ITPB3/423-174/13/DK | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
Czy w oparciu o Zezwolenie 1 Spółka może skalkulować wysokość zwolnienia z opodatkowania podatkiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w oparciu o kwotę wydatków inwestycyjnych poniesionych na budowę obiektów budowlanych, tj. hali magazynowej oraz parkingów i podjazdów – również w częściach położonych poza terenem SSE, a wykorzystywanych do celów działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 15 kwietnia 2013 r. (data wpływu 19 kwietnia 2013 r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia podstawy kalkulowania zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 19 kwietnia 2013 r. został złożony wniosek, o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie określenia podstawy kalkulowania zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka z o.o. (Spółka) prowadzi działalność w zakresie produkcji mebli tapicerowanych na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (SSE). w miejscowości D, na podstawie dwóch zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w SSE:

  1. Zezwolenia nr X z dnia 11.03.2002 r. udzielonego na okres do 2017 r. (Zezwolenie 1) oraz
  2. Zezwolenia nr Y z dnia 07.02.2013 r. udzielonego na okres do 2019 r. (Zezwolenie 2).

Oba zezwolenia określają minimalną wysokość nakładów, które Spółka musi ponieść, aby skorzystać z pomocy publicznej w ramach zezwolenia. Minimum odnośnie Zezwolenia 1, Spółka wypełniła w roku 2004.

W dniu wydania Zezwolenia 1, Spółkę obowiązywało rozporządzenie Rady Ministrów (Rozporządzenie) z dnia 9 września 1997 r. w sprawie ustanowienia warmińsko-mazurskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. Nr 135, poz. 909 ze zmianami wprowadzonymi Dz.U. z 1999 r. Nr 8, poz. 69, Dz.U. z 2001 r. Nr 30, poz. 338 i Dz.U. Nr 107, poz. 1180). Rozporządzenie w ówcześnie obowiązującym brzmieniu nie zawierało żadnych ograniczeń co do przeznaczania poszczególnych wydatków na konkretne cele inwestycyjne określone w § 6 Rozporządzenia. Co więcej – w § 6 Rozporządzenie nie zawierało żadnych zobowiązań dotyczących konieczności ponoszenia wydatków na terenie W-MSSE. Jedynie w § 5 znajdował się zapis, iż wielkość zwolnionego dochodu określa się wyłącznie w odniesieniu do działalności prowadzonej na terenie strefy. Ograniczeń takich nie zawiera również treść Zezwolenia 1.

Treść Rozporządzenia, po wielu zmianach, została okrojona do kwestii dotyczących fizycznych granic SSE. Od dnia 30.12.2008 r. w kwestiach merytorycznych dotyczących zasad ponoszenia wydatków inwestycyjnych obowiązuje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. Nr 232, poz. 1548 z późn. zm.).

W ramach Zezwolenia 1 Spółka wybudowała w latach 2002-2004 główny zakład produkcyjny, położony w całości na terenie SSE. Dodatkowo – w ramach tego samego Zezwolenia 1 – Spółka poniosła w latach 2010-2013 wydatki inwestycyjne na następujące nowe obiekty budowlane, stanowiące z zakładem głównym jeden kompleks budowlany: magazyn wyrobów gotowych oraz parkingi i podjazdy przed zakładem.

Nowe obiekty znajdują się częściowo na terenach poza SSE – na działkach Z oraz X (załączona mapka).

Magazyn wyrobów gotowych znajduje się w ok. 87% na terenie SSE, a w ok. 13% poza strefą (działka Z).

Przed zakładem zostały wybudowane parkingi z przeznaczeniem na miejsca postojowe ciężarówek odbierających wyprodukowany towar oraz miejsca postojowe samochodów osobowych pracowników Spółki. Podjazdy służą samochodom ciężarowym odbierającym towar z magazynu wyrobów gotowych.

Parkingi i podjazdy wykonano w dwóch technologiach:

  1. z polbruku – które znajdują się w 29% na terenie SSE, a w 71% poza terenem strefy (działki Z i X);
  2. z betonu – które znajdują się w 71% na terenie SSE, a w 29% poza terenem strefy (działki Z i X).

Obszar parkingów i podjazdów stanowi gospodarczo zorganizowaną i fizycznie połączoną całość. Parkingi i podjazdy wykorzystywane są w całości na cele związane z produkcją w SSE. Bowiem część zajętą pod parking ciężarówek wykorzystują firmy transportowe odbierające gotowy towar przeznaczony dla klientów, a część osobową wykorzystują pracownicy zatrudnieni w Spółce, którzy na terenie SSE wytwarzają produkt sprzedawany odbiorcy końcowemu.

