IBPBI/2/423-1310/14/KP | Interpretacja indywidualna

Możliwość zaliczenia do tzw. kosztów kwalifikowanych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE, wydatków, które zostały poniesione na najem urządzeń technicznych, związanych z budynkami i budowlami.
IBPBI/2/423-1310/14/KPinterpretacja indywidualna
  1. koszt kwalifikowany
  2. najem
  3. specjalna strefa ekonomiczna
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Przedmiot i podmiot opodatkowania
  2. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zwolnienia przedmiotowe

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 10 października 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 21 października 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do tzw. kosztów kwalifikowanych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE, wydatków, które zostały poniesione na najem urządzeń technicznych, związanych z budynkami i budowlami – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 21 października 2014 r. do tut. Biura wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości zaliczenia do tzw. kosztów kwalifikowanych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE, wydatków, które zostały poniesione na najem urządzeń technicznych, związanych z budynkami i budowlami.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca („Spółka”) prowadzi działalność na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej („SSE”) na podstawie zezwolenia z 14 lipca 2010 r.. zmienionego następnie decyzją Nr z 26 kwietnia 2012 r. oraz decyzją z 11 marca 2013 r. („zezwolenie”).W posiadanym zezwoleniu w pkt 1 ppkt 1b określony został m.in. następujący warunek prowadzenia działalności gospodarczej: Poniesienie na terenie strefy wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w wysokości co najmniej 55 743 000 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć milionów siedemset czterdzieści trzy tysiące złotych) w terminie do dnia 30 czerwca 2020 r.. Projekt inwestycyjny będący podstawą wydania Spółce zezwolenia polegał m.in. na budowie nowej fabryki („Zakład”) na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a następnie wyposażeniu jej w linie produkcyjne oraz inne maszyny i urządzenia umożliwiające prowadzenie działalności produkcyjnej. Główną częścią inwestycji pod względem wartościowym i rzeczowym są budynki i budowle związane z nowym Zakładem Spółki. Z uwagi na znaczne obciążenie finansowe wartością nakładów inwestycyjnych, w zakresie budowy nowego Zakładu wybrano model finansowania budowy nieruchomości, który nie wiąże się z koniecznością poniesienia całości nakładów inwestycyjnych w momencie wybudowania nieruchomości. Spółka zakupiła zatem wyłącznie grunt, który następnie odsprzedała developerowi. Developer zobowiązał się do wybudowania na tym terenie budynków na potrzeby działalności prowadzonej przez Spółkę zgodnie z jej wytycznymi. Po ukończeniu inwestycji, tj. wybudowaniu oraz odbiorze technicznym budynków, które nastąpiły w maju 2011 r., Spółka rozpoczęła użytkowanie całego obiektu na podstawie umowy najmu zawartej na okres 15 lat (tj. do 20 maja 2026 r.). Zgodnie z umową najmu Spółka zobowiązana jest do płatności na rzecz wynajmującego czynszu („czynsz najmu”) obliczonego jako suma: iloczynu stawki za najem 1 m2 pomieszczeń biurowych i powierzchni oraz iloczynu stawki za najem 1 m2 pomieszczeń produkcyjnych, magazynowych i technicznych i powierzchni. Spółka pragnie podkreślić, że czynsz najmu nie obejmuje przykładowo podatku od nieruchomości, opłaty za użytkowanie wieczyste, czy też dodatkowych opłat i kosztów takich, jak opłaty z tytułu użytkowania mediów, ubezpieczenia, kosztów bieżącej konserwacji, etc.

§ 6 ust. 1 pkt 5 wskazanego w treści zezwolenia w pkt 1 ppkt 1b rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. z 2008 Nr. 232, poz. 1548 ze zm. dalej: „rozporządzenie w sprawie SSE”; „rozporządzenie”) brzmi następująco: za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące: (...) 5) kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem ze okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorców – co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji.

