0113-KDIPT1-2.4012.575.2018.5.PRP | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 25 lipca 2018 r. (data wpływu 3 sierpnia 2018 r.), uzupełniony pismem z dnia 25 września 2018 r. (data wpływu 2 października 2018 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 3 sierpnia 2018 r. wpłynął do tutejszego Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 września 2018 r. poprzez doprecyzowanie opisu sprawy oraz przeformułowanie pytania w zakresie podatku od towarów i usług.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

W dniu 30.06.2010 r. Wnioskodawca nabył jako osoba fizyczna od osoby fizycznej na własność nieruchomość o pow. 3265 m2 zabudowanej 2 małymi budynkami gospodarczymi łącznie o powierzchni ok. 100 m2, dla której Sąd Rejonowy w Iławie prowadzi księgę o nr ..... Zgodnie z zapisami w m.p.z.p. uchwalonymi w 2008 nieruchomość ta znajdowała się w jednostce planistycznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego U2, z przeznaczeniem pod zabudowę średniopowierzchniowego obiektu handlowego. Dnia 27.09.2012 r. w celu poprawy warunków zagospodarowania posiadanej nieruchomości o ww. księdze wieczystej Wnioskodawca nabył od Gminy ... na własność nieruchomość przyległą o powierzchni 239 m2 przyłączając ją w wyniku zgodnego z Gminą ... podziału do ww. nieruchomości i powiększając jej łączny obszar do wielkości 0,3448 ha. Wnioskodawca wskazuje, że w wyniku ww. zgodnego podziału z Jego dotychczasowej nieruchomości oddał Gminie ... w 2012 r. jej część o powierzchni 56 m2. Stąd posiadając pierwotnie 3265 m2, kupując 239 m2 od Gminy i oddając z 3265 (ale z innego miejsca) 56 m2, Wnioskodawcy pozostało łącznie 3448 m2 (0,3448 ha).

W chwili zakupu przedmiotowych nieruchomości Wnioskodawca prowadził działalność prawniczą aktualnie nadal ją prowadzi (od 2012 r. Zainteresowany wykonuje zawód radcy prawnego). Wnioskodawca wyjaśnia, że w ramach wykonywanej działalności gospodarczej nie zajmował się i nie zajmuje sprzedażą nieruchomości, czy też budową obiektów handlowych lub o innym charakterze. Kupując wspomnianą nieruchomość (i powiększając poprzez nabycie i przyłączenie do niej w 2012 r. działki o powierzchni 239 m2) w przyszłości Wnioskodawca chciał polepszyć jej użyteczność i dostęp do drogi publicznej. Nieruchomość Wnioskodawca chciał w przyszłości wykorzystać do działalności o innym charakterze niż wykonywana przez niego działalność prawnicza, którą wciąż wykonuje ale plany się zmieniły i jej nie wykorzystuje. Wnioskodawca obecnie podjął decyzję o sprzedaży tej nieruchomości. W efekcie przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości na sprzedaż pod koniec 2017 r. zgłosił się do Wnioskodawcy podmiot zainteresowany odkupieniem przedmiotowej nieruchomości. W wyniku przeprowadzonych negocjacji w dniu 14.02.2018 r. Wnioskodawca zawarł przedwstępną warunkową umowę sprzedaży nieruchomości. Docelowo (w przypadku ziszczenia się warunków określonych w umowie przedwstępnej) dojdzie do zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości na rzecz tego podmiotu przez zawarcie umowy przenoszącej własność. Umowa sprzedaży nieruchomości powinna być zawarta w październiku 2018 r.

W piśmie z dnia 25 września 2018 r., stanowiącym uzupełnienie przedmiotowego wniosku, Wnioskodawca wskazał, iż jest czynnym podatnikiem VAT i prowadzi działalność prawniczą. W odpowiedzi na zadane pytanie nr 2 w wezwaniu o treści: „Czy nabycie w dniu 30 czerwca 2010 r. nieruchomości o powierzchni 3265 m2 nastąpiło od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej czy od innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, będącego podatnikiem podatku VAT?”, Wnioskodawca wskazał, iż nabycie nastąpiło od osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej. Natomiast na zadanie pytanie nr 3 w wezwaniu o treści: „W jaki sposób nabycie w dniu 30 czerwca 2010 r. nieruchomości o powierzchni 3265 m2 zostało udokumentowane (faktura, umowa cywilnoprawna, rachunek)?” odpowiedział: umowa cywilnoprawna. Z kolei na pytanie nr 4 w wezwaniu o treści: „W jaki sposób nabycie w dniu 27 września 2012 r. nieruchomości o powierzchni 239 m2 od Gminy zostało udokumentowane (faktura, umowa cywilnoprawna, rachunek)?” Wnioskodawca wskazał: Umowa i rachunek zawierający podatek VAT.

Wnioskodawca ponadto wskazał, że nieruchomość o powierzchni 3265 m2 nabyta została bez VAT (dz.nr ...), a nieruchomość o pow. 239 m2 nabyta z VAT (dz. nr. ..). Z tytułu nabycia w dniu 30 czerwca 2010 r. nieruchomości o powierzchni 3265 m2 nie przysługiwało odliczenie podatku naliczonego. Z tytułu nabycia w dniu 27 września 2012 r. podatek został odliczony.

