IPPP3/4512-393/16-2/ISK | Interpretacja indywidualna

Sprzedaż działek nie będzie podlegała przepisom ustawy o VAT - Wnioskodawcy w odniesieniu do tych sprzedaży nie można uznać za podatnika prowadzącego działalność gospodarczą.
IPPP3/4512-393/16-2/ISKinterpretacja indywidualna
  1. spadek
  2. sprzedaż działek
  3. udział
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Podatnicy i płatnicy -> Podatnicy

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 28 maja 2016 r. (data wpływu 30 maja 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2016 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca odziedziczył w 1981 r. (rok śmierci ojca) oraz w 1996 r. (rok śmierci matki) po swoich rodzicach udział w gospodarstwie rolnym, co zostało udokumentowane postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku wydanym przez właściwy Sąd Rejonowy w 2002 r. Drugim współwłaścicielem gospodarstwa rolnego był brat Wnioskodawcy. W skład nabytego udziału w gospodarstwie rolnym wchodziła działka o nr ewidencyjnym 40 o powierzchni 6216 m2 położona w obrębie Dzielnicy, dla której jest prowadzona KW. W dniu 9 grudnia 2002 Wnioskodawca wraz z bratem dokonali sprzedaży sąsiadom udziałów wynoszących 261/6216 we współwłasności działki nr 40, następnie 23 lutego 2004 r. nastąpiła druga sprzedaż tym samym sąsiadom udziałów wynoszących 166/6216. Po śmierci brata w 2007 r. Wnioskodawca odziedziczył jego udziały w gospodarstwie rolnym, co również zostało udokumentowane postanowieniem sądu stwierdzającym nabycie spadku wydanym w 2007 r. Po śmierci brata Wnioskodawca stał się właścicielem udziału we współwłasności nieruchomości oznaczonej jako działka nr 40. Udział Wnioskodawcy we współwłasności działki 40 wynosił 5789/6216, zaś łączny udział pozostałych współwłaścicieli we współwłasności wyniósł 427/6216. W 2011 roku działka została podzielona na 8 działek (od 40/1 do 40/8), w tym zaznaczyć należy, że nowopowstała działka 40/1 ma powierzchnię dokładnie 427 m2.

Wnioskodawca wszystkie posiadane nieruchomości odziedziczył po rodzicach i bracie. Nigdy nie dokupywał działek, natomiast sprzedał tylko działki na rzecz Miasta pod poszerzenie ulicy T. (o czym zostało napisane niżej) oraz wspomniane wyżej udziały w działce nr 40 na rzecz sąsiadów. Wnioskodawca dokonał także w grudniu 2015 roku darowizny części posiadanych nieruchomości na rzecz swoich dzieci.

Wyjaśniając okoliczności towarzyszące dokonanej sprzedaży nieruchomości - pod poszerzenie ul. T. - na rzecz Miasta, wyjaśnić należy, że w związku z:

  • wydaną w listopadzie 2013 r. przez Prezydenta Miasta decyzją zatwierdzającą z urzędu podział m. in. działki ewidencyjnej nr 6 z obrębu 4-16-31 na działki nr 6/1 przeznaczoną pod ul. Twórczą oraz nr 6/2 o obszarze 0,8196 ha, oraz
  • podjętą w grudniu 2013 r. uchwałą przez Zarząd Dzielnicy Miasta ws. nabycia na rzecz Miasta m. in. działki nr 6/1 położonej przy ul. T. w celu realizacji zadania inwestycyjnego o zasięgu dzielnicowym, Miasto dokonało podziału w 2013 roku działki ewidencyjnej nr 6 na dwie części tj. działkę 6/1 o pow. 0,0212 ha przeznaczonej pod poszerzenie przyszłej ulicy T. oraz nr 6/2 o powierzchni 0,8196 ha, a następnie kupiło w grudniu 2013 r. od Wnioskodawcy wydzieloną z urzędu działkę nr 6/1. W efekcie powyżej opisanych działań Wnioskodawca pozostał właścicielem działki nr 6/2, która historyczni wywodziła się z działki nr 6.

Przechodząc natomiast do opisu działek powstałych w wyniku podziału działki nr 40, to należy wskazać, że działki te są usytuowane na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MP2P) a sam podział podyktowany był koniecznością wyjścia ze współwłasności. Z zapisów MPZP wynika, że działki 40/1-40/8 znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (MU). Działki 40/1-40/8 są nieuzbrojone tzn. brak jest na nich jakichkolwiek przyłączy ani sieci uzbrojenia terenu.

