ILPB1/415-1221/14-5/AG | Interpretacja indywidualna

Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie amortyzacji składnika majątku.
ILPB1/415-1221/14-5/AGinterpretacja indywidualna
  1. inwestycje w obcych środkach trwałych
  2. przebudowa
  3. sieć
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 15 października 2014 r. (data wpływu 27 października 2014 r.), uzupełnionym w dniu 4 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie:

  • amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 2 – jest prawidłowe,
  • amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 3 – jest prawidłowe,
  • amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 4 – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie: kosztów uzyskania przychodów (pyt. 1), amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 2, amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 3 oraz amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 4.

Wniosek w zakresie pytań oznaczonych nr 2-4 nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. znak ILPB1/415-1221/14-2/AG na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania w ww. zakresach bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 26 stycznia 2015 r., a w dniu 4 lutego 2015 r. wniosek uzupełniono (nadano w polskiej placówce pocztowej w dniu 30 stycznia 2015 r.).

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka komandytowa, której Wnioskodawca jest komplementariuszem, w ramach budowy nowego budynku biurowo-usługowego Spółki, zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci dystrybutora energii elektrycznej poniosła koszty:

  • opłaty przyłączeniowej,
  • projektu budowlanego złącza kablowego średniego napięcia,
  • budowy linii zasilającej średniego napięcia od złącza kablowego do stacji transformatorowej średniego napięcia,
  • budowy samej stacji transformatorowej wraz z urządzeniami,
  • budowy linii niskiego napięcia zasilającej budynek w energię elektryczną.

Wszystkie te prace jako niezbędne do wykonania przez Spółkę były określone przez dystrybutora energii elektrycznej w umowie przyłączeniowej zawartej z dostawcą energii elektrycznej. Z umowy tej wynikało, iż prace związane z przyłączeniem były wykonywane częściowo na koszt Spółki a częściowo przez i na koszt dystrybutora energii, w następujący sposób:

  • dystrybutor energii wykonał na własny koszt linię zasilającą średniego napięcia od swojej sieci przesyłowej do dwóch złączy kablowych średniego napięcia znajdujących się na działce należącej do Spółki, na podstawie odrębnego projektu budowlanego fragmentu sieci rozdzielczej-przyłączeniowej przy czym Spółka zobowiązała się do wykonania projektu budowlanego wraz z uzyskaniem pozwolenia na budowę w imieniu dystrybutora dla tego fragmentu sieci a Dystrybutor zobowiązał się do zwrotu części kosztów tego opracowania projektowego;
  • Spółka poniosła koszty wykonania ww. projektu budowlanego w całości oraz opłaty przyłączeniowe wynikające z umowy przyłączeniowej zawartej z dystrybutorem energii.

Ponadto Spółka wykonała na własny koszt pozostałą część prac wskazanych w warunkach przyłączenia, tj. zamontowała w złączu kablowym dystrybutora głowice kablowe niezbędne dla podłączenia zasilania, wybudowała linie średniego napięcia zasilające stację transformatorową ze złączy kablowych dystrybutora oraz linie niskiego napięcia zasilające budynek pomiędzy stacją transformatorową a budynkiem.

Zgodnie z umową przyłączeniową wykonane prace w zakresie sieci do złącza kablowego średniego napięcia wraz z nim, stanowią własność dystrybutora. Zgodnie z zapisami umowy przyłączeniowej koszty poniesione przez Spółkę na realizację projektu budowlanego dla złącza kablowego zostały częściowo refakturowane na dystrybutora.

W dokumentacji projektowej całej inwestycji budowy budynku biurowo-usługowego Spółki, jak też w dokumentach rozliczeniowych kosztów inwestycji poniesionych przez Spółkę, zostały wyodrębnione oddzielnie i jednoznacznie poszczególne fragmenty zewnętrznych sieci rozdzielczych zasilających jak i zamontowane na nich urządzenia, co pozwala na jednoznaczne wyodrębnienie kosztów tych poszczególnych elementów.

W uzupełnieniu wniosku wskazano co następuje.

Ad. 2

W świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242, poz. 1622) linie średniego napięcia zasilające stację transformatorową należy zakwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 211 - sieci rozdzielcze elektryczne. Linie te zostały nabyte przez Spółkę komandytową, której Wnioskodawca jest komplementariuszem, stanowią jego współwłasność w części przypadającej proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, są kompletne i zdatne do użytku a ich okres ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok.

