IBPBII/1/4511-302/15/DP | Interpretacja indywidualna

Czy w związku z udostępnianiem pracownikom samochodów służbowych, w celu pełnienia obowiązków służbowych, z jednoczesnym zobowiązaniem do parkowania w pobliżu swojego miejsca zamieszkania, pracownik uzyska przychód z tytułu dojazdów z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego a Wnioskodawca będzie zobowiązany obliczyć i pobrać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy?
IBPBII/1/4511-302/15/DPinterpretacja indywidualna
  1. dojazdy
  2. miejsce parkingowe
  3. parking
  4. samochód służbowy
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 26 marca 2015 r. (wpływ do Biura – 31 marca 2015 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 31 marca 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca udostępnia swoim pracownikom samochody w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych, których realizacja wymaga mobilności.

Celem zwiększenia motywacji i zaangażowania w pracę Wnioskodawca umożliwia również pracownikom (w szczególności dotyczy to dyrektorów poszczególnych działów i członków zarządu) nieodpłatne korzystanie z samochodu służbowego do celów prywatnych. U Wnioskodawcy ustanowione zostały szczegółowe zasady wykorzystywania samochodów dla celów służbowych i prywatnych (dalej: Polityka). Zgodnie z Polityką pracownicy mają prawo wykorzystywać samochód służbowy do celów prywatnych wyłącznie w weekendy oraz święta, czyli dni wolne od pracy. W okresie urlopów samochód służbowy zdawany jest do Wnioskodawcy, chyba że pracownik otrzyma zgodę Wnioskodawcy do wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych także w okresie urlopu.

Za okres wykorzystywania samochodów służbowych na cele prywatne Wnioskodawca nalicza pracownikom wartość nieodpłatnego świadczenia zgodnie z art. 12 ust. 2a-2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślenia wymaga fakt, że przychód z tego tytułu naliczany jest wyłącznie w określonym Polityką czasie, tj. w weekendy oraz święta, tylko bowiem w tym czasie jest dozwolony użytek samochodów służbowych na cele prywatne. W pozostałe dni, o ile Wnioskodawca na wniosek pracownika nie wyrazi zgody także na wykorzystanie samochodu służbowego w celach prywatnych dodatkowo w innym terminie, samochód służbowy wykorzystywany jest wyłącznie w celu wykonywania czynności służbowych. Wnioskodawca w Polityce nakłada na pracowników także szereg obowiązków związanych z użytkowaniem samochodów osobowych.

Polityka określa m.in. miejsce parkowania samochodu służbowego. Wynika to z konieczności zapewnienia bezpieczeństwa powierzonego mienia służbowego i możliwości nadzoru pracownika nad powierzonym samochodem służbowym oraz z uwagi na zapewnienie pracownikowi możliwości bycia w stałej gotowości do wykonywania czynności służbowych. Zgodnie z Polityką po zakończeniu wykonywania czynności służbowych pracownik zobowiązuje się parkować użytkowany przez siebie samochód służbowy w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Jednocześnie, zgodnie z obowiązującą Polityką, wyjazdy służbowe mogą być realizowane z miejsca parkowania samochodu służbowego.

Powyższe rozwiązanie podyktowane jest przede wszystkim charakterem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jak również ekonomiką działania. Ze względu na specyficzną działalność Wnioskodawcy większość jego pracowników zamieszkuje w dużej odległości od siedziby Wnioskodawcy. Wnioskodawca stosuje określone w Polityce zasady ze względu na możliwość ograniczania kosztów oraz czasu realizacji zadań służbowych.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w związku z udostępnianiem pracownikom samochodów służbowych, w celu pełnienia obowiązków służbowych, z jednoczesnym zobowiązaniem do parkowania w pobliżu swojego miejsca zamieszkania, pracownik uzyska przychód z tytułu dojazdów z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego a Wnioskodawca będzie zobowiązany obliczyć i pobrać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy...