Co do zasady więc koszty związane z najmem gruntów, budynków i budowli związane z inwesty-cją i poniesione na terenie SSE po dniu uzyskania zezwolenia stanowią koszty kwalifikowane w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE i Spółka jest zobowiązana do poniesie-nia ich w wysokości co najmniej 55 743 000 zł do 30 czerwca 2020 r.W zakresie natomiast wypo-sażenia nowego Zakładu w linie produkcyjne oraz inne maszyny i urządzenia zapewniające moż-liwość prowadzenia działalności produkcyjnej, kosztami kwalifikowanymi są wydatki inwestycyj-ne w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz 4 rozporządzenia. Zgodnie z zezwoleniem Spółka zobo-wiązała się ponieść co najmniej 8 000 000 zł wydatków inwestycyjnych w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 2, 3 oraz 4 rozporządzenia w okresie do 31 grudnia 2012 r. Obecnie wiec zgodnie z zakłada-nym harmonogramem ponoszenia wydatków kwalifikowanych. Spółka ponosi już wyłącznie koszty związane z najmem gruntów, budynków i budowli. Spółka prowadzi księgi rachunkowe w oparciu o Międzynarodowe Standardy Sprawozdawczości Finansowej („MSSF”). Po zakończeniu inwestycji przez dewelopera i przekazaniu budynku do użytkowania, okazało się, że przedmioto-wa umowa najmu w istocie zgodnie z MSSF stanowi leasing finansowy i w związku tym Spółka zidentyfikowała w ewidencji środków trwałych składniki majątkowe będące przedmiotem wska-zanej umowy najmu.

W konsekwencji Spółka poza gruntami, budynkami i budowlami, zidentyfikowała również odrębne środki trwałe, rozpoznawane przez nią łącznie jako urządzenia techniczne (dalej, łącznie: „Urządzenia techniczne”).

Do wspomnianych urządzeń technicznych, które stanowią część przedmiotu najmu należą:

  1. system ogrzewania zintegrowany wraz z odzyskiem ciepła,
  2. orurowanie hali-system ogrzewania i odzysku ciepła,
  3. system wentylacji,
  4. orurowanie hali- system sprężonego powietrza,
  5. centralny system chłodzenia,
  6. przeniesienie i adaptacja układu sterowania stacji sprężonego powietrza,
  7. orurowanie hali- system chłodzenia,
  8. centralny system przygotowywania i podawania tworzyw,
  9. rozbudowa orurowania i systemu wentylacji.

Z uwagi na brak szczegółowych przepisów, które definiowałyby pojęcie „kosztów związanych z najmem gruntów, budynków i budowli” Spółka ma wątpliwości, czy wydatki z tytułu czynszu najmu są kosztem kwalifikowanym w całości na podstawie § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE czy też w części kwalifikują się do objęcia pomocą na innej podstawie zdefiniowanej w § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie SSE.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy czynsz najmu z tytułu umowy najmu nieruchomości w części odnoszącej się do najmu urządzeń technicznych, związanych z budynkami i budowlami stanowi koszt kwalifikowany w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE...

Z uwagi na fakt, że Spółka prowadzi działalność w oparciu o Zezwolenie, korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób prawnych („PDOP”) na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o PDOP, zgodnie z którym wolne od podatku są (...) dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r.; Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepi-sami. Jednocześnie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie SSE, pomoc publiczna udzielana przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 usta-wy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654, ze zm. – powinno być Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm.) (...) stanowi pomoc regionalną z tytułu: kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej inten-sywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do ob-jęcia pomocą, określonych w § 6 (...). A zatem dla ustalenia wielkości dostępnego Spółce limitu zwolnienia z PDOP, koniecznym jest ustalenie wysokości poniesionych wydatków kwalifikują-cych się do objęcia pomocą zdefiniowanych w § 6 rozporządzenia w sprawie SSE. W tym celu kluczowym jest w szczególności poprawne zdefiniowanie kategorii kosztów w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE. Spółka stoi na stanowisku, że czynsz najmu w pełnej wy-sokości stanowi koszt związany z najmem gruntów, budynków i budowli w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE i w związku z tym w całości będzie brany pod uwagę przy kalkulacji limitu dostępnego zwolnienia podatkowego. W opinii Spółki zakres pojęciowy „kosz-tów związanych z najmem” oraz „kosztów najmu” nie jest tożsamy. Zastosowanie w przedmioto-wym przepisie zwrotu „koszty związane z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli” było zabiegiem celowym, którego zadaniem było wprowadzenie szerszej kategorii kosztów niż gdyby użyto w tym miejscu przykładowo zwrotu „koszty najmu lub dzierżawy gruntów, budyn-ków i budowli”.