Ad. 3

W świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242, poz. 1622) stację transformatorową należy zakwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 613 - stacje transformatorowe. Stacja ta została nabyta przez Spółkę komandytową której Wnioskodawca jest komplementariuszem, stanowi jego współwłasność w części przypadającej proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, jest kompletna i zdatna do użytku a jej okres ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok

W świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242, poz. 1622) transformatory należy zakwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 630 - transformatory. Zostały one nabyte przez Spółkę komandytową której Wnioskodawca jest komplementariuszem, stanowią jego współwłasność w części przypadającej proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, są kompletne i zdatne do użytku a ich okres ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok.

Ad. 4

W świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz. U. Nr 242, poz. 1622) linie niskiego napięcia wyprowadzone ze stacji transformatorowej do budynku biurowca nie należy kwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych. Poniesione przez Spółkę wydatki na budowę infrastruktury zewnętrznej w zakresie sieci rozdzielczej energii elektrycznej od stacji transformatorowej do budynku można by nazwać przyłączem energii elektrycznej dla budynku, należy je zakwalifikować jako część składową budynku, niezbędną dla jego funkcjonowania. Omawiana sieć elektryczna nie spełnia warunków do zakwalifikowania jej jako osobny środek trwały.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania oznaczone nr 2-4 w zakresie amortyzacji składników majątku.

  1. Czy Wnioskodawca może uznać linie średniego napięcia zasilające stację transformatorową w energię elektryczną jako odrębny środek trwały stanowiący własność Spółki i amortyzować go wg stawek określonych w Klasyfikacji Środków Trwałych dla sieci rozdzielczych energii elektrycznej – podgrupa 211...
  2. Czy Wnioskodawca może uznać samą stację transformatorową i transformatory w niej zamontowane jako niezależne urządzenia stanowiące odrębne środki trwałe amortyzować je wg stawek określonych w Klasyfikacji Środków Trwałych dla stacji transformatorowej - podgrupa 613 dla transformatorów - podgrupa 630, czy też winien uznać te urządzenia jako część składową sieci rozdzielczych wskazanych w pytaniu 2 i tym samym dodać jego koszty do wartości początkowej tych sieci i amortyzować je wg stawki określonej dla sieci rozdzielczych energii elektrycznej – podgrupa 211...
  3. Czy Wnioskodawca może uznać koszt budowy linii niskiego napięcia wyprowadzonych ze stacji transformatorowej do budynku biurowca (wraz z licznikiem energii elektrycznej) zasilające ten budynek w energię elektryczną jako koszt budowy przyłącza energii elektrycznej dla budynku i tym samym dodać jego koszty do wartości początkowej budynku i amortyzować wg stawki określonej dla budynku czy też powinien uznać te linie jako dalszą część składową zewnętrznych sieci rozdzielczych energii elektrycznej wskazanych w pytaniu 2 jako odrębny środek trwały, stanowiący własność Spółki i amortyzować go wg stawek określonych w Klasyfikacji Środków Trwałych dla sieci rozdzielczych energii elektrycznej - podgrupa 211...

Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z treścią art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 22a - 220, z uwzględnieniem art. 23. Zatem z brzmienia powołanego przepisu wyraźnie wynika, iż Spółka komandytowa, której Wnioskodawca jest komplementariuszem prowadząca księgi handlowe i dokonująca odpisów amortyzacyjnych, powinna skrupulatnie przestrzegać zasad i stawek określonych w obowiązujących regulacjach podatkowych. Tym samym, jeżeli dane aktywo spełnia warunki pozwalające na uznanie go za środek trwały, Spółka powinna ustalić dla niego odpowiednią stawkę amortyzacyjną wynikającą z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dokonywać odpisów amortyzacyjnych na zasadach określonych w tej ustawie. Zgodnie z Załącznikiem 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie określenia stawek amortyzacyjnych, rodzaj środka trwałego należy ustalić w oparciu o Klasyfikację Środków Trwałych zawartą w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.) w sprawie klasyfikacji środków trwałych.