Działki te nie są ogrodzone i nie są zabudowane a także brak jest drogi dojazdowej do tych działek. Działki w części porośnięte są drzewami i krzakami - opisane jako użytki rolne V kategorii. Obecnie nic nie jest z ww. działkami robione z uwagi na utrudniony dostęp do tych nieruchomości (zarośnięte drzewami i krzewami brak fizycznie istniejącej drogi dojazdowej). Wnioskodawca nie wykorzystywał działki nr 40, jak również powstałych po jej podziale działek 40/1-40/8, w żaden komercyjny sposób, tzn. nieruchomość ta nie była przedmiotem najmu, dzierżawy itp. czynności.

Stan planowany

Wnioskodawca planuje wyjść ze współwłasności działek 40/1-40/8 w ten sposób że działka 40/1 stanie się własnością mniejszościowych udziałowców, zaś pozostałe działki o nr 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8 staną się własnością Wnioskodawcy. Co należy podkreślić, pozostali współwłaściciele otrzymają w związku ze zniesieniem współwłasności działkę 40/1, której powierzchnia (427 m2) odpowiada dokładnie ich dotychczasowemu udziałowi w całej nieruchomości (składającej się z działek 40/1-40/8) wynoszącemu właśnie 427/6216. Tym samym, w wyniku zniesienia współwłasności dotychczasowi współwłaściciele staną się właścicielami działek, których powierzchnia dokładnie odpowiada ich udziałom w zniesionej współwłasności nieruchomości. Innymi słowy, pomiędzy byłymi współwłaścicielami nie będzie dochodziło do żadnych spłat, czy dopłat gdyż podzielą się nieruchomością w ten sposób, że żaden z nich nie otrzyma więcej niźli wynikałoby z wysokości udziałów w nieruchomości stanowiącej współwłasność, przed zniesieniem tej współwłasności.

W związku z planowaną sprzedażą (która nastąpi po zniesieniu współwłasności w podany wyżej sposób) Wnioskodawca nie zamierza przeprowadzać żadnych nakładów na działkach, których stanie się jedynym właścicielem. Wnioskodawca nie będzie uzbrajał działek, pozostawiając to w gestii ewentualnych nabywców. Wnioskodawca będzie dokonywał sprzedaży ww. działek wraz z udziałami w działce drogowej (stanowiącej docelowo drogę dojazdową), traktując je jak zwykłe składniki jego osobistego majątku.

Sam Wnioskodawca nie ma odpowiedniej wiedzy na temat sprzedaży nieruchomości, gdyż nie zajmuje się zawodowo bądź w sposób częstotliwy tego rodzaju działalnością. Wnioskodawca będzie zamierzał skorzystać z usług pośrednika w obrocie nieruchomościami przy sprzedaży działek 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8. Wynagrodzenie pośrednika będzie uzależnione od uzyskanej ceny sprzedaży i powinno oscylować w przedziale 1,5-4% wartość poszczególnych transakcji, płatne po dokonaniu sprzedaży poszczególnych działek.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie z zakresu podatku od towarów i usług (pytanie nr 2 wniosku):

Czy z tytułu sprzedaży przez Wnioskodawcę działek 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8, których jedynym właścicielem będzie Wnioskodawca w wyniku zniesienia w przyszłości współwłasności w podany we wniosku sposób, Wnioskodawca będzie zobowiązany do zapłaty podatku od towarów i usług (VAT)...

Zdaniem Wnioskodawcy, uwzględniając uwarunkowania jakie mają towarzyszyć transakcji - nie będzie on zobowiązany do zapłaty podatku VAT z tytułu realizacji w przyszłości planowanej transakcji. Za takim stanowiskiem przemawiają następujące argumenty:

