie części mieszkalnej. Dłużnicy nie prowadzą obecnie żadnej działalności gospodarczej. Po ... listopada 2015 r. żadna część budynku nie była wykorzystywana do czynności podlegających opodatkowaniu VAT, w szczególności budynek nie był wynajmowany, wydzierżawiany.

W związku z powyższym opisem postawiono następujące pytanie.

Czy sprzedaż zajętej nieruchomości ... w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż zajętej nieruchomości ... w drodze licytacji publicznej przez komornika sądowego nie podlega obowiązkowi opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

W myśl regulacji zawartej w art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, organy egzekucyjne określone w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599, z późn. zm.) oraz komornicy sądowi wykonujący czynności egzekucyjne w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania cywilnego są płatnikami podatku od dostawy, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów.

Definicja płatnika została zawarta w art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.), zgodnie z którym, płatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, obowiązana na podstawie przepisów prawa podatkowego do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu.

Według art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

  • (...);
  • oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste (pkt 6);
  • zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6 (pkt 7).

Według art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy – przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z powyższych przepisów wynika, że nieruchomość spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jej sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Należy podkreślić, że zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wyznacza nie tylko czynnik przedmiotowy – opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług, ale także czynnik podmiotowy – czynności muszą być wykonywane przez podatnika.

W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – zgodnie z ust. 2 przywołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że dla uznania danego podmiotu za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy nie ma znaczenia rezultat prowadzonej działalności. Oznacza to, że aby uznać działalność podmiotu za działalność gospodarczą nie jest konieczne, aby przyniosła ona jakiekolwiek efekty. Podatnikiem jest zatem również podmiot prowadzący działalność generującą straty, a nawet podmiot, który w ogóle nie dokona żadnej sprzedaży. Za podatnika należy uznać także osobę, która zadeklarowała zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, czyniąc w tym celu pewne nakłady, mimo że sama działalność gospodarcza jeszcze się nie rozpoczęła, nawet w sytuacji jeśli nigdy nie zostanie rozpoczęta. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie etapów. Czynności przygotowawcze, takie jak nabycie nieruchomości, które stanowią część tych transakcji, powinny być również traktowane jako działalność gospodarcza. Poniesienie wstępnych wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą.

Dla uznania danego majątku za prywatny istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w orzeczeniu w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej.

Aby ocenić czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Wnioskodawca wskazał, że dłużniczka ... nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, nie była czynną podatniczką podatku VAT, natomiast dłużnik ... aktualnie nie jest czynnym podatnikiem VAT (był czynnym podatnikiem podatku VAT w latach 2005-2015). Jednocześnie w treści wniosku podano, że Dłużnicy nieruchomość otrzymali od rodziców ... w drodze darowizny w 2000 roku. Około roku 2008 dłużnicy rozpoczęli rozbudowę budynku o salę weselną. Dłużnik ... rozbudowę budynku o salę weselną przeprowadzał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Dłużnik ... z tytułu rozbudowy budynku o część usługową nie odliczał podatku VAT. Dłużnicy zamieszkują na nieruchomości od 2012 roku. W latach 2008-2012 dłużnik ... prowadził działalność gospodarczą w części usługowej budynku. Na nieruchomości, w części usługowej, prowadzona była wówczas klubokawiania. Obecnie działalność gospodarcza nie jest na nieruchomości prowadzona, dłużnicy zamieszkują na niej wraz z dziećmi. Budynek mieszkalno-magazynowy był przedmiotem ulepszeń dokonywanych przez dłużników i stanowiły one ponad 30% wartości początkowej środka trwałego. Rozbudowa w 2008 r. stanowiła takie ulepszenie. Rozbudowa w 2008 r. stanowiła takie ulepszenie. W związku z rozbudową w 2008 r. dłużnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, jednak dłużnik podatku VAT nie odliczał. W związku z budową domu w 2004 r. nie przysługiwało dłużnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Mieszkalna część budynku nigdy nie była wynajmowana ani wydzierżawiana przez dłużników. Budynek w części mieszkalnej nie ma odbioru technicznego, a zatem budynek nie został przyjęty do używania przez dłużników w zakresie części mieszkalnej. Dłużnicy nie prowadzą obecnie żadnej działalności gospodarczej. Po 30 listopada 2015 r. żadna część budynku nie była wykorzystywana do czynności podlegających opodatkowaniu VAT, w szczególności budynek nie był wynajmowany, wydzierżawiany.

Odnosząc powołane przepisy prawa do przedstawionych okoliczności sprawy stwierdzić należy, że aktualny sposób używania przez dłużników nieruchomości objętej licytacją (...) nie wyczerpuje znamion działalności gospodarczej. Wprawdzie nieruchomość była wykorzystywana w działalności gospodarczej przez dłużnika ..., jednakże zakończył on – jak wskazuje opis sprawy – wszelką działalność gospodarczą i nie posiada obecnie statusu (od 2015 r.) czynnego podatnika VAT, a ponadto nieruchomość ta nie jest po dniu ... listopada 2015 r. (wyrejestrowanie CEiDG) wykorzystywana w działalności gospodarczej, w tym w ramach najmu, dzierżawy. Oznacza to tym samym, że w związku ze sprzedażą nieruchomości nie sposób uznać dłużników za podatników podatku od towarów i usług.

W rezultacie stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.