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, iż zgodnie z objaśnieniami wstępnymi w Części I KŚT, „za podstawową jednostkę ewidencji przyjmuje się pojedynczy element majątku trwałego spełniający określone funkcje w procesie wytwarzania wyrobów i świadczenia usług”. Jak potwierdza doktryna, jedynie w nielicznych przypadkach dopuszcza się przyjęcie za pojedynczy obiekt tzw. obiekt zbiorczy, którym może być np. zespół przewodów rurociągowych, zespoły komputerowe lub zespół latarni jednego typu użytkowanych na terenie osiedla, ulicy, zakładu pracy.

Zgodnie natomiast z art. 22a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, maszyny, urządzenia i środki transportu, inne przedmioty o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Regulacja kwestii dotyczącej wyposażenia budynku oraz tzw. „obiektów pomocniczych” obsługujących budynek, została zawarta w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), w uwagach szczegółowych zawartych w Załączniku do rozporządzenia w części III „Szczegółowy podział środków trwałych”, Grupa 1 - budynki i lokale, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz spółdzielcze prawo do lokalu niemieszkalnego Zawarte tam zapisy stanowią, iż samodzielnym środkiem trwałym w ramach grupy 1 jest budynek posadowiony na stałym fundamencie wraz z przynależnymi do niego przybudówkami i pomieszczeniami pomocniczymi. Natomiast do wyposażenia budynku zalicza się wszystkie instalacje wbudowane w konstrukcję budynku na stale, np. instalacje sanitarne elektryczne, sygnalizacyjne, komputerowe, telekomunikacyjne, przeciwpożarowe oraz normalne wyposażenie budynku np. wbudowane meble. Przy czym, granice instalacji należących do wyposażenia budynku stanowią w zależności od rodzaju instalacji np. mufy, studzienki rewizyjne, zawory zamykające dopływ wody, gazu, czynników grzewczych, itp. W skład budynku, jako pojedynczego obiektu inwentarzowego wlicza się również tzw. „obiekty pomocnicze” obsługujące dany budynek, np. chodniki, dojazdy, podwórka, place, ogrodzenia studnie, itp. Obiekty pomocnicze obsługujące więcej niż jeden budynek, należy zaliczać do właściwych rodzajów zgodnie z ich przeznaczeniem.

Analizując obowiązujące przepisy prawne oraz interpretacje prawa podatkowego, Wnioskodawca uważa, że:

Ad. 2 i 3

Koszty poniesione na realizację zewnętrznych linii średniego napięcia, tj. sieci zasilających stację transformatorową od złącza kablowego dystrybutora energii do samej stacji, stanowiących dalszą część sieci rozdzielczych energii elektrycznej wskazanych w umowie przyłączeniowej zrealizowanych dla potrzeb tego budynku, i będących własnością Spółki, stanowią koszty pośrednio związane z przychodem. Koszty te są pośrednio związane z przychodem i jako takie winny być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tej sieci stanowiącej niezależny samodzielny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych jako podgrupa 211. Wnioskodawca nadmienia, że sieć ta nie jest powiązana w sposób trwały z konstrukcją budynku, jednak jest niezbędna do funkcjonowania i prawidłowego działania budynku biurowego Spółki.

Natomiast koszty stacji transformatorowej i transformatorów stanowiących niezależne kompletne i zdatne do użytku - niezależnie od miejsca ich zamontowania - urządzenia elektroenergetyczne wymienione w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupach 613 - stacja transformatorowa 630 - transformatory będące własnością Spółki stanowią koszty pośrednio związane z przychodem i jako takie winny być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych urządzeń stanowiących niezależne i samodzielne środki trwałe wskazane w Klasyfikacji Środków Trwałych. Urządzenia te nie są powiązane w sposób trwały z zewnętrzną siecią rozdzielczą energii elektrycznej ani też z konstrukcją budynku, a ich demontaż nie spowoduje uszczerbku na sieci, na której są zamontowane ani dla budynku, jak też dla samych urządzeń.

