ILPP2/443-1308/10-4/SJ | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu,
Czy w wyżej wskazanym opisie sprawy Wnioskodawca nie będzie musiał płacić podatku VAT od sprzedaży tychże nieruchomości celem spłaty udziału żony?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 11 sierpnia 2010 r. (data wpływu 12 sierpnia 2010 r.) uzupełnionym pismem z dnia 25 października 2010 r. (data wpływu 26 października 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 12 sierpnia 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży gruntów. Przedmiotowy wniosek został uzupełniony pismem z dnia 25 października 2010 r. (data wpływu 26 października 2010 r.), w którym doprecyzowano opis zdarzenia przyszłego oraz własne stanowisko.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca wraz z żoną w dniu 12 czerwca 1990 r. nabył od jego rodziców gospodarstwo rolne na podstawie umowy przekazania gospodarstwa rolnego.

W dniu 29 maja 2008 r. Sąd Okręgowy orzekł rozwód między małżonkami. Była żona Zainteresowanego wystąpiła do Sądu z wnioskiem o podział majątku wspólnego. Z uwagi, że nie stać było Wnioskodawcy na spłatę udziału, w trakcie postępowania o podział majątku, strony wystąpiły o podział działki, gdzie znajduje się ww. gospodarstwo rolne – celem ewentualnego podziału fizycznego majątku wspólnego. Jednakże ostatecznie była żona Zainteresowanego nie chciała majątku w postaci podziału fizycznego, a dokonania spłaty do dnia 15 stycznia 2011 r. poprzez sprzedaż przez Wnioskodawcę – jako już jedynego właściciela tego gospodarstwa rolnego – tj. kilku działek wydzielonych w wyniku dokonanego wcześniej podziału gospodarstwa rolnego. W dniu 30 lipca 2010 r. Zainteresowany zawarł z byłą żoną ugodę sądową w tym zakresie, tj. Wnioskodawca otrzymuje w całości gospodarstwo rolne, a była żona otrzyma spłatę swojego udziału do dnia 15 stycznia 2011 r. w kwocie 132.000 zł. Termin ten ustalono celem sprzedaży przez Zainteresowanego trzech działek z tego gospodarstwa rolnego. Działki mają charakter budowlany, wynikający z planu zagospodarowania Gminy Krośnice sprzed ponad pięciu lat. Wnioskodawca poinformował, że zarówno on, jak i była żona nigdy nie prowadzili jakiejkolwiek działalności gospodarczej jako przedsiębiorcy.

W uzupełnieniu do wniosku Zainteresowany wskazał, iż:

  • w dniu 12 czerwca 1990 r. nabył wraz z żoną nieodpłatnie gospodarstwo rolne od rodziców w oparciu o ówczesne ustawodawstwo. Zatem występują tutaj cechy darowizny. Umowa była sformułowana: „Umowa przekazania gospodarstwa rolnego”;
  • wydzielone działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, ani w działalności rolniczej albowiem ta część wyodrębnionego osobistego majątku nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej;
  • wydzielona część majątku osobistego w formie tychże działek, nigdy nie była udostępniana innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia;
  • w wyniku podzielenia gruntu powstała działka o powierzchni 1,3141 ha, gdzie znajduje się budynek mieszkalny i gospodarczy Wnioskodawcy oraz grunt rolny, a także trzy działki o powierzchni: 0,0959 ha, 0,0963 ha, 0,0816 ha oraz jedna działka stanowiąca drogę wewnętrzną;
  • jedyne nakłady jakie poniesiono to koszt podziału gruntu w związku z postępowaniem sądowym z wniosku byłej żony Zainteresowanego o podział majątku wspólnego dla ewentualnego wówczas podziału fizycznego;
  • ww. trzy działki jeszcze nie zostały sprzedane, a ich konieczność sprzedaży wyniknie jedynie z przyczyn czysto osobistych – rozwodu Wnioskodawcy w 2008 r. oraz związanego z tym podziału majątku wspólnego;
  • już od ponad 10 lat faktycznie nic nie produkuje jako rolnik, jedynie utrzymuje grunt rolny (pole) w kulturze agrarnej, a zatem – jak sądzi Wnioskodawca – w oparciu o powyższy stan faktyczny, można go rozumieć jako rolnika ryczałtowego.
W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy w wyżej wskazanym stanie faktycznym Wnioskodawca nie będzie musiał płacić podatku VAT od sprzedaży tychże nieruchomości celem spłaty udziału żony...

Zdaniem Wnioskodawcy, ta czynność nie będzie miała jakiegokolwiek charakteru działalności gospodarczej. Wynika to ze stanu faktycznego sprawy. Zarówno 20 lat temu, jak i kilkanaście, gdy wprowadzono zmiany w planie zagospodarowania rolnego, jak i do podziału majątku Zainteresowany ani jego żona nie mieli zamiaru zarobkowego dokonywania takich czynności. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Zatem, zdaniem Wnioskodawcy, nie stosuje się w niniejszej sprawie podatku VAT.

Jako dodatkową argumentację Zainteresowany wskazuje na orzecznictwo sądowe – wyroki:

  • WSA w Poznaniu z dnia 9 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Po 297/09;
  • NSA z 26 czerwca 2008 r., sygn. I FSK 778/07;
  • NSA z 29 października 2007 r., sygn. I FPS 3/07.
W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty.

Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Zgodnie z przedstawionymi przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju.

Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Ponadto, według przepisu art. 2 pkt 15 ustawy, przez działalność rolniczą rozumie się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, gruntową, szklarniową i pod folią, produkcję roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadowniczą, chów, hodowlę i produkcję materiału zarodowego zwierząt, ptactwa i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego lub fermowego oraz chów i hodowlę ryb i innych organizmów żyjących w wodzie, a także uprawy w szklarniach i ogrzewanych tunelach foliowych, uprawy grzybów i ich grzybni, uprawy roślin ”in vitro”, fermową hodowlę i chów drobiu rzeźnego i nieśnego, wylęgarnie drobiu, hodowlę i chów zwierząt futerkowych i laboratoryjnych, chów i hodowlę dżdżownic, entomofagów i jedwabników, prowadzenie pasiek oraz chów i hodowlę innych zwierząt poza gospodarstwem rolnym oraz sprzedaż produktów gospodarki leśnej i łowieckiej, z wyjątkiem drewna okrągłego z drzew tropikalnych (PKWiU 02.01.13) oraz bambusa (PKWiU 02.01.42-00.11), a także świadczenie usług rolniczych.

Z kolei, zgodnie z art. 2 pkt 19 ustawy, rolnikiem ryczałtowym jest rolnik dokonujący dostawy produktów rolnych pochodzących z własnej działalności rolniczej lub świadczący usługi rolnicze, korzystający ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 3, z wyjątkiem rolnika obowiązanego na podstawie odrębnych przepisów do prowadzenia ksiąg rachunkowych.

Biorąc pod uwagę przytoczoną definicję działalności gospodarczej (art. 15 ust. 2 ustawy) uznać należy, iż działalność rolnicza (art. 2 pkt 15 ustawy) mieści się w pojęciu działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów (w tym przypadku gruntów) podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Niezbędnym do uznania dostawy towarów za działalność gospodarczą jest, aby w momencie jej dokonania podatnik miał zamiar dokonywać czynności wielokrotnie. Jeżeli podmiot dokonuje sprzedaży gruntu przeznaczonego pod zabudowę, a okoliczności nie wskazują, że czynności te wykonywane są z zamiarem ich powtarzania (kontynuowania) i nie zmierzają do nadania im stałego (zorganizowanego) charakteru, to nie można stwierdzić, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu powołanego wyżej art. 15 ust. 2 ustawy.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży.

Z opisu sprawy wynika, iż Wnioskodawca wraz z żoną w 1990 r. nabył od jego rodziców na podstawie umowy przekazania gospodarstwo rolne, w oparciu o ówczesne ustawodawstwo, co nadało tej czynności cechy darowizny. W 2008 r. Sąd Okręgowy orzekł rozwód pomiędzy małżonkami, następstwem czego był podziału gospodarstwa rolnego na działkę o powierzchni 1,3141 ha, gdzie znajduje się budynek mieszkalny i gospodarczy Wnioskodawcy oraz grunt rolny, a także trzy działki o powierzchni: 0,0959 ha, 0,0963 ha, 0,0816 ha oraz jedna działka stanowiąca drogę wewnętrzną. Działki te mają charakter budowlany, wynikający z planu zagospodarowania Gminy. Zgodnie z zawartą ugodą, Zainteresowany dokona spłaty udziału żony, poprzez sprzedaż trzech działek wydzielonych z gospodarstwa rolnego. Wydzielone działki nie były wykorzystywane w działalności gospodarczej, ani w działalności rolniczej albowiem ta część wyodrębnionego osobistego majątku nigdy nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej. Ponadto, przedmiotowe grunty nigdy nie były udostępniane innym osobom na podstawie umowy najmu, dzierżawy, użyczenia. Zainteresowany nie dokonał jeszcze sprzedaży przedmiotowych działek. Jak podkreślił Wnioskodawca, w momencie nabycia gospodarstwa rolnego intencją jego, jak i jego żony nie był zamiar zarobkowego dokonywania sprzedaży działek, a ponadto już od ponad 10 lat faktycznie nic nie produkuje jako rolnik, jedynie utrzymuje grunt rolny (pole) w kulturze agrarnej. Z kolei, jedyną przyczyną konieczności sprzedaży działek są przyczyny czysto osobiste, tj. rozwód Wnioskodawcy w 2008 r. oraz związany z tym podział majątku wspólnego.

W przedmiotowej sprawie uznać zatem należy, iż Wnioskodawca dokonując sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości stanowiącej majątek osobisty, który nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej (w tym w działalności rolniczej w rozumieniu ustawy) nie będzie działał w charakterze podatnika, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że planowana sprzedaż działek budowlanych wchodzących w skład majątku osobistego Zainteresowanego (niewykorzystywanych w działalności gospodarczej w tym w działalności rolniczej) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów, a Wnioskodawca dokonując ich sprzedaży będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. Zatem, w przedmiotowej sprawie nie wystąpi konieczność odprowadzenia podatku należnego od czynności sprzedaży nieruchomości w postaci trzech działek gruntu.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.