IPPB1/4511-482/15-2/DK | Interpretacja indywidualna

Udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego celem odbycia podróży służbowej bezpośrednio z miejsca zamieszkania nie generuje przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie pracownika. Bowiem używanie tego samochodu jest związane z realizacją zadania pracowniczego (zadania służbowego). W przedstawionej sytuacji trudno uznać, ze pracownikowi powierzono samochód tylko po to, aby zapewnić mu transport z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i odwrotnie. Tym samym bezpodstawnym byłoby stwierdzenie, że w takiej sytuacji następuje przysporzenie majątkowe dla pracownika w postaci nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 updof.
IPPB1/4511-482/15-2/DKinterpretacja indywidualna
  1. cele osobiste
  2. podróż służbowa (delegacja)
  3. polecenie
  4. samochód służbowy
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 04 marca 2015 r. (data wpływu 09 marca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych korzystania z samochodu służbowego - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 04 marca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych korzystania z samochodu służbowego.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka posiada w ewidencji środków trwałych cztery samochody osobowe o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 tony, które wykorzystywane są do działalności gospodarczej i do celów prywatnych pracowników.

Dla wszystkich samochodów prowadzona jest szczegółowa ewidencja przebiegu pojazdu.

Pracownicy Spółki wyjeżdżając w podróż służbową (delegacja) poza miejscowość, w której znajduje się ich miejsce pracy korzystają z ww. samochodów osobowych. Wszyscy pracownicy Spółki są zatrudnieni na podstawie umowy o pracę.

Zgodnie z wprowadzonym Regulaminem rozliczania podróży służbowych, pracownicy wyjeżdżający w delegację zobowiązani są do złożenia zamówienia na przydział samochodu osobowego zawierającego datę i godzinę wyjazdu oraz przyjazdu, cel wyjazdu oraz opis trasy. Przydziału samochodu, a także zatwierdzenia trasy podróży dokonuje Prezes Zarządu. Pracownicy wykorzystujący samochód osobowy w delegacji zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu zgodnie z art. 86a ust. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług.

W przypadku kiedy trasa podróży służbowej zgodnej z poleceniem wyjazdu służbowego przebiega przez miejscowość zamieszkania pracownika udającego się w delegację, pracownik któremu przydzielono samochód służbowy, po zakończeniu pracy w dniu poprzedzającym wyjazd służbowy zabiera samochód do miejsca swojego zamieszkania. Miejsce zamieszkania pracownika udającego się w delegację może znajdować się w odległości kilku kilometrów od drogi głównej prowadzącej do miejscowości wskazanej w poleceniu służbowym. Następnego dnia rano pracownik z miejsca swojego zamieszkania udaje się do miejscowości wskazanej w poleceniu wyjazdu służbowego.

W drodze powrotnej pracownik kierujący pojazdem udaje się do swojego miejsca zamieszkania. Następnego dnia rano odprowadza samochód do Spółki i przekazuje ewidencję przebiegu pojazdu, dokumenty i kluczyki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w opisanym zdarzeniu, przejazd samochodem osobowym do miejsca zamieszkania pracownika udającego się i powracającego z delegacji, gdzie jego miejsce zamieszkania znajduje się w odległość kilku kilometrów od drogi głównej prowadzącej do miejscowości wskazanej w poleceniu służbowym należy uznać za świadczenie związane z nieodpłatnym korzystaniem przez pracownika z samochodu służbowego do celów prywatnych i czy należy te zdarzenie opodatkować zgodnie z art. 12 ust. 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy,

W przedstawionym zdarzeniu występują przesłanki, które zmuszają do opodatkowania tego zdarzenia zgodnie z 12 ust. 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i dojazdu do miejsca zamieszkania, które znajduje się na trasie przejazdu wskazanym w poleceniu wyjazdu służbowego nie można uznać jako dojazd związany z działalnością gospodarczą.