Można by rozważać możliwość potraktowania tych urządzeń jako elementów składowych zewnętrznych sieci rozdzielczych średniego napięcia, jednak zdaniem Wnioskodawcy przyjęcie takiego założenia byłoby błędne, gdyż nie są to urządzenia niezbędne do prawidłowego działania budowli (sieci) i tym samym nie powinny podwyższać wartości początkowej tej sieci. Urządzenia te mogą zostać zdemontowane i zamontowane w innej lokalizacji bez uszczerbku dla działania tych urządzeń. Poza tym mają one inny okres użytkowania niż sieci zewnętrzne rozdzielcze a z uwagi na ich techniczną złożoność i specyfikę działania, podlegają szybszemu zużyciu w odróżnieniu od sieci wymagają stałej konserwacji i remontów.

Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż poniesione przez Spółkę wydatki na budowę tej części infrastruktury zewnętrznej:

  • w zakresie sieci rozdzielczych średniego napięcia energii elektrycznej od złącza kablowego dystrybutora energii do stacji transformatorowej należy zakwalifikować jako niezależny odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 211 - sieci rozdzielcze elektryczne, a koszty poniesione przez Spółkę na realizację tej budowli - sieci, winny być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tej sieci,
  • w zakresie samej stacji transformatorowej i transformatorów należy zakwalifikować jako niezależne odrębne środki trwałe wskazane w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 613 – stacje transformatorowe i 630 – transformatory, a koszty tych urządzeń poniesione przez Spółkę winny być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej tych urządzań.

Ad. 4

Koszty poniesione na realizację zewnętrznych linii niskiego napięcia, tj. sieci zasilających budynek biurowy spółki od stacji transformatorowej do budynku (wraz z licznikami zamontowanymi w stacji transformatorowej), stanowiące dalszą część sieci rozdzielczych energii elektrycznej wskazanych w umowie przyłączeniowej, zrealizowanych dla potrzeb tego budynku i będących własnością Spółki, stanowią koszty zwiększające wartość początkową całego budynku.

Koszty te są pośrednio związane z przychodami jako takie winny być rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od zwiększonej wartości początkowej całego budynku stanowiącego środek trwały Spółki. Sieć ta nie jest powiązana w sposób trwały z konstrukcją budynku, jednak jest niezbędna do prawidłowego działania budowli - budynku biurowego Spółki i stanowi tzw. przyłącze energii elektrycznej dla budynku.

Można by rozważać możliwość potraktowania tej części sieci rozdzielczych energii elektrycznej jako część składową całej sieci niezbędnej do wykonania a wskazanej w warunkach przyłączenia, jednak zdaniem Wnioskodawcy, przyjęcie takiego założenia byłoby błędne, gdyż jest to sieć innego rodzaju (niskie napięcie - na pozostałej części jest średnie napięcie) ponadto ten fragment sieci bezpośrednio doprowadza energię elektryczną już przetworzoną (średnie napięcie na niskie napięcie) do budynku, a takie właśnie napięcie winno być podane przez dostawcę energii.

Biorąc pod uwagę, regulacje kwestii dotyczącej wyposażenia budynku przytoczonej na wstępie, zdaniem Wnioskodawcy, ta część sieci rozdzielczej energii elektrycznej winna być traktowana jako tzw. „obiekt pomocniczy” obsługujący tylko jeden budynek i tym samym jej wartość winna zostać doliczona do tego budynku. Wobec powyższego, należy stwierdzić, iż poniesione przez Spółkę wydatki na budowę infrastruktury zewnętrznej w zakresie sieci rozdzielczych energii elektrycznej od stacji transformatorowej do budynku wraz z licznikami energii elektrycznej stanowiącej zasilanie budynku w energię elektryczną można by nazwać przyłączem energii elektrycznej dla budynku i należy je zakwalifikować jako część składową budynku niezbędną dla jego funkcjonowania a koszty poniesiona przez Spółkę na realizację tej części sieci, winny byt rozliczane poprzez odpisy amortyzacyjne dokonywane od zwiększonej o wartość tego przyłącza wartości początkowej całego budynku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy.

Aby zatem dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu musi spełniać łącznie następujące przesłanki:

  • musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu,
  • nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków nie stanowiących kosztów uzyskania przychodów,
  • musi być należycie udokumentowany.

Generalnie należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, bądź też zabezpieczenie lub zachowanie tego źródła przychodów, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Zauważyć przy tym należy, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań, braku nadzoru lub sprzecznych z prawem działań podatnika. Przy czym, kosztem uzyskania przychodu mogą być, co do zasady, jedynie wydatki faktycznie poniesione przez podatnika, tzn. takie, przy poniesieniu których nastąpił uszczerbek w jego majątku.

