DD9/033/4/BRT/2014/RD-2128 | Interpretacja indywidualna

Koszty uzyskania przychodów.
DD9/033/4/BRT/2014/RD-2128interpretacja indywidualna
  1. czynsz
  2. działalność gospodarcza
  3. kilometrówka
  4. najem
  5. samochód osobowy
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie i wysokość kosztów uzyskania przychodów

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ

Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 06 grudnia 2012 r. Nr ILPB1/415-818/12-4/TW wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 23 sierpnia 2012 r. (data wpływu), uzupełnionym pismem z dnia 05 listopada 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając na podstawie § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.), wydał w dniu 06 grudnia 2012 r., w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Interpretacja wydana została na wniosek z dnia 23 sierpnia 2012 r. (data wpływu), uzupełniony pismem z dnia 05 listopada 2012 r.

Z przedstawionego we wniosku zaistniałego stanu faktycznego wynika, że

Podatnik używa dla potrzeb działalności gospodarczej samochód osobowy, niewprowadzony do ewidencji środków trwałych. Tytułem prawnym do jego użytkowania w ramach działalności gospodarczej jest umowa najmu. Sposób używania ww. samochodu spełnia ogólną normę dotyczącą zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów zawartą w art. 22 UPDOF. Z tytułu najmu ww. samochodu podatnik ponosi wydatki z tytułu czynszu na rzecz wynajmującego. Wykorzystując samochód na potrzeby działalności gospodarczej ponosi koszty jego eksploatacji w tym m.in. paliwa, części do samochodu, parkingów oraz przejazdów za autostrady.

W związku z powyższym zadano pytania:
  1. W związku z powyższym zadano pytanie: Czy ograniczenie, określone w art. 23 ust. 1 pkt 46, wysokości wydatków z tytułu używania niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych samochodów osobowych, wykorzystywanych dla potrzeb działalności gospodarczej, zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów do wysokości tzw. kilometrówki dotyczy również opłat z tytułu czynszu najmu tych samochodów...
  2. Czy powyższe ograniczenie dotyczy także opłat parkingowych oraz opłat za przejazdy autostradami ponoszonych w związku z wykorzystywaniem wynajmowanych samochodów...

Zdaniem Wnioskodawcy, „wydatki z tytułu czynszu najmu samochodów, o których mowa w pytaniu nie są objęte ograniczeniem z art. 23 ust. 1 pkt 46.

Przez wydatki z „tytułu używania”, o których mowa w tym przepisie należy rozumieć koszty eksploatacyjne z tytułu poruszania się tych pojazdów. Wskazuje na to m.in. odniesienie do liczby przejechanych kilometrów, zawarte w jego dalszej części.

Wykładnia językowa pkt 46 zawartego w ust. 1 artykułu 23 nie rozstrzyga jednoznacznie zakresu wydatków jakie należy zaliczyć do przedmiotowych „kosztów używania”. Należy zatem posłużyć się w tym przypadku wykładnią funkcjonalną. Zgodnie z nią wprowadzenie omawianego przepisu ma na celu ograniczenie zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, i tym samym zmniejszania obciążeń podatkowych, wydatków związanych z używaniem samochodów, niewprowadzonych do ewidencji środków trwałych, do celów „prywatnych”. Charakter wydatków eksploatacyjnych jest bowiem trudny do zweryfikowania, w szczególności w ujęciu retrospektywnym w przypadku braku prowadzenia jakiejkolwiek ewidencji. Stąd ustawodawca wprowadził ograniczenie i wymóg prowadzenia stosownych ewidencji w przypadku samochodów, dla których najłatwiej mogłoby dochodzić do nadużyć. Podkreśla to fakt wyszczególnienia w przepisie samochodów stanowiących własność podatnika, a niebędących mimo to samochodami „firmowymi”. Nie należy jednak traktować tego ograniczenia rozszerzająco, jako ograniczenia bezwzględnej wysokości określonej kategorii wydatków, a jedynie jako środek mający na celu zagwarantowanie, iż wydatki zaliczane do kosztów uzyskania przychodów będą miały związek z prowadzoną działalnością. Z tego względu nie jest zasadnym wliczanie do limitu wynikającego z liczby przejechanych (i udokumentowanych) kilometrów wydatków niemających bezpośredniego związku z ich liczbą oraz bezspornie poniesionych dla potrzeb działalności gospodarczej. Takie podejście skutkowałoby tym, że podatnik wynajmujący samochód dla potrzeb działalności gospodarczej, niezależnie czy to doraźnie czy długoterminowo (faworyzując tę formę w stosunku do np. umowy leasingowej) mógłby zostać pozbawiony prawa zaliczania do kosztów uzyskania przychodów związanych z tym wydatków tylko dlatego, że samochód w danym okresie nie przejechał wystarczającej liczby kilometrów oraz z powodu faktu, iż koszty paliwa skonsumowały niemal całkowitą kwotę limitu. Byłby tym samym w gorszej sytuacji od podatnika wybierającego jako podstawę używania samochodów, podobną w skutkach, umowę leasingu.

