0115-KDIT2-2.4011.113.2018.1.ŁS | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej,
Wnioskodawca będąc osobą niepełnosprawną i jednocześnie osobą, na której utrzymaniu pozostaje niepełnosprawny syn, może odliczyć w zeznaniu podatkowym za rok 2017 kwotę poniesionych wydatków z tytułu używania samochodu osobowego będącego Jego własnością jedynie do obowiązującego limitu ­ tj. do wysokości kwoty 2 280 zł.

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 12 marca 2018 r. (data wpływu 13 marca 2018 r.), uzupełnionym w dniu 27 marca 2018 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dokonywania w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeń z tytułu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2018 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek, uzupełniony w dniu 27 marca 2018 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie dokonywania w ramach ulgi rehabilitacyjnej odliczeń z tytułu wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego.

We wniosku i jego uzupełnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny.

Wnioskodawca posiada II grupę inwalidztwa, żona Wnioskodawcy I grupę inwalidztwa a 20 letni syn Wnioskodawcy ma I grupę inwalidztwa. Wnioskodawca oraz jego żona mają prawo do ulgi z tytułu korzystania z samochodu osobowego przez osoby niepełnosprawne. Żona Wnioskodawcy na siebie i Wnioskodawca na siebie. Syn Wnioskodawcy ma 20 lat, studiuje. Jest na utrzymaniu Wnioskodawcy oraz żony. Wszyscy razem zamieszkują. Syn Wnioskodawcy posiada od urodzenia orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół Niepełnosprawności oraz otrzymuje rentę socjalną. Nie przekracza dochodu w wysokości 10 080 zł. Syn Wnioskodawcy nie jest właścicielem ani współwłaścicielem samochodu. Wnioskodawca jest właścicielem samochodu osobowego. Jest to samochód osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19 ustawy PIT. Wnioskodawca wskazuje, że wydatki związane z użytkowaniem samochodu osobowego nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, PEFRON, ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia oraz w jakiejkolwiek innej formie. Wnioskodawca posiada orzeczenie o niepełnosprawności od czerwca 2001 r. wydane przez Powiatowy Zespół do spraw Niepełnosprawności w G. Wnioskodawca chce skorzystać z ulgi za 2017 r. Powziął jednak wątpliwość czy poprawny jest odpis ulgi z tytułu korzystania z samochodu na Wnioskodawcę i syna tj. 2 x 2 280 zł (dwa razy limit ­ On i syn).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy Wnioskodawca może odliczyć od dochodu w zeznaniu podatkowym za rok 2017 łączną kwotę poniesionych wydatków 4 560 zł (2 x 2 280zł) z tytułu używania samochodu osobowego przez osoby niepełnosprawne tj. przez Niego oraz będącego na jego utrzymaniu syna?

Zdaniem Wnioskodawcy ma prawo odliczyć od dochodu w zeznaniu podatkowym za rok 2017 łączną kwotę 4 560 zł wydatków poniesionych z tytułu używania samochodu osobowego przez osoby niepełnosprawne. Wnioskodawcy przysługuje prawo odliczenia zarówno kwoty 2 280 zł z tytułu używania samochodu osobowego przez Niego jako osobę niepełnosprawną jak i kwoty 2 280 zł z tytułu używania samochodu osobowego w związku z utrzymywaniem syna.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 2018 r. poz. 200 z późń. zm.) podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c, art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne.

Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zostały wymienione w art. 26 ust. 7a ustawy, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g tego artykułu.

Zauważyć należy, że ustawą z dnia 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r. poz. 2175) zmieniono m. in. treść art. 26 ust. 7a pkt 14, ust. 7e i w ust. 7c uchylono pkt 3. Zmiany weszły w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. i mają zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2017 r. (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy o podatku od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne).

W myśl art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w brzmieniu zmienionym powyżej wskazaną ustawą z dnia 27 października 2017 r. ­ za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną albo dziecko niepełnosprawne, które nie ukończyło 16 roku życia ­ w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł.

Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie (art. 26 ust. 7b ww. ustawy).

Stosownie do art. 26 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia (...).

Zgodnie zaś z art. 26 ust. 7d ww. ustawy warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

  1. orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub
  2. decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo
  3. orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

W świetle art. 26 ust. 7e ustawy o podatku dochodowy od osób fizycznych przepisy ust. 7a-7d i ust. 7g stosuje się odpowiednio do podatników, na których utrzymaniu pozostają następujące osoby niepełnosprawne: współmałżonek, dzieci własne i przysposobione, dzieci obce przyjęte na wychowanie, pasierbowie, rodzice, rodzice współmałżonka, rodzeństwo, ojczym, macocha, zięciowie i synowe, jeżeli w roku podatkowym dochody tych osób niepełnosprawnych nie przekraczają kwoty 10 080 zł. Do dochodów, o których mowa w zdaniu pierwszym, nie zalicza się alimentów na rzecz dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4.

