IPTPB3/4511-210/15-2/JZ | Interpretacja indywidualna

Zaliczanie do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych
IPTPB3/4511-210/15-2/JZinterpretacja indywidualna
  1. przychody ze stosunku pracy
  2. przychód
  3. samochód służbowy
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 28 września 2015 r. (data wpływu 2 października 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2015 r. do Izby Skarbowej w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej wpłynął wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

Pismem z dnia 8 października 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając na podstawie art. 170 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), przekazał wniosek celem załatwienia wg właściwości, stosownie do § 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi.

Pismo wraz z wnioskiem wpłynęło do tutejszego Organu w dniu 12 października 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Centrum X, prowadzi działalność polegającą na pobieraniu krwi, oddzielaniu jej składników i wytwarzaniu produktów krwiopochodnych, w rozumieniu ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o publicznej służbie krwi (Dz. U z 2014 r., poz. 332). Działalność ta jest realizowana w siedzibie Centrum w X oraz oddziałach terenowych.

Wnioskodawca przekazał samochód służbowy do używania pracownikowi pełniącemu funkcję dyrektora, który wykonuje obowiązki służbowe nie tylko w siedzibie Centrum w X oraz oddziałach terenowych, ale także poza tymi miejscami, jak chociażby w siedzibach licznych szpitali, firm i instytucji korzystających z krwi i produktów krwiopochodnych Wnioskodawcy, Narodowym Centrum, Ministerstwie Zdrowia.

Pracownik otrzymał samochód do używania na podstawie umowy przekazania mienia i jest zobowiązany do korzystania z przekazanego pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli do celów służbowych, związanych ze świadczeniem pracy oraz innych związanych z tym zadań. Pracownik jest zobowiązany między innymi do szczególnej dbałości o przekazane mu mienie: o stan techniczny samochodu, jego wygląd zewnętrzny, ochronę przed kradzieżą, uszkodzeniami mechanicznymi, nieuprawnionym dostępem osób trzecich. Samochód ma pomóc pracownikowi realizować cele służbowe w sposób efektywny. Często pracownik udaje się bezpośrednio z miejsca zamieszkania (tym samym garażowania samochodu), do miejsca wykonywania swoich obowiązków, czyli jest to na przykład spotkanie w sprawie służbowej, narada służbowa, może to być wizyta u kontrahenta Wnioskodawcy, przejazd do innego niż miejsce pracy oddziału terenowego.

Praca w terenie powoduje, że samochód jest niezbędny pracownikowi nie w celu przejazdów z/do domu – do/z miejsca wykonywania pracy, ale w celu pozostawania przez niego w pełnej gotowości do wykonywania obowiązków służbowych (wyjazdów poza siedzibę Wnioskodawcy lub jej oddziałów). Wyjazdy te często nie są planowane z odpowiednim wyprzedzeniem i pracownik niejednokrotnie dowiaduje się o nich w ostatniej chwili. Przyjazd po samochód do siedziby Wnioskodawcy byłby dodatkowym kosztem dla Wnioskodawcy z powodu wydłużenia czasu wykonywania zadań. Pracownik poświęciliby mniej czasu na efektywne wykonywanie pracy z powodu dojazdów do siedziby Wnioskodawcy tylko po to, aby odebrać samochód służbowy. Tak więc samochód jest powierzony pracownikowi ze względu na charakter wykonywanej przez niego pracy, a pracownik musi być dyspozycyjny i docierać do miejsca wykonywanej pracy w możliwie najkrótszym czasie. To zaś może być osiągnięte tylko, jeśli pracownik ma możliwość wyjazdu do miejsca wykonywania pracy bezpośrednio z miejsca zamieszkania. Ta możliwość powstanie jedynie wtedy, jeśli w poprzedni dzień pracownik powraca do swojego miejsca zamieszkania także samochodem służbowym. Dlatego też głównym celem udostępnienia samochodu służbowego nie było umożliwienie przejazdu z/do miejsca zamieszkania pracownika i garażowania pojazdu, czy też do/z miejsca wykonywania pracy, a realizacja celów służbowych, czyli zapewnienie ciągłej gotowości do wykonywania zadań służbowych w terenie, których celem nadrzędnym jest osiągnięcie przychodu przez Wnioskodawcę, który obecnie boryka się ze znacznymi trudnościami finansowymi i w związku z tym wdrażany jest program naprawczy, wymagający szczególnego nadzoru ze strony kierownictwa Wnioskodawcy.

