IBPB-1-1/4510-17/16/BK | Interpretacja indywidualna

W zakresie możliwości uznania za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, wydatków poniesionych na nabycie używanych maszyn produkcyjnych, wynikających z umów leasingu finansowego.
IBPB-1-1/4510-17/16/BKinterpretacja indywidualna
  1. koszt kwalifikowany
  2. specjalna strefa ekonomiczna
  3. zwolnienie
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Przychody

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 2 listopada 2015 r. (data wpływu do tut. Biura 6 listopada 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości uznania za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, wydatków poniesionych na nabycie używanych maszyn produkcyjnych, wynikających z umów leasingu finansowego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 6 listopada 2015 r. wpłynął do tut. Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie możliwości uznania za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną, wydatków poniesionych na nabycie używanych maszyn produkcyjnych, wynikających z umów leasingu finansowego.

We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca - spółka z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) - jest spółką prawa polskiego należącą do grupy kapitałowej. W rozumieniu przepisów wspólnotowych i strefowych Wnioskodawca jest tzw. dużym przedsiębiorcą. Na terenie specjalnej strefy ekonomicznej małej przedsiębiorczości (dalej: „SSE”) Spółka prowadzi działalność gospodarczą na podstawie

zezwolenia z 26 czerwca 2014 r. (dalej: „Zezwolenie”) na prowadzenie na terenie w SSE działalności gospodarczej, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa w zakresie wyrobów i usług wytworzonych na terenie strefy o klasyfikacjach wymienionych w treści Zezwolenia.

W Zezwoleniu określono warunki prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, tj.:

  • zatrudnienie na terenie SSE 10 nowych pracowników w terminie do dnia 31 grudnia 2016 r. i utrzymanie tego stanu do dnia 31 grudnia 2021 r.;
  • poniesienie na terenie SSE wydatków inwestycyjnych o wartości przewyższającej kwotę 10.000.000,00 zł w terminie do dnia 31 grudnia 2020 r.

Zezwolenie zostało wydane na prowadzenie działalności na terenie SSE, rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie określonych wyrobów wytworzonych na terenie SSE.

Dla celów realizacji inwestycji, o której mowa w Zezwoleniu, Spółka zawarła m.in. umowę z innym podmiotem, w ramach której korzysta z jego używanych maszyn produkcyjnych. Umowa ma charakter leasingu finansowego i obejmuje zobowiązanie Wnioskodawcy do nabycia maszyn z dniem upływu okresu leasingu. Maszyny produkcyjne, stanowiące przedmiot umowy leasingu, służą działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę na terenie SSE i określonej w Zezwoleniu.

Istotne elementy stanu faktycznego zawarto również we własnym stanowisku Wnioskodawcy w sprawie, gdzie wskazano, że nakłady związane z leasingiem finansowym zostały poniesione w trakcie obowiązywania Zezwolenia.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w sytuacji, gdy Spółka poniosła nakłady na nabycie używanych maszyn produkcyjnych w formie leasingu finansowego, mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, do wyczerpania limitu wynikającego z iloczynu maksymalnej intensywności pomocy publicznej i wydatków poniesionych na spłatę tego leasingu (powiększonych o ewentualne inne wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną)...

Zdaniem Wnioskodawcy, ponosząc nakłady na nabycie używanych maszyn produkcyjnych w formie leasingu finansowego, Spółka mogła skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 851 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), do wyczerpania limitu wynikającego z iloczynu intensywności pomocy publicznej i wydatków poniesionych na spłatę tego leasingu (powiększonych o ewentualne inne wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną).

Uzasadniając powyższe twierdzenie Spółka wskazała, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97; winno być: t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 282), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz.U. z 2008 r., nr 232, poz. 1548, dalej: Rozporządzenie”), pomoc regionalna udzielona przedsiębiorcy w formie zwolnień podatkowych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT stanowi pomoc z tytułu kosztów nowej inwestycji, której wielkość jest liczona jako iloczyn maksymalnej intensywności pomocy określonej dla danego obszaru i kosztów inwestycji kwalifikujących się do objęcia pomocą określonych w § 6 Rozporządzenia.

Na maksymalną wielkość udzielanej w tej formie pomocy publicznej, dostępnej dla danego przedsiębiorcy, wpływa zatem m.in. wysokość poniesionych przez niego kosztów, kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną, których zakres został określony w § 6 Rozporządzenia.