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy VAT, podatnikami są m. in. osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą której definicję zawiera ust. 2 tego artykułu. Zgodnie z tą definicją „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Analizując z perspektywy ww. przepisu, czy Wnioskodawca będzie spełniał kryteria świadczące o posiadaniu przez niego statusu podatnika w związku z realizacją planowanej transakcji, należy udzielić odpowiedzi przeczącej.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności handlowej, o jakiej jest mowa w cytowanym przepisie. Sposób nabycia przez Wnioskodawcę działek nr 40/2,40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8, świadczy o tym, że należą one do majątku osobistego, prywatnego Wnioskodawcy. Wspomniane działki wchodziły w skład otrzymanego przez Wnioskodawcę spadku. Do nabycia ww. działek doszło więc w 1981, 1996 i 2007 r., kiedy to umierały osoby, po których dziedziczył Wnioskodawca. Tym samym, nie może być mowy o potraktowaniu planowanej przez Wnioskodawcę sprzedaży na równi z działalnością handlowców. Handlowiec bowiem najpierw kupuje, a następnie dokonuje sprzedaży towarów. W rozważanym przypadku nie dojdzie do takiej sekwencji czynności, gdyż Wnioskodawca nie kupił nigdy nieruchomości, które będą podlegały sprzedaży.

Dokonana w przeszłości sprzedaż działki nr 6/1 została niejako spowodowana czynnikami zewnętrznymi, tzn. zarówno wydzielenie tej działki (organ działał z urzędu), jak również doprowadzenie do jej sprzedaży było podyktowane realizacją przez właściwe organy ich zamierzeń inwestycyjnych o zasięgu dzielnicowym.

Wnioskodawca nie planował w tym przypadku ani podziału działki nr 6, ani sprzedaży jakiegokolwiek jej fragmentu a cała procedura została przeprowadzona na wniosek Miasta.

Wnioskodawca traktuje i wykorzystuje działki nr 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8, jak zwykły majątek osobisty, prywatny. Nie wykorzystuje ich komercyjnie, tzn. nie przeznaczył jej na potrzeby działalności gospodarczej, w tym dzierżawy i wynajmu.

Jednocześnie podkreślić należy, że Wnioskodawca nie podejmuje obecnie i nie planuje podejmować w przyszłości aktywnych działań, które odpowiadałyby swoim charakterem działaniom podejmowany przez profesjonalistów działających na rynku nieruchomości. Wnioskodawca nie posiada specjalistycznej wiedzy i doświadczenia w przedmiocie sprzedaży nieruchomości (tzn. nie posiada wykształcenia w tym zakresie, nie odbył specjalistycznych kursów ani nie zajmował się zawodowo czynnościami związanymi ze sprzedażą nieruchomości). Całą sprzedażą ma się zająć pośrednik obrotu nieruchomościami. Wnioskodawca nie zamierza ponosić nakładów na działkach przeznaczonych do sprzedaży, takich jak uzbrojenie terenu, czy wybudowanie drogi wewnętrznej. Nie będzie przeprowadzał także działań marketingowych, które miałyby na celu znalezienie potencjalnych zainteresowanych nabyciem nowopowstałych działek.

Dokonany zaś w 2011 r. podział działki nr 40 na osiem mniejszych, był podyktowany względami racjonalności, w tym potrzebą wydzielenia działki o powierzchni 427 m2 (nr 40/1) z założenia przeznaczonej dla pozostałych współwłaścicieli na potrzeby zniesienia współwłasności.

Samo dokonanie podziału działki nr 40 na mniejsze działki nie powinno w żaden sposób wpływać na postrzeganie Wnioskodawcy jako podatnika podatku VAT z tytułu sprzedaży w przyszłości 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8, które po zniesieniu współwłasności staną się własnością Wnioskodawcy. Podjęte w tym kierunku działania są bowiem działaniami racjonalnymi, podejmowanymi przez właściciela działki, który dąży do jej sprzedaży, czy to w całości, czy to w częściach. Wnioskodawca - tak samo jak uczyniłby to inny właściciel w jego sytuacji, który podjął decyzję o wyzbyciu się części prywatnego majątku - zdecydował się na podjęcie kroków zmierzających do podziału działki nr 40 na mniejsze działki, co pozwoli mu wyjść ze współwłasności (zniesienie współwłasności) oraz ułatwi dokonanie planowanej sprzedaży. Jak zauważył Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C 180/10 i C 181/10: „Z orzecznictwa wynika w tej mierze, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej (zob. wyrok z dnia 20 czerwca 1996 r. w sprawne C 155/94 Wellcome Trust, Rec. s. I 3013, pkt 32).

Należy dodać, że sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w niniejszej sprawie nie ma charakteru decydującego. Jak orzekł Trybunał, zakres transakcji sprzedaży nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych (zob. podobnie ww. wyrok w sprawne Wellcome Trust, pkt 37).

Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Kierując się uwagami zawartymi w cytowanym wyroku TSUE nie można postrzegać podjętych przez Wnioskodawcę dotychczas działań oraz zamierzonych, jako rodzących skutki w podatku VAT.

Wnioskodawca nie podjął się także wykonywania czynności, które odpowiadałyby działaniom przedsiębranym przez profesjonalistów działających na rynku sprzedaży działek. Dlatego nie zachodzi tutaj przypadek, o jakim jest mowa w następującym fragmencie uzasadnienia ww. wyroku TSUE: „Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy VAT. Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności.

Można też powołać się na interpretację tutejszego Organu z 26 kwietnia 2016 r. nr IPPP3/4512-255/16-2/WH, w której uznano podział działki na mniejsze za niepowodujący skutków w podatku VAT.

Dlatego też Wnioskodawca uważa, że planowana przezeń sprzedaż nie będzie nosiła cech zorganizowanych działań, typowych dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Z orzecznictwa wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do których należy m.in. sprzedaż składników majątku osobistego, nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Również podział nieruchomości na mniejsze działki i będąca tego następstwem ilość transakcji sprzedaży nie decyduje, czy będą one postrzegane jako przejaw wykonywanej działalności gospodarczej, czy też nie. Jak bowiem wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jak również interpretacji Ministra Finansów, decydującym czynnikiem, który każe zakwalifikować sprzedaż do działalności gospodarczej z art. 15 ust. 2 ustawy VAT, jest zaangażowanie sprzedającego w proces sprzedaży, który byłby porównywalny do stopnia zaangażowania, właściwego dla profesjonalistów, którzy zawodowo zajmują się sprzedażą danego typu dóbr bądź usług. Analizując sprawę z tej perspektywy, Wnioskodawca nie powinien być traktowany jak podatnik z tytułu realizacji w przyszłości sprzedaży nowopowstałych działek wraz z udziałem w drodze wewnętrznej.

W celu zweryfikowania poprawności ww. stanowiska, złożenie niniejszego wniosku stało się konieczne i uzasadnione.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowych (działek), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym działek gruntu, podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy czynność podlegającą opodatkowaniu wykona podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Jednocześnie okoliczności dokonania tej czynności powinny nosić znamiona działalności gospodarczej, o której mowa w ustawie o VAT, tzn. powinny polegać na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

W kontekście powyższego należy stwierdzić, że nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym.

Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonania takiej czynności.

W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne znaczenie ma to, czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży działek, podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Natomiast, okoliczność podjęcia m.in. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych, uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10.

Z powyższego orzeczenia wynika m.in., że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie – zdaniem Trybunału – okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

Z okoliczności przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca odziedziczył po swoich rodzicach udział w gospodarstwie rolnym, co zostało udokumentowane postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku w 2002 r. Drugim współwłaścicielem gospodarstwa rolnego był brat Wnioskodawcy. W skład nabytego udziału w gospodarstwie rolnym wchodziła działka o nr ewidencyjnym 40. W dniu 9 grudnia 2002 Wnioskodawca wraz z bratem dokonali sprzedaży sąsiadom udziałów wynoszących 261/6216 we współwłasności działki nr 40, następnie 23 lutego 2004 nastąpiła druga sprzedaż tym samym sąsiadom udziałów wynoszących 166/6216. W 2011 roku działka nr 40 została podzielona na 8 działek (od 40/1 do 40/8). Po śmierci brata w 2007 r. Wnioskodawca odziedziczył jego udziały w gospodarstwie rolnym, co również zostało udokumentowane postanowieniem sądu stwierdzającym nabycie spadku wydanym w 2007 r.

Wnioskodawca wszystkie posiadane nieruchomości odziedziczył po rodzicach i bracie. Nigdy nie dokupywał działek, natomiast sprzedał tylko działki na rzecz Miasta pod poszerzenie ulicy oraz wspomniane wyżej udziały w działce nr 40 na rzecz sąsiadów. Wnioskodawca dokonał także w grudniu 2015 roku darowizny części posiadanych nieruchomości na rzecz swoich dzieci.

