IPPB2/415-919/12-3/JG | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie,
Zakres przychodów z nieodpłatnych świadczeń.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 31.07.2012 r. (data wpływu 14.09.2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów z nieodpłatnych świadczeń – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14.09.2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodów z nieodpłatnych świadczeń.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą polegającą na pośrednictwie finansowym, działalności agentów i brokerów ubezpieczeniowych oraz pozostałą działalność wspomagającą usługi finansowe, zamierza zawrzeć umowę z osobą prawną, tj. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W zakresie tej umowy osoba fizyczna będzie świadczyć usługi na rzecz Spółki polegające na: przedstawianiu oferty przyszłym i aktualnym klientom Spółki, sprzedaży produktów oferowanych przez Spółkę oraz budowaniu długofalowej relacji pomiędzy klientem a Spółką. Wnioskodawca dojeżdżałby do domu klienta lub miejsca umówionego spotkania i korzystałby przy tym z samochodu będącego własnością osoby prawnej. Samochód ten znacznie ułatwi kontakt z klientem oraz będzie posiadał widoczną reklamę Spółki w postaci loga, naklejonego na samochód, co jest dodatkową reklamą i rozpowszechnieniem marki firmy, której produkty sprzedaje Wnioskodawca.

Wnioskodawca będzie bezpłatnie użytkował samochód Spółki, ale wszelkie koszty związane z eksploatacją samochodu, a w szczególności koszty paliwa, części i akcesoria samochodowe będą pokrywane przez osobę fizyczną. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą zobowiąże się, że będzie wykorzystywała samochód tylko i wyłącznie do realizacji zadań wynikających z umowy i dokumentowała to będzie zestawieniem ewidencji przebiegu pojazdu, tj. dokumentem który będzie określał limit kosztów, które można uwzględnić w działalności gospodarczej oraz wszystkie niezbędne informacje określone w art. 23 ust. 5 ustawy z 26 lipca 199l r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:
  1. Czy osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą może zaliczać koszty eksploatowania samochodu do kosztów uzyskania przychodu, które ograniczone są do wysokości limitu określonego w ewidencji przebiegu pojazdu...
  2. Czy Wnioskodawca powinien naliczyć przychód z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodu Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością...

Odpowiedź na pytanie Nr 2 stanowi przedmiot niniejszej interpretacji. Odpowiedź na pytanie Nr 1 zostanie udzielona odrębnie.

Zdaniem Wnioskodawcy umowę zawartą pomiędzy Spółką a osobą fizyczną regulują przepisy zawarte w art. 12 i 13 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54 poz. 654 ze zm.) oraz art. 252 i 710 K.C. Nieodpłatne udostępnienie samochodu do używania przez Wnioskodawcę dla osoby fizycznej nie można rozpatrywać jako umowę użyczenia, ponieważ zgodnie z artykułem 710 Kodeksu Cywilnego, przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony, na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy. Cechą charakterystyczną użyczenia jest jego bezpłatność i bezinteresowność, a takich cech nie posiada umowa, która będzie zawarta pomiędzy zainteresowanymi. Umowa, która zawarta jest pomiędzy Spółką a osobą fizyczną nie nosi znamion bezinteresowości, ponieważ samochód jest przekazywany tylko na cele związane z wykonywanymi usługami na rzecz Spółki, które generują przychód uzyskiwany przez Wnioskodawcę. Spółka udostępnia samochód osobie fizycznej ale oczekuje w zamian zwiększonych wyników sprzedaży.

W związku z powyższym należy uznać, że przekazanie samochodu będącego własnością Spółki, należy traktować jako umowę użytkowania. Zgodnie z artykułem 252 K.C. przez umowę użytkowania rozumie się używanie rzeczy i pobieranie z niej pożytków. Mamy dwa rodzaje umów użytkowania: użytkowanie odpłatne i użytkowanie nieodpłatne. W omawianej sytuacji nie mamy do czynienia z użytkowaniem nieodpłatnym ponieważ pomiędzy zainteresowanymi istnieją wzajemne świadczenia pieniężne. Osoba fizyczna przyczynia się do zwiększenia sprzedaży, a Spółka wypłaca prowizję za wynik wykonanej pracy. W sytuacji, gdyby osoba fizyczna świadcząc usługi nie przyczyniałaby się do zwiększenia przychodu Spółce, umowa zostałaby rozwiązana, a co za tym idzie osoba fizyczna nie miałaby możliwości korzystania z samochodu Spółki.