Wnioskodawca wskazał, iż zakresem pytania 1 objęto dwie działki ...., składające się na całą nieruchomość. Cała nieruchomość była wykorzystywana prywatnie, w celach w żaden sposób nie związanych z jakąkolwiek działalnością gospodarczą. Wnioskodawca w odpowiedzi na zadane pytanie nr 9 w wezwaniu o treści: „Czy Wnioskodawca udostępniał nieruchomość/budynki osobom trzecim? Jeżeli tak, to należy wskazać, na podstawie jakich umów (np. najem, dzierżawa, użyczenie) oraz czy było to udostępnianie odpłatne, czy nieodpłatne?” wskazał, że nie, nie były udostępniane. Nie było żadnej umowy z osobą trzecią. Na pytanie nr 10 w wezwaniu: „Czy przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywana wyłącznie do celów działalności zwolnionej z podatku od towarów i usług?” odpowiedział, że w ogóle nieruchomość nie była wykorzystywana w żadnej działalności.

Żadnej działki Wnioskodawca nie wykorzystuje w działalności gospodarczej, plany wykorzystania były, ale nie zostały w żaden najmniejszy sposób zrealizowane. Nieruchomość leżała odłogiem. Wnioskodawca nie prowadzi żadnych aktywnych działań związanych z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, ani działań marketingowych. Propozycja sprzedaży pojawiła się bez takich działań. W okresie ok. 6-7 lat poprzedzających złożenie wniosku Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży nieruchomości. Wcześniej był to jednostkowy przypadek, niezwiązany z działalnością gospodarczą. Wnioskodawca nie ma zamiaru sprzedawać innej posiadanej nieruchomości (lokalu mieszkalnego), nie ma nieruchomości do tego przeznaczonych.

Nadto Wnioskodawca wskazał, że są dwa budynki, jeden to barak niezwiązany trwale z gruntem, a drugi lekki, ale o murowanych ścianach z blaszanym dachem. Według klasyfikacji są to budynki pozaklasowe (baraki). Budynki nie były oddawane żadnej osobie trzeciej i nie było w całym okresie władztwa Wnioskodawcy żadnej umowy, a więc żadnej czynności z budynkami związanymi, które byłyby opodatkowane VAT. Od chwili zakupu Wnioskodawca nie ponosił żadnych wydatków na ulepszenie znajdujących się tam budynków.

Wnioskodawca wskazał, że warunkami z przedwstępnej umowy są:

  • uzyskanie przez przyszłego nabywcę nieruchomości ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu zgodnego z jego planami inwestycyjnymi o pow. zabudowy 550 m2,
  • uzyskanie przez przyszłego nabywcę nieruchomości ostatecznej, prawomocnej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę wjazdu na nieruchomość pojazdów o masie powyżej 25t,
  • braku stwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości,
  • potwierdzenia badaniami geotechnicznymi przydatności gruntu do posadowienia budynków technologii tradycyjnej,
  • uzyskania przez nabywcę warunków technicznych przyłączy, wod-kan, deszczowej, energetycznej, zgodnie z jego koncepcją,
  • uzyskania przez nabywcę pozwolenia na wycięcie drzew.

Wnioskodawca wskazał, że wszystkie warunki ww. na podstawie pełnomocnictwa jest zobowiązany uzyskać przyszły Nabywca.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku).

Czy cała nieruchomość, czy jedynie działka o pow. 239 m2 będzie podlegała w razie przyszłej sprzedaży obu działek opodatkowaniu podatkiem VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy, transakcja sprzedaży nieruchomości nie będzie podlegała podatkowi VAT, albowiem Zainteresowany nie prowadzi i nie prowadził nigdy działalności polegającej na sprzedaży nieruchomości lub budowie obiektów handlowych lub innych. Zakup nieruchomości był czynnością jednorazową o niepowtarzającym się charakterze, zaś sprzedający nie prowadził działalności przejawiającej profesjonalne zachowania gospodarcze w obrocie nieruchomościami (nie reklamował sprzedaży nieruchomości w mediach, nie dokonywał czynności sprzedaży na przestrzeni wielu lat).

Wnioskodawca nie wykorzystywał również zakupionej nieruchomości do uzyskiwania przychodów (nie uzyskiwał z niej jakichkolwiek przychodów) w związku z prowadzoną działalnością prawniczą. Oczywiście działalność prawnicza nie była tam prowadzona.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., poz. 1221, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą” opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

  1. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;
  2. eksport towarów;
  3. import towarów na terytorium kraju;
  4. wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;
  5. wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu powołanego art. 7 podlega opodatkowaniu, ale tylko taka, która wykonana jest przez podmiot, który w związku z jej realizacją występuje w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Podatnikami – wg zapisu art. 15 ust. 1 ustawy – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Natomiast działalność gospodarcza – zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.), „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu.