Użycie zwrotu „koszty związane”, bez dodatkowego doprecyzowania, o jaki związek chodzi, po-woduje, że kategoria tych kosztów obejmuje szeroki katalog pojęciowy, przy czym o tym, czy dany koszt będzie stanowić wydatek kwalifikowany rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE decydować będzie łączne spełnienie następujących warunków:

  • istnieje stosunek prawny w postaci najmu lub dzierżawy;
  • wskazany stosunek prawny (umowa) dotyczy gruntów, budynków i budowli;
  • okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat. a w przypadku małych i średnich przedsię-biorców - co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwesty-cji;
  • istnieje związek pomiędzy przedmiotowym stosunkiem najmu lub dzierżawy, a poniesionym kosztem.

W opinii Spółki, w przypadku ponoszenia przez nią kosztów czynszu najmu obliczonego zgodnie ze wzorem wskazanym w opisie zdarzenia przyszłego, wszystkie powyższe warunki zostają spełnione. W szczególności pomiędzy zapłaconym czynszem najmu, a umową najmu zachodzi bezpośredni związek, albowiem zobowiązanie Spółki do ponoszenia opłat w postaci czynszu najmu zostało wprost uregulowane w przedmiotowej umowie najmu.

Co więcej, kwota czynszu najmu jest obliczana jako iloczyn odpowiedniej stawki (zależnej od funkcji spełnianych przez dane pomieszczenia) i powierzchni, bez wydzielania osobnej kwoty czynszu najmu odnoszącej się do elementów nierozerwalnie związanych z przedmiotem najmu, a niebędących gruntami, budynkami i budowlami w ścisłym tego słowa znaczeniu, czyli urządzeń technicznych. Gdyby zamiarem ustawodawcy było zawężenie kategorii tych kosztów jedynie do kosztów bezpośrednio wynikających z najmu lub dzierżawy wskazanych składników majątkowych (tj. gruntów. budynków i budowli), to we wskazanym przepisie zostałby użyty inny zwrot, przykładowo „koszty najmu lub dzierżawy gruntów, budynków i budowli” lub też rodzaj kosztów, który może być brany pod uwagę zostałby doprecyzowany. W obecnym brzmieniu tego przepisu, zdaniem Spółki, nie ma podstaw, ażeby twierdzić, że czynsz najmu w części odnoszącej się do urządzeń technicznych nie stanowi kosztu kwalifikowanego w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE. Za taką wykładnią użytego zwrotu przemawia również fakt, że w przypadku przyjęcia stanowiska przeciwnego, opowiadającego się za stosowaniem zawężonego rozumienia tej kategorii kosztów, pojawiałaby się konieczność sztucznego wydzielania składników majątkowych użytkowanych na podstawie umowy najmu lub dzierżawy niestanowiących gruntów, budynków i budowli w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242. poz. 1622 ze zm., dalej „KŚT”) takich jak instalacje ogrzewania, wentylacji czy chłodzenia, które są w istocie nieodzownym elementem budynku. Pomimo że zgodnie z KŚT stanowią one odrębne środki trwałe (sklasyfikowane najczęściej w grupie 6 - urządzenia