Ponadto, w myśl art. 22 ust. 8 ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.

Z powołanych powyżej przepisów wynika, że wydatki ponoszone przez podatnika prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą, mogą podlegać zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu:

  • jednorazowo w dacie poniesienia – jeżeli stanowią koszty pośrednio związane z uzyskaniem przychodu,
  • w momencie uzyskania przychodu w związku z którym zostały poniesione – jeżeli stanowią koszty bezpośrednio związane z uzyskaniem przychodu,
  • poprzez odpisy amortyzacyjne, dokonywane w określonym przedziale czasowym – jeżeli stanowią wydatki poniesione na nabycie, wytworzenie lub ulepszenie środków trwałych, czy też wartości niematerialnych i prawnych.

Za koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy uznać takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. W ich przypadku możliwe jest „zidentyfikowanie” wpływu danego kosztu na wielkość osiągniętych przychodów. Do tej kategorii należą głównie te koszty, które mogą być przydzielone, przypisane do określonych wyrobów bądź usług. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest relacja, w jakiej pozostają wydatki na nabycie lub wytworzenie jednostki towaru i przychód ze zbycia tej jednostki towaru. Natomiast pośrednie koszty uzyskania przychodów to takie wydatki, których nie da się przypisać wprost do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika - brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Do tego rodzaju kosztów zalicza się m.in. koszty ogólnego zarządu, koszty administracyjne, wydatki na utrzymanie obiektów, obsługę prawną, ubezpieczenia. Każdy z ww. wydatków jest związany z działalnością prowadzoną przez podatnika i przyczynia się w sposób ogólny do osiągania przez niego przychodów. Nie można jednak ustalić, uzyskaniu jakiego konkretnego przychodu dany wydatek służy. Powyższy podział kosztów uzyskania przychodów na koszty bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem oraz koszty pośrednie determinuje moment potrącalności tych kosztów.

Zgodnie z art. 22a ust. 1 powołanej ustawy, amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
  3. inne przedmioty

– o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.

Amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych” (art. 22a ust. 2 pkt 1 ww. ustawy).

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że spółka komandytowa, której Wnioskodawca jest komplementariuszem, w ramach budowy nowego budynku biurowo-usługowego Spółki, zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci dystrybutora energii elektrycznej poniosła koszty:

  • opłaty przyłączeniowej,
  • projektu budowlanego złącza kablowego średniego napięcia,
  • budowy linii zasilającej średniego napięcia od złącza kablowego do stacji transformatorowej średniego napięcia,
  • budowy samej stacji transformatorowej wraz z urządzeniami,
  • budowy linii niskiego napięcia zasilającej budynek w energie elektryczną.

W związku z powyższym, Wnioskodawca powziął wątpliwość, czy:

  • może uznać linię średniego napięcia jako odrębny środek trwały stanowiący własność Spółki i amortyzować go wg stawek określonych w Klasyfikacji Środków Trwałych dla sieci rozdzielczych energii elektrycznej – podgrupa 211,
  • może uznać samą stację transformatorową i transformatory w niej zamontowane jako niezależne urządzenia stanowiące odrębne środki trwałe amortyzować je wg stawek określonych w Klasyfikacji Środków Trwałych dla stacji transformatorowej - podgrupa 613 dla transformatorów - podgrupa 630, czy też winien uznać te urządzenia jako część składową sieci rozdzielczych wskazanych w pytaniu 2 i tym samym dodać jego koszty do wartości początkowej tych sieci i amortyzować je wg stawki określonej dla sieci rozdzielczych energii elektrycznej – podgrupa 211,
  • może uznać koszt budowy linii niskiego napięcia jako koszt budowy przyłącza energii elektrycznej dla budynku i tym samym dodać jego koszty do wartości początkowej budynku i amortyzować wg stawki określonej dla budynku czy też powinien uznać te linie jako dalszą część składową zewnętrznych sieci rozdzielczych energii elektrycznej wskazanych w pytaniu 2 jako odrębny środek trwały, stanowiący własność Spółki i amortyzować go wg stawek określonych w Klasyfikacji Środków Trwałych dla sieci rozdzielczych energii elektrycznej - podgrupa 211.