Pracownik jest także upoważniony do korzystania z pojazdu do celów prywatnych i w tym zakresie ustalony jest ryczałt, o którym mowa w art. 12 ust. 2a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.). Ryczałt ten nie obejmuje przejazdów z i do miejsca zamieszkania pracownika i garażowania pojazdu, z powodów opisanych powyżej.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wykorzystywanie samochodu służbowego do przejazdu z miejsca zamieszkania pracownika do miejsca wykonywania pracy i w kierunku odwrotnym w okolicznościach opisanych we wniosku stanowią nieodpłatne świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a tym samym czy wartość tego świadczenia może być zaliczana do przychodu pracownika ze stosunku pracy...

Zdaniem Wnioskodawcy, po przeanalizowaniu stanu faktycznego – w świetle wydanych interpretacji indywidualnych organów podatkowych w podobnych sprawach (Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach nr IBPBII/1/415-774/14/BD i nr IBPB-2-1/4511-264/15/PM), Wnioskodawca doszedł do wniosku, że błędne byłoby kwalifikowanie wykorzystywania samochodu służbowego przez pracownika w celu dojazdu do pracy i z pracy – jako przychodu będącego podstawą, do opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przejazdy te są związane z prawidłowym i efektywnym wypełnianiem przez pracownika obowiązków służbowych, więc nie powinny być traktowane jako przychód ze stosunku pracy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.) – pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy oraz z siedziby firmy do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Sytuacja taka występuje wówczas, gdy pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody użytkowane przez pracowników, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników.

Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, pracownik otrzymał samochód do używania na podstawie umowy przekazania mienia i jest zobowiązany do korzystania z przekazanego pojazdu zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli do celów służbowych, związanych ze świadczeniem pracy oraz innych związanych z tym zadań. Samochód ma pomóc pracownikowi realizować cele służbowe w sposób efektywny.

Jak wynika z przywołanego powyżej stanu faktycznego używanie samochodów służbowych służy wyłącznie celom związanym z realizowaniem zadań pracowniczych (zadań służbowych). To oznacza, że w takiej sytuacji trudno uznać, że pracownikowi powierzono samochód tylko po to, aby zapewnić mu transport z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i z powrotem. Tym samym bezpodstawnym byłoby także stwierdzenie, że w takiej sytuacji następuje przysporzenie majątkowe dla pracownika w postaci nieodpłatnego świadczenia.

Inaczej sytuacja wygląda wówczas, gdy samochód służbowy zostałby powierzony pracownikowi tylko i wyłącznie po to, aby mógł nim dojeżdżać z miejsca zamieszkania do pracy i z pracy do miejsca zamieszkania, a więc nie w celu realizacji zadań służbowych lecz celów osobistych. Z opisu stanu faktycznego wynika jednakże, że przekazanie pracownikowi samochodu służbowego do używania podyktowane jest tylko i wyłącznie potrzebami pracodawcy: prawidłową realizacją zadań i należytym zabezpieczeniem mienia firmy.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, że w wyżej powołanym stanie faktycznym przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania zadań służbowych i z powrotem, przydzielonym samochodem służbowym – co, jak wynika z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy – nie będą stanowiły dla pracownika przychodu ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych. Przejazdy służbowym samochodem stanowią realizację celu służbowego, jakim jest: dbałość o powierzone mienie firmy, wyrażająca się w ustanowionych przez Wnioskodawcę zasadach parkowania samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo; a także – z uwagi na charakter zadań służbowych – stała gotowość (mobilność) do wykonania obowiązków służbowych.

Reasumując należy stwierdzić, iż przejazdy ww. pracownika samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy i w kierunku odwrotnym – o ile nie służą one osobistym celom pracownika lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie można zaliczyć do przychodu pracownika ze stosunku pracy. Zatem z tego tytułu na Wnioskodawcy nie ciążą żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego.

Stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.