techniczne), to jednak w praktyce gospodarczej podmioty zawierają umowy najmu czy dzierżawy uznające budynek wraz z instalacjami jako jeden niepodzielny przedmiot najmu, nie zawierają zatem oddzielnie umowy najmu budynku oraz umowy najmu instalacji systemu ogrzewania zintegrowanego z odzyskiem ciepła wraz z orurowaniem, czy też instalacji systemu wentylacji. Ponadto, w praktyce w umowach najmu nie pojawiają się również oddzielnie zdefiniowane opłaty z tytułu użytkowania przez najemcę instalacji znajdujących się wewnątrz budynku, ponieważ co do zasady wynagrodzenie przysługujące wynajmującemu z tytułu udostępniania najemcy takich instalacji jest standardowo uwzględnione w uzgodnionym czynszu najmu. W interpretacji indywidualnej z 12 sierpnia 2013 r., Znak: ILPB4/423-164/13-2/DS Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu wskazał, że: w przypadku nieruchomości budowlanych o kryterium kompletności i zdatności przesądza uzyskanie przez podatnika potwierdzenia w postaci wydanej przez organ administracji państwowej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez obiekt budowlany należy rozumieć: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (...). co potwierdza, że budynek wraz z instalacjami i urządzeniami w pewnych przypadkach należy traktować jako jeden niepodzielny obiekt. Takie podejście wydaje się być w pełni uzasadnione na potrzeby definiowania kosztów związanych z najmem takiego obiektu budowlanego. Dla potwierdzenia prezentowanego stanowiska, że wskazane urządzenia techniczne stanowią w istocie integralną część wynajmowanych budynków Spółka pragnie przywołać fragment decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr PINB-7353/3/48/11 z 4 maja 2011 r. w zakresie udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej inwestycji, wydanej na rzecz wynajmującego. Zgodnie z jej treścią, pozwolenia na użytkowanie udzielono dla centrum logistyczno-przemysłowego obejmującego halę magazynowo produkcyjną pełniącą funkcję magazynową oraz funkcję produkcji i spedycji sprzętu AGD, budynek pompowni z wewnętrznymi instalacjami (gazu, wody, energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wentylacji, klimatyzacji, ogrzewania. sprężonego powietrza), z infrastrukturą techniczną i zbiornikiem wody p.poż. z wewnętrznymi instalacjami wewnątrzzakładowymi (wodociągowa. energetyczna, kanalizacji sanitarnej i deszczowej), z infrastrukturą komunikacji (parkingi, drogi wewnętrzne, drogi przeciwpożarowe, rampy rozładowcze, chodniki i utwardzenia terenu). Powyższa decyzja potwierdza, że wskazane urządzenia techniczne (wewnętrzne instalacje) stanowią w istocie integralną część przedmiotu najmu, warunkującą otrzymanie przedmiotowego pozwolenia na użytkowanie. W opinii Spółki budynek Zakładu niewyposażony przykładowo w system ogrzewania, czy wentylacji nie jest kompletny i zdatny do używania.