Stanowisko, że do wydatków „z tytułu używania”, o których mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 należy zaliczyć jedynie koszty eksploatacyjne zostało potwierdzone w niedawnym wyroku NSA o sygnaturze II FSK 2030/10. Sąd w jego uzasadnieniu stwierdza między innymi:

Jednocześnie nie ma racji organ interpretacyjny wskazując, że koszty używania samochodu osobowego w rozumieniu powołanego art. 16 ust. 1 pkt 51 oznaczają również inne koszty niż koszty eksploatacji samochodów osobowych. Świadczy o tym część przytoczonego przepisu po średniku wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu”, a także

Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że koszty używania, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p odnoszą się do kosztów eksploatacyjnych samochodów osobowych związanych z ilością przejechanych kilometrów pojemnością silnika. To w odniesieniu do tych danych następuje określenie stawki za jeden kilometr przebiegu”,

oraz dalej:

„Bez wpływu na ukształtowaną w ten sposób stawkę pozostaje to czy podatnik został zobowiązany do zapłaty czynszu w związku z korzystaniem z samochodów osobowych niestanowiących składników jego majątku.

Zatem ta część ponoszonych przez podatnika wydatków nie mieszcząc się w kosztach używania samochodów osobowych powinna zostać rozliczona jako koszt uzyskania przychodów na zasadzie ukształtowanej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Do takich ostatecznie prawidłowych w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosków doszedł sąd pierwszej instancji. Jak trafnie wyjaśniono, czynsz najmu samochodu jest kosztem ponoszonym w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów i nie mieści się w kategorii wydatków, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 51 u.p.d.o.p. i zgodnie ze stanowiskiem Spółki może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów na zasadach określonych w art. 15 ust. 1 tej ustawy”.

Wyrok dotyczy stosowania ustawy o podatku od osób prawnych jednak zachowuje swoją aktualność również w przedmiotowej sprawie.

Podsumowując, podatnik stoi na stanowisku, że przepis art. 23 ust. 1 pkt 46 nie ma zastosowania do wydatków z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb działalności gospodarczej.

Podobnie, z tych samych względów, o których mowa powyżej, podatnik stoi na stanowisku, że wydatki z tytułu opłat parkingowych oraz opłat za przejazdy autostradami ponoszone w związku z wykorzystywaniem wynajmowanych samochodów nie są objęte przedmiotowym limitem.”

Wydając w imieniu Ministra Finansów, interpretację indywidualną z dnia 06 grudnia 2012 r. Nr ILPB1/415-818/12-4/TW, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Organ upoważniony stwierdził m.in., że „(...)w przypadku najmu samochodu osobowego wykorzystywanego w działalności gospodarczej do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć poniesione i udokumentowane wydatki z tytułu czynszu za najem samochodu i opłat parkingowych oraz opłat za przejazdy autostradami – jednak wyłącznie do wysokości nie wyższej niż odpowiadająca kwocie wynikającej z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za jeden kilometr przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra, pod warunkiem prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu. Wydatki, o których mowa we wniosku należy zatem ująć w tej ewidencji. (...).

Po zapoznaniu się z aktami sprawy Minister Finansów zważył, co następuje.

Przy prawnopodatkowej ocenie zagadnienia, będącego przedmiotem wniosku, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.) kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy. Na gruncie powyższej regulacji podstawową cechą kosztu uzyskania przychodów jest jego związek z przychodem podatnika albo związek z zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodu podatkowego pod warunkiem, że dany koszt nie został wymieniony w katalogu kosztów negatywnych zawartym w art. 23 ust. 1 ustawy.

Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Problematyka kosztów podatkowych w kwestii dotyczącej, czy czynsz najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, stanowi koszty uzyskania przychodów do wysokości limitu określonego przepisami art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy, była przedmiotem orzecznictwa sądów administracyjnych, które nie było jednolite.

Mając na uwadze powyższe Minister Finansów wydał interpretację ogólną z dnia 8 listopada 2013 r. Nr DD2/033/55/MWJ/13/RD-111005, w której stwierdził m.in., że (...) koszty związane z używaniem samochodu osobowego to koszty posługiwania się tym samochodem, wykorzystywania go. Koszty te nie obejmują kosztów związanych z uzyskaniem możliwości używania takiego samochodu. Oznacza to, że do kosztów z tytułu używania wynajętego samochodu osobowego dla potrzeb działalności gospodarczej zaliczane są wszelkiego rodzaju wydatki eksploatacyjne. Wydatkami o charakterze eksploatacyjnym nie są wydatki z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Są to wydatki na uzyskanie samego tytułu prawnego umożliwiającego używanie samochodu, a zatem są kategorią odrębną od kosztów eksploatacji samochodu.

W związku z powyższym wydatki z tytułu czynszu najmu samochodu osobowego używanego dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, nie są ograniczone limitem wynikającym z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu i stawki za jeden kilometr określonej w odrębnych przepisach. Przedmiotowe wydatki powinny być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów na ogólnych zasadach określonych w art. 22 ust. 1 ustawy. Stanowisko to znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym m.in. w wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 lutego 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1502/09, wyroku NSA z dnia 16 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 2030/10, wyroku NSA z dnia 17 października 2012 r. sygn. akt II FSK 467/11, wyrokach NSA z dnia 20 sierpnia 2013 r. sygn. akt II FSK 2446/11 i sygn. akt II FSK 2447/11.

W świetle powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zaistniałego stanu faktycznego w zakresie zaliczenia do kosztów podatkowych wydatków związanych z czynszem najmu samochodu osobowego (...), należy uznać za prawidłowe.

W konsekwencji należało, z urzędu, dokonać zmiany pisemnej interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego w imieniu Ministra Finansów, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość.

Zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Minister Finansów może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Przepis ten nie zawiera ograniczeń czasowych, co oznacza, że jeśli stwierdzona zostanie nieprawidłowość wydanej interpretacji indywidualnej, Minister Finansów może, z urzędu zmienić ją w dowolnym czasie.

Zmieniona interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania zmienianej interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu zmienionej interpretacji – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), na adres: ul. Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.