Stosownie do § 6 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, za wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą uznaje się koszty inwestycji, pomniejszone o naliczony podatek od towarów i usług oraz o podatek akcyzowy, jeżeli możliwość ich odliczeń wynika z odrębnych przepisów, poniesione na terenie strefy w trakcie obowiązywania zezwolenia, będące ceną nabycia aktywów innych niż grunty, budynki i budowle objęte najmem lub dzierżawą, w przypadku gdy najem lub dzierżawa ma postać leasingu finansowego oraz obejmuje zobowiązanie do nabycia aktywów z dniem upływu okresu najmu lub dzierżawy.

Wnioskodawca zawarł z innym podmiotem umowę leasingu finansowego używanych maszyn, na podstawie której zobowiązał się do ich nabycia z dniem upływu okresu leasingu. W ocenie Wnioskodawcy nakłady na nabycie środków trwałych objętych leasingiem, ustalone na podstawie ustawy o rachunkowości (zgodnie z § 6 ust. 4) stanowią wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą.

Mając na uwadze powyższe przepisy oraz zważywszy, że:

  • przedmiotem umowy leasingu finansowego są maszyny produkcyjne przeznaczone do używania w zakładzie produkcyjnym Wnioskodawcy (tj. inne aktywa (środki trwałe) niż grunty, budynki i budowle) zlokalizowanym na terenie SSE oraz to, że
  • umowa leasingu finansowego objęła zobowiązanie Wnioskodawcy do nabycia maszyn produkcyjnych z dniem upływu okresu leasingu,
  • nakłady związane z leasingiem zostały poniesione w trakcie obowiązywania Zezwolenia (w terminie wskazanym w jego treści),

wszystkie wymogi, o których mowa w przytoczonych powyżej przepisach zostały spełnione w przedstawionym opisie stanu faktycznego.

Zdaniem Wnioskodawcy, bez znaczenia jest w tym wypadku fakt, że maszyny produkcyjne, które stanowią przedmiot umowy leasingu były już wcześniej wykorzystywane w działalności gospodarczej innego podmiotu (tj. były używane).

Zgodnie z § 6 ust. 7 Rozporządzenia, środki trwałe, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 2, zakupione przez przedsiębiorcę innego niż mały i średni, mają być nowe.

Zdaniem Wnioskodawcy, przepis § 6 ust. 7 wprost dotyczy wyłącznie środków trwałych o których , mowa w § 6 ust. 1 pkt 2, tj. sytuacji nabycia albo wytworzenia we własnym zakresie środków trwałych, pod warunkiem zaliczenia ich, zgodnie z odrębnymi przepisami, do składników majątku podatnika, a nie leasingu, o którym mowa w § 6 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia.

Z uwagi na fakt, że podstawą korzystania przez Wnioskodawcę z maszyn produkcyjnych jest umowa leasingu finansowego i dopiero po upływie okresu obowiązywania umowy, Wnioskodawca był zobowiązany do nabycia maszyn produkcyjnych, to podstawę zakwalifikowania nakładów związanych z leasingiem do wydatków objętych pomocą publiczną stanowić będzie § 6 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, do którego § 6 ust. 7 się nie odwołuje.

Wymóg nowości środków trwałych z § 6 ust. 7 Rozporządzenia odnosi się wyłącznie do środków trwałych nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie i zaliczonych do składników majątku podatnika wymienionych w § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia.

Zważywszy, że w przedstawionym opisie stanu faktycznego poniesione przez Spółkę nakłady nie spełniają przesłanek określonych w § 6 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia to - zdaniem Wnioskodawcy - wnioskując przeciwnie należy przyjąć, że wymóg nowości w stosunku do środków trwałych go nie dotyczy. Tym samym, pozostałe koszty inwestycji wymienione w § 6 ust. 1 pkt 1 oraz pkt 3 - 6 Rozporządzenia (w tym koszty związane z leasingiem finansowym) mogą dotyczyć używanych aktywów.

Zakładając, że ustawodawca jest racjonalny, kieruje się określoną spójną wiedzą, jest świadomy znaczenia używanych słów oraz ich roli w całym systemie prawa, a także prawidłowo stosuje zasady techniki prawodawczej, bezspornie należy przyjąć, że gdyby ustawodawca chciał rozciągnąć wymóg nowości na aktywa objęte umową leasingu finansowego, to w § 6 ust. 7 Rozporządzenia odwołałby się bezpośrednio do § 6 ust. 1 pkt 6, a nie tylko do § 6 ust. 1 pkt 2. Tego jednak nie uczynił, z czego bezpośrednio wynika, że stosowanie wymogu nowości wyłącznie do środków, trwałych nabytych lub wytworzonych we własnym zakresie i zaliczonych do składników majątku i podatnika było celowym zabiegiem legislacyjnym ustawodawcy.