Działki powstałe w wyniku podziału działki nr 40, są usytuowane na terenie, dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (MP2P) a sam podział podyktowany był koniecznością wyjścia ze współwłasności. Z zapisów MPZP wynika, że działki 40/1-40/8 znajdują się na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową (MU). Działki 40/1-40/8 są nieuzbrojone tzn. brak jest na nich jakichkolwiek przyłączy ani sieci uzbrojenia terenu, nie są również ogrodzone i nie są zabudowane a także brak jest drogi dojazdowej do tych działek. Wnioskodawca nie wykorzystywał działki nr 40, jak również powstałych po jej podziale działek 40/1-40/8, w żaden komercyjny sposób, tzn. nieruchomość ta nie była przedmiotem najmu, dzierżawy itp. czynności.

Wnioskodawca planuje wyjść ze współwłasności działek 40/1-40/8 w ten sposób że działka 40/1 stanie się własnością mniejszościowych udziałowców w częściach powierzchni dokładnie odpowiadającym ich udziałom w zniesionej współwłasności nieruchomości, przy czym nie będą miały miejsca do tego żadne spłaty, czy dopłaty, zaś pozostałe działki o nr 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8 staną się własnością Wnioskodawcy.

W związku z planowaną sprzedażą (która nastąpi po zniesieniu współwłasności w podany wyżej sposób) Wnioskodawca nie zamierza przeprowadzać żadnych nakładów na działkach, których stanie się jedynym właścicielem. Wnioskodawca nie będzie uzbrajał działek, pozostawiając to w gestii ewentualnych nabywców. Wnioskodawca będzie dokonywał sprzedaży ww. działek wraz z udziałami w działce drogowej (stanowiącej docelowo drogę dojazdową), traktując je jak zwykłe składniki jego osobistego majątku.

Sam Wnioskodawca nie ma odpowiedniej wiedzy na temat sprzedaży nieruchomości, gdyż nie zajmuje się zawodowo bądź w sposób częstotliwy tego rodzaju działalnością. Wnioskodawca będzie zamierzał skorzystać z usług pośrednika w obrocie nieruchomościami przy sprzedaży działek 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8.

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą kwestii opodatkowania podatkiem od towarów i usług sprzedaży działek 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8.

Analiza sprawy w kontekście powołanych przepisów oraz wyroków TSUE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10 prowadzi do wniosku, że sprzedaż działek nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż brak jest przesłanek, aby w związku z tą transakcją uznać Wnioskodawcę za podatnika tego podatku.

Pomimo, że grunt spełnia definicję towaru, o którym mowa w art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, to nie można uznać, że przy dokonywaniu sprzedaży nowo powstałych działek, Wnioskodawca będzie działał w charakterze handlowca, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy.

Z opisu sprawy nie wynika taka aktywność Wnioskodawcy, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Wnioskodawca nie podjął bowiem ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami (takich jak: nabycie z zamiarem odsprzedaży, uzbrojenie terenu, ogrodzenie działek). Wnioskodawca wszystkie posiadane nieruchomości odziedziczył po rodzicach i bracie. Wnioskodawca wskazał, że działka nr 40 z podziału której powstały działki mające być przedmiotem sprzedaży nie była wykorzystywana w sposób komercyjny, tj. nie była przedmiotem umów najmu, dzierżawy itp. Wnioskodawca nie będzie również podejmował czynności zmierzających do podniesienia wartości przedmiotowej działki, w tym nie będzie ich uzbrajał pozostawiając to w gestii ewentualnych nabywców. Wnioskodawca nie mając wiedzy na temat obrotu nieruchomościami zamierza skorzystać w tym celu z usług pośrednika w obrocie nieruchomościami, co w przedmiotowym przypadku należy uznać za typowe działanie w zakresie informowania potencjalnych nabywców o ofercie sprzedaży. W konsekwencji, w niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawcę za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy VAT.

Tym samym Wnioskodawca dokonując sprzedaży przedmiotowych działek nie działa w charakterze podatnika podatku VAT, a będzie jedynie korzystać z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem. W konsekwencji sprzedaż działek 40/2, 40/3, 40/4, 40/5, 40/6, 40/7, 40/8 nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Jednocześnie tut. Organ informuje, że niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie zakresu podatku od towarów i usług, w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016 r., poz. 718). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy).

Skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia innego aktu lub czynności, oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy, określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 57 § 1 pkt 1 - 4 ww. ustawy). Skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a ww. ustawy).

Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.