Pozostała część zakładu znajduje się na terenie SSE.

W związku z powyższym, zadano następujące pytanie.

Czy w oparciu o Zezwolenie 1 Spółka może skalkulować wysokość zwolnienia z opodatkowania podatkiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w oparciu o kwotę wydatków inwestycyjnych poniesionych na budowę obiektów budowlanych, tj. hali magazynowej oraz parkingów i podjazdów – również w częściach położonych poza terenem SSE, a wykorzystywanych do celów działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej...

We własnym stanowisku w sprawie, Spółka wskazała, że ma prawo w ramach Zezwolenia 1 skalkulować wysokość zwolnienia z opodatkowania podatkiem, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w oparciu o kwotę wydatków inwestycyjnych poniesionych na budowę obiektów budowlanych, tj. hali magazynowej oraz parkingów i podjazdów w częściach położonych poza terenem SSE, a wykorzystywanych do celów działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Zdaniem Spółki, powyższe stanowisko uzasadnia treść rozporządzenia Rady Ministrów (Rozporządzenie) z dnia 9 września 1997 r. w sprawie ustanowienia warmińsko-mazurskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. Nr 135, poz. 909 ze zmianami wprowadzonymi Dz.U. z 1999 r. Nr 8, poz. 69, Dz.U. z 2001 r. Nr 30, poz. 338 i Dz.U. Nr 107, poz. 1180), w brzmieniu obowiązującym w dniu uzyskania Zezwolenia 1, tj. w dniu 11.03.2002 r.

Zgodnie z ówczesną treścią § 6 Rozporządzenia:

ust. 1 Za wydatki inwestycyjne uznaje się wydatki faktycznie poniesione po dniu uzyskania zezwolenia, niezwrócone przedsiębiorcy w jakiejkolwiek formie, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy – jeżeli podatki te podlegają odliczeniu od należnego podatku od towarów i usług, na:

  1. zakup albo wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub spłatę ich wartości określoną w umowie o podobnym charakterze do umów najmu lub dzierżawy, pod warunkiem zaliczenia ich – zgodnie z odrębnymi przepisami – do składników majątku podatnika,
  2. rozbudowę lub modernizację istniejących środków trwałych,
  3. zakup wartości niematerialnych i prawnych, w zakresie, w jakim podlegają one odpisom amortyzacyjnym zaliczanym do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z zastrzeżeniem pkt 4,
  4. zakup prawa wieczystego użytkowania gruntów
  5. -zaliczone do wartości początkowej tych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, zgodnie z przepisami o podatku dochodowym.

2.Minimalna wysokość nakładów inwestycyjnych wynosi 100 tys. EURO.

Jak widać, w cytowanej treści nie można doszukać się warunku konieczności ponoszenia przez Spółkę wydatków inwestycyjnych na terenie SSE. Takiego ograniczenia nie ma. Wydatki inwestycyjne w minimalnej wysokości wynikającej z Zezwolenia 1 po prostu muszą być poniesione przez Spółkę.

Ponadto, całkowicie spójne z Rozporządzeniem jest Zezwolenie 1. W jego treści nie ma zobowiązania do ponoszenia wydatków inwestycyjnych na terenie SSE. Zezwolenie 1 narzuca minimalną kwotę wydatków, lecz nie określa miejsca ich ponoszenia.

Niezależnie warto podkreślić, że obszar parkingów i podjazdów stanowi gospodarczo zorganizowaną i fizycznie połączoną całość, służącą produkcji mebli w zakładzie produkcyjnym, który w pozostałej części położony jest na terenie SSE.

W związku z tym Spółka prezentuje stanowisko jak powyżej.

Spółka opiera swoje stanowisko również na zasadzie praw nabytych w dniu udzielenia Zezwolenia 1.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe.

Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz.U. Nr 600, poz. 274 w brzmieniu obowiązującym w 2002 r.).

Na mocy art. 12 ust. 1 tej ustawy, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wielkość zwolnień podatkowych określają rozporządzenia Rady Ministrów ustanawiające strefy z zachowaniem zasad określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2000 r. o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz.U. Nr 60, poz. 704).

Podstawą do korzystania z pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym) jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z tej pomocy (art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych).

Natomiast w myśl art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy (art. 17 ust. 4 ww. ustawy).

Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Spółka prowadzi działalność na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej na podstawie zezwolenia z dnia 11 marca 2002 r.