W świetle powyższego, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że ponosząc nakłady na nabycie używanych maszyn produkcyjnych w formie leasingu finansowego, może skorzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, do wyczerpania limitu wynikającego z iloczynu intensywności pomocy publicznej i wydatków poniesionych na spłatę tego leasingu (powiększonych o ewentualne inne wydatki kwalifikujące się do objęcia pomocą publiczną).

Na potwierdzenie ww. stanowiska Wnioskodawca powołał interpretacje indywidualne wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 18 lipca 2013 r. Znak: IBPBI/2/423-474/13/CzP oraz z 20 kwietnia 2015 r. Znak: IBPBI/2/4510-101/15/MO.

Dodatkowo Wnioskodawca wskazał, że przepisy regulujące kwestie związane z korzystaniem ze zwolnienia z podatku dochodowego (o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT), a zatem również przepisy Rozporządzenia, stanowią normy prawa podatkowego, do których powinny mieć zastosowanie przepisy art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; winno być: t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.).

Jak bowiem podkreśla się w literaturze i orzecznictwie, przepisy prawa podatkowego stanowiąc autonomiczną dziedzinę prawa podatkowego nie są przez to całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych czy wysokość tych zobowiązań a także podstaw do zwolnienia od opodatkowania od zdarzeń czy czynności uregulowanych bądź zdefiniowanych w innych przepisach niebędących przepisami prawa podatkowego. Wobec tego przyjąć należy, że jakkolwiek przepisy prawa podatkowego wskazują na konsekwencje podatkowe to niejednokrotnie znajdą one zastosowanie dopiero po spełnieniu przesłanek określonych w innych gałęziach prawa. Wypełnienie przesłanek z nich wynikających stanowi nieraz podstawę do dokonania analizy konkretnych przepisów podatkowych. Skoro zatem przepisy Rozporządzenia dotyczą m.in. kwestii szczegółowych związanych z przyznawaniem oraz korzystaniem ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, to w tym zakresie stanowią one normy prawa podatkowego, a co za tym idzie mogą być przedmiotem indywidualnej interpretacji podatkowej.

W ocenie Wnioskodawcy, jego stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych np. wyrokach WSA w Rzeszowie z 8 maja 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 254/07 oraz z 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 633/06, w uzasadnieniu których, jak wskazuje Wnioskodawca słusznie wskazano, że zwolnienie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), adresowane jest do pewnej tylko grupy przedsiębiorców, tj. do prowadzących działalność gospodarczą w specjalnych strefach ekonomicznych i co więcej wykonujących tą działalność na podstawie zezwolenia. Skoro zatem rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie (...) strefy ekonomicznej (Dz.U. Nr 226, poz. 2286 ze zm.) reguluje m.in. kwestie szczegółowe związane z przyznawaniem zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które to zwolnienie stanowi równocześnie pomoc regionalną udzieloną dla przedsiębiorcy, to w tym zakresie przepisy tego Rozporządzenia stanowią normy prawa podatkowego, do których zastosowanie winny mieć przepisy art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej.

Powyższy pogląd potwierdził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 582/13 (orzeczenie prawomocne) stwierdzając, że skoro więc zwolnienie podatkowe może mieć miejsce tylko wówczas, gdy spełnione zostaną przesłanki przewidziane w art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. przy zachowaniu określonych w zezwoleniu ustawowych warunków z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz z rozporządzeń dotyczących specjalnej strefy ekonomicznej, w której wnioskodawca-podatnik prowadzi działalność oczywistym jest uznanie, iż podatnik w rozpoznawanej sprawie przedstawił do oceny prawno-podatkowy stan faktyczny. Ponieważ stan ten dotyczył przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w specjalnej strefie ekonomicznej to w tym zakresie mające zastosowanie do oceny możliwości uzyskania przez niego zwolnienia podatkowego przepisy wraz z samym zezwoleniem stanowią normy prawa podatkowego, do których zastosowanie winny mieć przepisy art. 14a § 1 Ordynacji podatkowej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Nadmienić należy, że w zakresie dotyczącym stanu faktycznego wydane zostało odrębne rozstrzygnięcie.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78-79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.