W ocenie Wnioskodawcy przedstawione w stanie faktycznym dojazdy pracowników z określonego przez Wnioskodawcę miejsca bezpiecznego parkowania bądź garażowania samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych i z powrotem nie powodują powstania u tych pracowników przychodu z tytułu nieodpłatnych świadczeń. Tym samym Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do pobrania z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy. Przejazdy te są bowiem przejazdami o charakterze służbowym.

Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Wnioskodawca podkreślił, że dla celów podatkowych przyjmuje się, iż pojęcie nieodpłatnego świadczenia obejmuje wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Jednym ze źródeł przychodów, określonym w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest przychód ze stosunku pracy, za który zgodnie z art. 12 ust. 1 ww. ustawy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z powyższego przepisu wynika, iż przychodem ze stosunku pracy są także wszelkie nieodpłatne świadczenia, jakie pracownik otrzymuje w związku z zatrudnieniem u danego pracodawcy.

Wnioskodawca przywołał orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r., sygn. akt K 7/13, w którym Trybunał Konstytucyjny określił cechy istotne kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Trybunał Konstytucyjny przyjął, że za przychód pracownika mogą być uznane wyłącznie te świadczenia, które spełniają następujące przesłanki:

  1. zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie),
  2. zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść,
  3. korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).

W ocenie Wnioskodawcy, w niniejszym przypadku należy zauważyć, że dwa pierwsze warunki z pewnością nie zostaną spełnione. Pracownik nie otrzymuje świadczenia określonego w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym w pełni dobrowolnie. Wyjątkiem jest wykorzystanie na cele prywatne, w tym przypadku pracownik podejmuje decyzję, czy chce z takiego prawa skorzystać w określone w Polityce dni. Niemniej jednak w tym przypadku Wnioskodawca nie ma wątpliwości co do tego, że taki użytek kreuje wartość nieodpłatnego świadczenia po stronie pracownika. Kwestia wykorzystywania samochodu służbowego na cele prywatne w weekendy oraz święta nie jest jednak przedmiotem niniejszego wniosku.

Wnioskodawca zaznaczył, że w kontekście udostępnienia samochodu służbowego pracownikowi w celu pełnienia czynności służbowych, Wnioskodawca poprzez stosowne zapisy Polityki zobowiązuje pracownika do parkowania samochodu służbowego najbliżej swojego miejsca zamieszkania. Tym samym pracownik nie ma żadnej swobody w tym zakresie; jest bowiem zobowiązany do parkowania w miejscu wskazanym konkretnie przez Wnioskodawcę. Skoro zatem parkowanie pod domem jest jego pracowniczym obowiązkiem, to nie można uznać, że otrzymuje z tytułu dojazdu do/z tego miejsca jakiekolwiek przysporzenie.

Nie można także uznać, że świadczenie określone w przedstawionym stanie faktycznym zostało spełnione w interesie pracownika (a nie w interesie Wnioskodawcy). Będące przedmiotem zapytania świadczenie jest niewątpliwie spełnione w interesie Wnioskodawcy. Parkowanie samochodu pod domem pracownika zapewnia bezpieczeństwo mienia Wnioskodawcy i możliwość pełnienia przez pracownika nadzoru nad powierzonym mu samochodem służbowym. Tym samym Wnioskodawca nie musi przykładowo ponosić dodatkowych wydatków np. na najem placu z monitoringiem i ochroną dla wszystkich samochodów służbowych, będących w jego dyspozycji. Co więcej, rozwiązanie przewidziane w Polityce zapewnia, że pracownik jest w stałej gotowości do wykonywania czynności służbowych. Pracownik może więc dla Wnioskodawcy wykonać więcej zadań służbowych w krótszym przedziale czasowym. Dla Wnioskodawcy oznacza to również szereg korzyści ekonomicznych (np. oszczędność wydatków) jak i biznesowych (krótszy czas dojazdu pracownika do klienta). Takie rozwiązanie leży zatem niewątpliwie w interesie Wnioskodawcy.