Jednocześnie Wnioskodawca w uzupełnieniu wniosku wskazał, że w świetle przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych linie średniego napięcia zasilające stację transformatorową należy zakwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 211 - sieci rozdzielcze elektryczne. Linie te zostały nabyte przez Spółkę komandytową, której Wnioskodawca jest komplementariuszem, stanowią jego współwłasność w części przypadającej proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, są kompletne i zdatne do użytku a ich okres ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok.

W świetle przepisów ww. Rozporządzenia, także stację transformatorową należy zakwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 613 - stacje transformatorowe. Stacja ta została nabyta przez Spółkę komandytową której Wnioskodawca jest komplementariuszem, stanowi jego współwłasność w części przypadającej proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, jest kompletna i zdatna do użytku a jej okres ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok

Ponadto, w świetle przepisów cyt. Rozporządzenia, transformatory należy zakwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych w podgrupie 630 - transformatory. Zostały one nabyte przez Spółkę komandytową której Wnioskodawca jest komplementariuszem, stanowią jego współwłasność w części przypadającej proporcjonalnie do posiadanych udziałów w Spółce, są kompletne i zdatne do użytku a ich okres ekonomicznej użyteczności jest dłuższy niż rok.

Natomiast linie niskiego napięcia wyprowadzone ze stacji transformatorowej do budynku biurowca nie należy kwalifikować jako odrębny środek trwały wskazany w Klasyfikacji Środków Trwałych. Poniesione przez Spółkę wydatki na budowę infrastruktury zewnętrznej w zakresie sieci rozdzielczej energii elektrycznej od stacji transformatorowej do budynku należy zakwalifikować jako część składową budynku, niezbędną dla jego funkcjonowania. Omawiana sieć elektryczna nie spełnia warunków do zakwalifikowania jej jako osobny środek trwały.

Środki trwałe podlegają odpisom amortyzacyjnym według stawek określonych w Załączniku nr 1 do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nazwanym wykazem rocznych stawek amortyzacyjnych.

Mając zatem na względzie powyższe informacje zawarte we wniosku oraz jego uzupełnieniu, a także powołane przepisy prawa stwierdzić należy, że w przedstawionym stanie faktycznym:

  • linie średniego napięcia zasilające stację transformatorową w energię elektryczną, stanowiące odrębny środek trwały stanowiący własność Spółki, zaliczony w Klasyfikacji Środków Trwałych do podgrupy 211, należy amortyzować wg stawki wynikającej z ww. Załącznika, tj. stawki 10%,
  • sama stacja transformatorowa i transformatory w niej zamontowane jako niezależne urządzenia stanowiące odrębne środki trwałe i zaliczone w Klasyfikacji Środków Trwałych do podgrupy 613 dla stacji transformatorowej i podgrupy 630 dla transformatorów, należy amortyzować wg stawek określonych w ww. wykazie, tj. stawki 10%,
  • koszt budowy linii niskiego napięcia wyprowadzonych ze stacji transformatorowej do budynku biurowca (wraz z licznikiem energii elektrycznej) zasilające ten budynek w energię elektryczną należy uznać jako koszt budowy przyłącza energii elektrycznej dla budynku i tym samym dodać jego koszty do wartości początkowej budynku i amortyzować wg stawki określonej dla budynku.

Jednocześnie wskazać należy, że Wnioskodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu jedynie tę część odpisów amortyzacyjnych, jaka przypada na Zainteresowanego proporcjonalnie do wysokości jego prawa do udziału w zysku spółki komandytowej. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 ww. ustawy, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe.

Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do:

  1. rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat;
  2. ulg podatkowych związanych z prowadzoną działalnością w formie spółki niebędącej osobą prawną (art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie:

  • amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 2,
  • amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 3 oraz
  • amortyzacji składnika majątku opisanego w pyt. 4

uznano za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Tut. Organ informuje, że w zakresie pozostałej problematyki dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych (tj. kosztów uzyskania przychodów – pyt. 1 – wniosek rozstrzygnięto w dniu 27 stycznia 2015 r., interpretacją indywidualną nr ILPB1/415-1221/14-3/AG.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.