Jednocześnie w art. 12 ust. 1 lit. b) powołanej Dyrektywy wskazano, że państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi, w szczególności dostawy terenu budowlanego. „Teren budowlany” to każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie (art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE).

Opodatkowaniu VAT podlega, na podstawie art. 2 ust. 1 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE, odpłatna dostawa towarów na terytorium państwa członkowskiego przez podatnika działającego w takim charakterze.

Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie.

Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Mając powyższe okoliczności na względzie należy stwierdzić, że uznanie, iż dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą.

Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem, za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły okoliczności, które wskazują, że sprzedaż przez Wnioskodawcę nieruchomości składającej się z działek o nr .... i.... należy uznać za działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, która podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak wynika bowiem z okoliczności sprawy Wnioskodawca zawarł przedwstępną umowę sprzedaży, w której określono warunki tj.: uzyskanie przez przyszłego nabywcę nieruchomości ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu zgodnego z jego planami inwestycyjnymi o pow. zabudowy 550 m2, uzyskanie przez przyszłego nabywcę nieruchomości ostatecznej, prawomocnej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę wjazdu na nieruchomość pojazdów o masie powyżej 25t, braku stwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości, potwierdzenia badaniami geotechnicznymi przydatności gruntu do posadowienia budynków technologii tradycyjnej, uzyskania przez nabywcę warunków technicznych przyłączy, wod-kan, deszczowej, energetycznej, zgodnie z jego koncepcją, uzyskania przez nabywcę pozwolenia na wycięcie drzew. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że wszystkie warunki ww. na podstawie pełnomocnictwa jest zobowiązany uzyskać przyszły Nabywca.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że kwestia udzielania pełnomocnictw została uregulowana w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo, ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 95 § 1 ww. Kodeksu, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.

W świetle § 2 tego artykułu, czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego.

W myśl art. 96 ww. Kodeksu, umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo).

Stosownie do art. 98 ww. Kodeksu, pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności.

Zgodnie z art. 99 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie.

W myśl § 2 powołanego artykułu, pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie.

Na mocy art. 108 ww. Kodeksu, pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony.

Z regulacji art. 109 ww. Kodeksu wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi.

Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy.

Zatem fakt, że powyższe działania, tj.: uzyskanie ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu; uzyskanie ostatecznej, prawomocnej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę wjazdu na nieruchomość pojazdów o masie powyżej 25t; braku stwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia nieruchomości; potwierdzenia badaniami geotechnicznymi przydatności gruntu do posadowienia budynków technologii tradycyjnej; uzyskania warunków technicznych przyłączy, wod-kan, deszczowej, energetycznej; uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew nie będą podejmowane bezpośrednio przez Wnioskodawcę, ale przez osobę trzecią nie oznacza, że pozostają bez wpływu na sytuację prawną Zainteresowanego. Po udzieleniu pełnomocnictwa czynności wykonane przez osobę trzecią wywołają skutki bezpośrednio w sferze prawnej Wnioskodawcy (mocodawcy). Z kolei osoba trzecia dokonując ww. działań uatrakcyjni przedmiotowe działki będące nadal własnością Wnioskodawcy. Działania te dokonywane za pełną zgodą Wnioskodawcy, przejawiającą się udzieleniem pełnomocnictwa, wpłyną generalnie na podniesienie atrakcyjności nieruchomości jako towaru i wzrost jej wartości.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że udzielenie przez Wnioskodawcę stosownego pełnomocnictwa przyszłemu Nabywcy skutkować będzie tym, że wszystkie ww. czynności podejmowane przez Nabywcę będą podejmowane przez Wnioskodawcę w jego imieniu i na jego korzyść, ponieważ to on jako właściciel nieruchomości jest stroną w postępowaniu o uzyskanie stosownych decyzji, pozwoleń oraz dokonanie wszelkich czynności związanych z przedmiotową nieruchomością.

Tym samym, Zainteresowany stworzył sobie okoliczności do zarobku na handlu towarem w postaci działek. Powyższe okoliczności w żaden sposób nie mogą świadczyć o wyłącznym działaniu Wnioskodawcy zmierzającym do wykonywania jedynie prawa własności majątku osobistego w celu wykorzystania na potrzeby prywatne i dowodzą, że zostanie wypełniona definicja prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, a on sam działa jako podatnik VAT.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy stwierdzić należy, że skoro w przedmiotowej sprawie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania Wnioskodawcy z tytułu realizowanych czynności za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy całej nieruchomości składającej się z działek o nr ... i .... będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy.

Tym samym oceniając stanowisko Wnioskodawcy należało uznać je za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, (w tym, w szczególności dotyczące zwolnienia od podatku VAT sprzedaży nieruchomości), nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Jednocześnie podkreślić należy, iż tut. Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia pisemnej informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach zdarzenia przyszłego podanego przez Wnioskodawcę. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego zdarzenia przyszłego.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Końcowo tut. Organ informuje, iż w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT transakcji sprzedaży nieruchomości. Natomiast w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Zgodnie z art. 14na Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

  1. z zastosowaniem art. 119a;
  2. w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).

Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.