W związku z drugim pytaniem, dotyczącym ewentualnego obowiązku ustalania przychodu z tytułu nieodpłatnego korzystania z samochodu stanowiącego własność spółki, Wnioskodawca uważa, że nie występuje u niego przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14 poz. 176 ze zm.). Zgodnie z treścią w/w art. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Jak już poprzednio stwierdzono przez umowę użyczenia należy rozumieć umowę na podstawie której użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu na bezpłatne używane oddanej mu w tym celu rzeczy. Bezpłatnym zaś można nazwać tylko takie świadczenie, które nie powoduje powstania u otrzymującego rzecz obowiązku dokonania jakichkolwiek wzajemnych świadczeń na rzecz dającego. Osoba fizyczna korzysta z samochodu tylko i wyłącznie w zakresie i w celu wykonania usług określonych w umowie. Umowa ta, umożliwia korzystanie z samochodu przez osobę fizyczną, ale u korzystającego wywołuje obowiązek wykonywania świadczeń na rzecz dającego.

Podsumowując: U Wnioskodawcy nie wystąpi obowiązek ustalenia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń o których mowa w art. 11 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Takie samo stanowisko w podobnej sprawie przedstawił również Trzeci Mazowiecki Urząd Skarbowym w Radomiu w dniu 07.12.2004 roku, sygnatura III MUS- WP/434/1506/04.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Stosownie do przepisu art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (art. 11 ust. 2).

Na podstawie art. 11 ust. 2a ustawy wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

  1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
  2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;
  3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
  4. w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Z kolei art. 11 ust. 2b ustawy stanowi, iż jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

Stanowiąc o nieodpłatnych świadczeniach, jako o przychodzie kształtującym podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym, ustawodawca nie zdefiniował przy tym tego pojęcia. Zgodnie jednak z ugruntowanym poglądem, pojęcie to ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Należy zatem przyjąć, iż nieodpłatne świadczenie ma miejsce gdy świadczeniu jednego z podmiotów nie towarzyszy świadczenie drugostronne.

Z opisu zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku wynika, że Wnioskodawca, jako osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą polegającą na pośrednictwie finansowym, działalności agentów i brokerów ubezpieczeniowych oraz pozostałą działalność wspomagającą usługi finansowe, zamierza zawrzeć umowę z osobą prawną, tj. spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. W zakresie tej umowy Wnioskodawca - osoba fizyczna będzie świadczyć usługi na rzecz Spółki polegające na: przedstawianiu oferty przyszłym i aktualnym klientom Spółki, sprzedaży produktów oferowanych przez Spółkę oraz budowaniu długofalowej relacji pomiędzy klientem a Spółką. Wnioskodawca dojeżdżałby do domu klienta lub miejsca umówionego spotkania i korzystałby przy tym z samochodu będącego własnością osoby prawnej. Samochód ten znacznie ułatwi kontakt z klientem oraz będzie posiadał widoczną reklamę Spółki w postaci loga, naklejonego na samochód, co jest dodatkową reklamą i rozpowszechnieniem marki firmy, której produkty sprzedaje Wnioskodawca.

Wnioskodawca będzie bezpłatnie użytkował samochód Spółki. Pomiędzy zainteresowanymi istnieją wzajemne świadczenia pieniężne. Osoba fizyczna przyczynia się do zwiększenie sprzedaży, a Spółka wypłaca prowizję za wynik wykonanej pracy. W sytuacji, gdyby osoba fizyczna świadcząc usługi nie przyczyniałaby się do zwiększenia przychodu Spółce, umowa zostałaby rozwiązana, a co za tym idzie osoba fizyczna nie miałaby możliwości korzystania z samochodu Spółki.

Wobec powyższego należy uznać, iż Wnioskodawca nie uzyska przychodów z nieodpłatnych świadczeń w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w związku z wykorzystywaniem samochodu spółki dla potrzeb związanych z wykonaniem umowy zawartej pomiędzy w/w stronami. Natomiast w przypadku wykorzystania przez Wnioskodawcę samochodu dla potrzeb niezwiązanych z wykonaniem przedmiotowej umowy, Wnioskodawca uzyska nieodpłatne świadczenie na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy przychodem z działalności gospodarczej jest wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, obliczonych zgodnie z art. 11 ust. 2-2b, z zastrzeżeniem art. 21 ust. 1 pkt 125.

Reasumując, w analizowanej sytuacji po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi obowiązek ustalenia przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń w związku z wykorzystywaniem samochodu spółki dla potrzeb związanych z wykonaniem umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a spółką.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo - odnosząc się do powołanej przez Wnioskodawcę wyroków interpretacji organu podatkowego - wskazać należy, iż dotyczy ona tylko konkretnej, indywidualnej sprawy podatnika osadzonej w określonym stanie faktycznym i w tej sprawie rozstrzygnięcie w niej zawarte jest wiążące.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.