W interpretacji z 24 lipca 2014 r. (sygnatura IPPP1/443-550/14-2/ISZ), Dyrektor Izby Skarbowej stwierdza, że „gdy pracodawca udostępnia pracownikom samochody służbowe, z przeznaczeniem na dojazdy do pracy i z pracy, to świadczy on na ich rzecz usługę. Usługa ta służy celom prywatnym pracownika, gdyż to pracownik bez względu na odległość od miejsca pracy, ma zadbać o to w jaki sposób „dostanie się" na ustaloną z pracodawcą godzinę”. Podobnie potraktowane zostały dojazdy z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania działalności gospodarczej w interpretacji z 24 lipca 2014 roku (sygnatura IPTPP4/443-304/14-4/UNR), Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że deklarowany przez podatnika użytek auta w postaci dojazdu z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania usług już kwalifikuje się jako użytek prywatny. „Już sam fakt dojazdów wnioskodawcy samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca pracy, tj. do siedziby firmy bądź do klienta oznacza wykorzystywanie przez wnioskodawcę przedmiotowego pojazdu do celów prywatnych

W związku z powyższym należy stwierdzić, że dojazdy pracownika do domu i z domu do Siedziby Spółki lub do klienta są świadczeniami związanymi z nieodpłatnym korzystaniem przez pracownika z samochodu służbowego do celów prywatnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a, 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy – przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, że źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy – za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W myśl art. 12 ust. 2a. wartość pieniężną nieodpłatnego świadczenia przysługującego pracownikowi z tytułu wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych ustala się w wysokości: 1) 250 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika do 1600 cm3; 2) 400 zł miesięcznie – dla samochodów o pojemności silnika powyżej 1600 cm3, natomiast zgodnie z art. 12 ust. 2b w przypadku wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych przez część miesiąca wartość świadczenia ustala się za każdy dzień wykorzystywania samochodu do celów prywatnych w wysokości 1/30 kwot określonych w ust. 2a.

Wobec niezdefiniowania w ustawie podatkowej pojęcia „nieodpłatnego świadczenia” zasadne jest odwołanie się do znaczenia tego pojęcia ukształtowanego w orzecznictwie sądowym, zgodnie z którym, nieodpłatnym świadczeniem w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym - generalnie - jest każde zdarzenie prawne i zjawisko gospodarcze, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Przysporzenie to może polegać na zwiększeniu majątku (aktywów) bądź uniknięciu jego pomniejszenia (zaoszczędzenie wydatków).

Z powodu niejednolitości stanowisk sądowych dotyczących kwestii „nieodpłatnego świadczenia”, zasadniczego znaczenia nabrał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., (Dz.U. z 2014 r., poz. 947), w którym Trybunał Konstytucyjny dokonał ustalenia, jakie kryteria statuują nieodpłatne świadczenie do zakwalifikowania go jako przychodu pracownika z tytułu stosunku pracy.

Podstawowym kryterium, które powinno być stosowane przy ustalaniu, czy dane świadczenie nieodpłatne pracodawcy stanowiło przychód ze stosunku pracy, jest wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia, czy to w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej, czy to w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

Należy wskazać, że nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika ze stosunku pracy – gdy świadczenie to powoduje wystąpienie po stronie pracownika przysporzenia: w postaci nabycia wymiernej korzyści majątkowej lub w postaci również wymiernego zaoszczędzenia wydatku.

Nieodpłatne świadczenie jest przychodem pracownika gdy zostało spełnione za zgodą pracownika, tj. gdy pracownik skorzystał z niego w pełni dobrowolnie. Zatem pracodawca spełnił określone świadczenie na rzecz pracownika, gdy dysponował uprzednią zgodą pracownika na jego przyjęcie.

Z przedstawionego zdarzenia wynika, że pracownik udający się w delegację, któremu przydzielono samochód służbowy, w przypadku gdy trasa podróży służbowej przebiega przez miejscowość zamieszkania, po zakończeniu pracy w dniu poprzedzającym wyjazd służbowy zabiera swój samochód do miejsca swojego zamieszkania. Następnego dnia rano pracownik z miejsca swojego zamieszkania udaje się do miejscowości wskazanej w poleceniu wyjazdu służbowego.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że udostępnienie pracownikowi samochodu służbowego celem odbycia podróży służbowej bezpośrednio z miejsca zamieszkania nie generuje przychodu podlegającego opodatkowaniu po stronie pracownika. Bowiem używanie tego samochodu jest związane z realizacją zadania pracowniczego (zadania służbowego). W przedstawionej sytuacji trudno uznać, ze pracownikowi powierzono samochód tylko po to, aby zapewnić mu transport z miejsca pracy do miejsca zamieszkania i odwrotnie. Tym samym bezpodstawnym byłoby stwierdzenie, że w takiej sytuacji następuje przysporzenie majątkowe dla pracownika w postaci nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 updof.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcy i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002, r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1 Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.