Zdaniem Wnioskodawcy należy uznać, że dojazdy z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego stanowią wyłącznie realizację celu służbowego, jakim jest:

  1. szczególna dbałość pracowników o powierzone mienie Wnioskodawcy, wyrażająca się w obowiązku parkowania samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo, jak również
  2. stała gotowość do wykonania obowiązków służbowych.

Dojazdy te nie służą zatem osobistym celom pracowników.

W ocenie Wnioskodawcy, przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać również w kontekście przepisów, które dotyczą pracowników w zakresie użytkowania i dbania o powierzone im mienie. Jak wynika z przepisu art. 124 § 2 ustawy Kodeks pracy pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z regulacji tej wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, pracownicy nie uzyskają przychodu ze stosunku pracy z tytułu dojazdów z miejsca postoju samochodu służbowego do miejsca wykonywania czynności służbowych oraz z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca postoju samochodu służbowego w sytuacji, gdy miejsce postoju samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez Wnioskodawcę zgodnie z obowiązującą Polityką. Wnioskodawca nie będzie wobec tego zobowiązany wystąpić w tym przypadku w roli płatnika podatku dochodowego.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał szereg interpretacji indywidualnych dotyczących poruszonego we wniosku zagadnienia.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, ze zm.) – pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy (czy też miejsca wykonywania zadania) oraz z siedziby firmy (czy też z miejsca wykonywania zadania) do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Sytuacja taka występuje wówczas, gdy pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody użytkowane przez pracowników, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca udostępnia swoim pracownikom samochody w celu wykonywania przez nich obowiązków służbowych, których realizacja wymaga mobilności. U Wnioskodawcy ustanowione zostały szczegółowe zasady (tzw. Polityka) wykorzystywania samochodów m.in. dla celów służbowych. Zgodnie z Polityką po zakończeniu wykonywania czynności służbowych pracownik zobowiązuje się parkować użytkowany przez siebie samochód służbowy w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Jednocześnie, zgodnie z obowiązującą Polityką, wyjazdy służbowe mogą być realizowane z miejsca parkowania samochodu służbowego. Powyższe rozwiązanie podyktowane jest przede wszystkim charakterem prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności jak również ekonomiką działania. Ze względu na specyficzną działalność Wnioskodawcy większość jego pracowników zamieszkuje w dużej odległości od siedziby Wnioskodawcy. Wnioskodawca stosuje określone w Polityce zasady ze względu na możliwość ograniczania kosztów oraz czasu realizacji zadań służbowych.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przejazdy z ustalonego w pobliżu miejsca zamieszkania miejsca parkowania (np. garażu, parkingu strzeżonego lub innego) do miejsca wykonywania obowiązków służbowych i z powrotem, przydzielonymi samochodami służbowymi – co, jak wynika z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy – nie będą stanowiły przychodu dla pracowników ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych i nie służą w istocie tylko i wyłącznie sfinansowaniu (pokryciu) kosztów dojazdu do pracy. Przejazdy stanowią realizację celu służbowego, jakim jest dbałość o powierzone mienie firmy, wyrażająca się w ustanowionych przez Wnioskodawcę zasadach poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo, a także – z uwagi na charakter zadań służbowych – stałą gotowość (mobilność) do wykonywania obowiązków służbowych.

Reasumując należy stwierdzić, że przejazdy ww. pracowników samochodem służbowym z ustalonego w pobliżu miejsca zamieszkania miejsca parkowania do miejsca wykonywania pracy – o ile nie służą one osobistym celom pracowników lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie można zaliczyć do przychodu pracowników ze stosunku pracy. Tym samym z tego tytułu na Wnioskodawcy nie ciążą żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych. W związku z powyższym Wnioskodawca nie jest zobowiązany do odliczania i pobieranie z tego tytułu zaliczki na podatek dochodowy.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcia w niej zawarte nie są wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-512 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.