Na dzień wydania przedmiotowego zezwolenia kwestie związane z obliczaniem przysługującego zwolnienia w związku z prowadzoną działalnością strefową regulowane były rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 września 1997 r. w sprawie ustanowienia warmińsko-mazurskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz.U. Nr 135, poz. 909 ze zm.).

Zauważyć należy, że w związku z akcesją Polski do Unii Europejskiej konieczne było wprowadzenie szeregu zmian w zakresie udzielania pomocy publicznej przedsiębiorstwom, mających na celu dostosowanie istniejących uregulowań prawnych do wymogów unijnych. W związku z powyższym na podstawie art. 69 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz.U. Nr 123, poz. 1291 ze zm.), ograniczono moc rozporządzeń wydanych na podstawie art. 4 ust. 1 i 5a ust. 1 stosownej ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, do czasu wydania nowych rozporządzeń, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2004 r.

W dniu 9 października 2004 r., weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 września 2004 r. w sprawie warmińsko-mazurskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 215, poz. 2184), w wyniku czego rozporządzenie z dnia 9 września 1997 r. zostało uchylone. Potwierdzeniem powyższego jest brzmienie § 8 cytowanego rozporządzenia z dnia 7 września 2004 r., w którym wskazano, że w przypadku przedsiębiorców, którzy uzyskali zezwolenia po dniu 31 grudnia 2000 r., za koszty inwestycji uznaje się koszty inwestycji określone w § 6.

W tym miejscu wskazać należy, że cytowane rozporządzenie z dnia 7 września 2004 r., zostało uchylone, rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 lutego 2007 r. w sprawie warmińsko-mazurskiej specjalnej strefy ekonomicznej (Dz. U. Nr 26, poz. 170) jednakże zgodnie z § 10 nowego rozporządzenia, do przedsiębiorcy, który posiada zezwolenie wydane przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się dotychczasowe warunki udzielania pomocy regionalnej.

Reasumując, w odniesieniu do Zwolnienia 1 Spółka zobowiązana jest do stosowania rozporządzenia z dnia 7 września 2004 r. Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia, za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione w trakcie obowiązywania zezwolenia w związku z realizacją inwestycji na terenie strefy na:

    1. zakup albo wytworzenie we własnym zakresie środków trwałych lub ich spłatę określoną w umowie leasingu lub innej umowie o podobnym charakterze, z wyłączeniem środków transportu nabywanych przez przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w sektorze transportu, pod warunkiem zaliczenia ich – zgodnie z odrębnymi przepisami – do składników majątku podatnika,
    2. rozbudowę lub modernizację istniejących środków trwałych
    • zaliczone do wartości początkowej tych środków trwałych zgodnie z przepisami o podatku dochodowym.

    W konsekwencji zauważyć należy, że w obowiązującym w omawianym zakresie Spółkę § 6 wyżej cytowanego rozporządzenia, ustawodawca wprost wskazał na konieczność realizacji inwestycji na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, tym samym koszty inwestycji, które dotyczą obszaru zlokalizowanego poza obszarem specjalnej strefy ekonomicznej, nie mogą kwalifikować się do objęcia pomocą. Innymi słowy Spółka nie może skalkulować wysokości zwolnienia z opodatkowania, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w oparciu o kwotę wydatków inwestycyjnych poniesionych na budowę obiektów budowlanych w częściach położonych poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej.

    Niezależnie od powyższego należy wskazać, że uzyskane przez Spółkę Zezwolenie 1 dotyczy prowadzenia działalności na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, co za tym idzie wszelkie zwolnienia, o których mowa, związane są ściśle z prowadzeniem działalności na wyznaczonym terenie strefy. Istotą specjalnych stref ekonomicznych jest bowiem prowadzenie działalności i ponoszenie określonych inwestycji na jej ściśle wyodrębnionym i określonym terenie. W konsekwencji nie można uznać za zasadne twierdzenia, zgodnie z którym nakłady poniesione na inwestycje zlokalizowane poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej, będą mogły być brane pod uwagę przy kalkulacji omawianego zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych.

    Mając na względzie powyższe stanowisko Spółki należało uznać za nieprawidłowe.

    Końcowo należy podkreślić, że w toku prowadzonego postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego tut. organ nie ma uprawnień do weryfikacji przedstawionego zdarzenia przyszłego, poprzez postępowanie dowodowe, tj. analizę dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku. W konsekwencji niniejsza interpretacja opiera się tylko i wyłącznie na treści wniosku, a przy jej wydawaniu nie brano pod uwagę załączonych do wniosku dokumentów.

    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.