Z kolei zgodnie z art. 26 ust. 13a ww. ustawy wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

Z analizy wyżej przytoczonych przepisów prawa wynika, że aby skorzystać z możliwości odliczenia kwoty do wysokości 2 280 zł z tytułu wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego należy być osobą niepełnosprawną posiadającą orzeczenie o niepełnosprawności lub być osobą na której utrzymaniu pozostają osoby niepełnosprawne m. in. dzieci własne, których dochody w ciągu roku podatkowego nie przekroczyły kwoty 10 080 zł. oraz być właścicielem (współwłaścicielem) samochodu osobowego.

Podkreślić również należy, iż określona w przepisach kwota 2 280 zł jest maksymalną kwotą, która może być odliczona tytułem poniesienia ww. wydatków. Wydatki te muszą być jednakże faktycznie poniesione. Użycie przez ustawodawcę, przy określaniu wielkości limitu, wyrażenia „w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2 280 zł” (a nie „w wysokości 2 280 zł) wskazuje, iż wysokość odliczenia uzależniona jest od intensywności (częstotliwości) używania samochodu. Kwota 2 280 zł nie jest bowiem odliczeniem z tytułu bycia osobą niepełnosprawną lub posiadania na utrzymaniu osoby niepełnosprawnej czy też dziecka niepełnosprawnego, które nie ukończyło 16 roku życia, lecz z tytułu używania samochodu osobowego.

Z brzemienia analizowanego przepisu – art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy ­ wynika także wprost, iż wysokość odliczeń z ww. tytułu w odniesieniu do danego podatnika nie może przekroczyć w roku podatkowym kwoty 2 280 zł. Zatem osoba niepełnosprawna posiadająca na utrzymaniu inną osobę niepełnosprawną może odliczyć wydatki z tytułu używania samochodu osobowego do wysokości ww. limitu. Osobie fizycznej przysługuje bowiem jeden limit, nawet jeżeli ma na utrzymaniu jedną, dwie czy więcej osób niepełnosprawnych i sama jest osobą niepełnosprawną.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca posiada II grupę inwalidztwa, żona Wnioskodawcy I grupę inwalidztwa a 20 letni syn Wnioskodawcy ma I grupę inwalidztwa. Wnioskodawca oraz jego żona mają prawo do ulgi z tytułu korzystania z samochodu osobowego przez osoby niepełnosprawne. Żona Wnioskodawcy na siebie i Wnioskodawca na siebie. Syn Wnioskodawcy ma 20 lat, studiuje. Jest na utrzymaniu Wnioskodawcy oraz żony. Wszyscy razem zamieszkują. Syn Wnioskodawcy posiada od urodzenia orzeczenie o niepełnosprawności wydane przez Powiatowy Zespół Niepełnosprawności oraz otrzymuje rentę socjalną. Nie przekracza dochodu w wysokości 10 080 zł. Syn Wnioskodawcy nie jest właścicielem ani współwłaścicielem samochodu. Wnioskodawca jest właścicielem samochodu osobowego. Jest to samochód osobowy w rozumieniu art. 5a pkt 19 ustawy PIT. Wnioskodawca wskazuje, że wydatki związane z użytkowaniem samochodu osobowego nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, PEFRON, ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia oraz w jakiejkolwiek innej formie. Wnioskodawca posiada orzeczenie o niepełnosprawności od czerwca 2001 r. wydane przez Powiatowy Zespół do spraw Niepełnosprawności w G. Wnioskodawca chce skorzystać z ulgi za 2017 r. Powziął jednak wątpliwość czy poprawny jest odpis ulgi z tytułu korzystania z samochodu na Wnioskodawcę i syna tj. 2 x 2 280 zł (dwa razy limit ­ On i syn).

Mając na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przedstawiony we wniosku stan faktyczny stwierdzić należy, że Wnioskodawca będąc osobą niepełnosprawną i jednocześnie osobą, na której utrzymaniu pozostaje niepełnosprawny syn, może odliczyć w zeznaniu podatkowym za rok 2017 kwotę poniesionych wydatków z tytułu używania samochodu osobowego będącego Jego własnością jedynie do obowiązującego limitu ­ tj. do wysokości kwoty 2 280 zł. Oznacza to, że Wnioskodawca nie może odliczyć kwoty 4 560 zł.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.