W opinii Spółki, twierdzenie, że zamiarem ustawodawcy było aby koszty w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE dotyczyły jedynie samego budynku w rozumieniu ustawy o rachunkowości czy Klasyfikacji Środków Trwałych, bez względu na to, czy budynek taki jest kompletny z punktu widzenia możliwości prowadzenia w nim działalności gospodarczej (po uprzednim wyposażeniu go w konieczne maszyny i urządzenia) jest nieuzasadnione. Spółka uważa, że uwzględniając sens ekonomiczny konstrukcji najmu i dzierżawy w kontekście wspomnianego § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie SSE, uzasadnionym jest przyjęcie, że w zakresie, w jakim czynsz najmu odnosi się do budynku czy budowli, która wyposażona jest w instalacje nierozerwalnie związane z funkcjonalnością wskazanych obiektów budowlanych, oraz niezbędne, ażeby przedmiotowy budynek, czy budowla były kompletne i zdatne do używania, zamiarem ustawodawcy było uznanie takich kosztów w całości za wydatki kwalifikowane na potrzeby kalkulacji limitu zwolnienia podatkowego.

Dodatkowo Spółka wskazuje, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 8 maja 2007 r. (I SA/Rz 254/07). przepisy rozporządzenia regulujące szczegółowe kwestie związane z korzystaniem ze zwolnienia z PDOP (w tym kalkulacji limitu pomocy publicznej) stanowią normy prawa podatkowego, do których zastosowanie winny mieć przepisy art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Podobnie uznał Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z 21 listopada 2007 r. (III SA/Wa 1737/07), w którym stwierdził, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Specjalne Strefy Ekonomiczne są częścią terytorium kraju wyodrębnioną administracyjnie, na której możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej na preferencyjnych warunkach, a w szczególności korzystanie ze zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych lub podatku dochodowego od osób fizycznych, o czym wyraźnie stanowi art. 12 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm.). Na mocy art. 12 ust. 1 tej ustawy, dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podstawą do korzystania z pomocy publicznej (zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym) jest zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie danej strefy uprawniające do korzystania z tej pomocy (art. 16 ust. 1 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych). Na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 851 ze zm., dalej: „updop”), wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Pomocą publiczną udzielaną przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą na terenie strefy jest niezapłacony przez tego przedsiębiorcę podatek obliczony od dochodu osiąganego wyłącznie z działalności prowadzonej na terenie strefy na podstawie właściwego zezwolenia. Wielkość tego zwolnienia jest uzależniona od wysokości poniesionych przez przedsiębiorcę wydatków inwestycyjnych.

Równocześnie art. 17 ust. 4 updop stanowi, że powyższe zwolnienie przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Tak więc warunkiem korzystania z przedmiotowego zwolnienia jest uzyskanie dochodu z działalności gospodarczej, prowadzonej w zakresie przedmiotowym określonym w zezwoleniu, przy czym działalność gospodarcza ma być prowadzona na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Z powyższego wynika, że dla skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 updop, konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków, a mianowicie działalność gospodarcza musi być prowadzona:

  • na podstawie uzyskanego zezwolenia,
  • na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.

Oznacza to, że zwolnienie od podatku przysługuje wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z prowadzonej na terenie strefy działalności gospodarczej, określonej w zezwoleniu. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem strefy wówczas również działalność taka nie będzie podlegała zwolnieniu.

Na podstawie § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. Nr 232, poz. 1548 ze zm., dalej „rozporządzenie o SSE”), za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące kosztem związanym z najmem lub dzierżawą gruntów, budynków i budowli - pod warunkiem że okres najmu lub dzierżawy trwa co najmniej 5 lat, a w przypadku małych i średnich przedsiębiorców - co najmniej 3 lata, licząc od przewidywanego terminu zakończenia nowej inwestycji.

Ponieważ zarówno updop, jak i przepisy dotyczące specjalnych stref ekonomicznych nie zawierają definicji budynku lub budowli należy w tym zakresie odnieść się do definicji, która funkcjonuje na gruncie prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409), ilekroć w ustawie jest mowa o:

1.obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć:

  1. budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,
  2. budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,
  3. obiekt małej architektury;

2.budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany

z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

3.budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urzą-dzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składo-wiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części bu-dowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elek-trowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;

Podobnie rozporządzenie Rady Ministrów z 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. Nr 242. poz. 1622 ze zm.) stanowi, że przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany który jest na trwale powiązany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.).

W niniejszej sprawie Wnioskodawca, na podstawie udzielonego zezwolenia, prowadzi działalność na terenie SSE. W związku z powyższym ponosi m.in. wydatki na najem budynków i budowli znajdujących się na terenie SSE, w których prowadzi działalność gospodarczą oraz urządzeń technicznych związanych z tymi budynkami i budowlami, takich jak instalacje ogrzewania, wentylacji itp. (nierozerwalnie związanych z funkcjonalnością wskazanych obiektów budowlanych, i niezbędnych, aby budynek, czy budowla były kompletne i zdatne do używania).

Odnosząc powyższe przepisy do przedstawionego opisu stanu faktycznego należy stwierdzić, że skoro w myśl przepisów prawa budowlanego urządzenia techniczne i instalacje, nierozerwalnie związane z budynkami i budowlami stanowią element obiektu budowlanego, to wydatki związane z najmem tych urządzeń mieszczą się kategorii wydatków związanych z najmem budynków, budowli, o których mowa w ww. § 6 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia o SSE.

Zatem koszt wynajmu urządzeń i instalacji nierozerwalnie związanych z funkcjonalnością obiektów budowlanych, będzie stanowił „koszt kwalifikowany” w rozumieniu § 6 ust. 1 pkt 5 ww. rozporządzenia o SSE.

W związku z powyższym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe.

Nadmienia się, że niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.