IPTPB3/423-391/14-2/KC | Interpretacja indywidualna

Czy powstałe różnice kursowe związane z przewalutowaniem pożyczki wyliczone w sposób przedstawiony w stanie faktycznym w kwocie 636 258,65 PLN stanowią dla Wnioskodawcy ujemne różnice kursowe i mogą zostać zaliczone w 2013 r. do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 w powiązaniu z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?
IPTPB3/423-391/14-2/KCinterpretacja indywidualna
  1. koszty uzyskania przychodów
  2. metoda rachunkowa
  3. przewalutowanie
  4. różnice kursowe
  1. Podatek dochodowy od osób prawnych (CIT) -> Koszty uzyskania przychodów -> Pojęcie kosztów uzyskania przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 27 października 2014 r. (data wpływu 4 listopada 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy różnice kursowe powstałe w związku z przewalutowaniem pożyczki można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 4 listopada 2014 r. został złożony wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy różnice kursowe powstałe w związku z przewalutowaniem pożyczki można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

X Sp. z o.o. z siedzibą w O... zwany dalej Wnioskodawcą jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i ustala różnice kursowe zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie przepisów o rachunkowości. Ponadto, Wnioskodawca spełnił warunek, o którym mowa w tym przepisie dotyczący badania sprawozdania finansowego przez podmiot uprawniony do badania sprawozdań. Rok podatkowy Wnioskodawcy pokrywa się z rokiem kalendarzowym.

Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie specjalistycznego projektowania. W dniu 3 sierpnia 2012 r. zawarta została umowa pożyczki pomiędzy Wnioskodawcą, a jej udziałowcem Y z siedzibą w Danii zwanym dalej spółką duńską.

Wnioskodawca otrzymał zgodnie z umową pożyczkę w kwocie 12 799 962,66 PLN na rachunek bankowy prowadzony w PLN na pokrycie wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę w związku z konstrukcją instalacji i wyposażenia stosowanego w produkcji energii cieplnej z biomasy. Pożyczka została przeznaczona na wybudowanie hali produkcyjnej oraz budynku biurowego wraz z infrastrukturą, które zostały przyjęte do używania oraz wprowadzone do ewidencji środków trwałych dokumentem OT (budynek biurowy - OT z dnia 14 czerwca 2013 r., hala produkcyjna - OT z dnia 21 czerwca 2013 r. oraz urządzenia - OT z dnia 30 czerwca 2013 r.) Kolejne środki trwałe (monitoring, stacje trafo, instalacja sprężonego powietrza) sfinansowane pożyczką zostały przyjęte do używania dnia 30 września 2013 r.

W dniu 30 czerwca 2013 r. zawarto aneks do umowy, zgodnie z którym udzielona pożyczka pozostała do spłaty na dzień 30 czerwca 2013 r. została przeliczona na walutę duńską DKK i wynosi 20 989 191,06 DKK. Na mocy umowy (pkt. la aneksu do umowy) strony wspólnie ustaliły, że kwota pożyczki w DKK zostaje przeliczona na PLN na dzień 27 czerwca 2013 r. po kursie średnim NBP z dnia 26 czerwca 2013 r. wg tabeli 122/NBP/2013, tj. kurs 1 DKK = 0,5811 PLN. Kwotę pożyczki w PLN obliczono zatem jako iloczyn kwoty pożyczki w wyrażonej w walucie obcej, tj. koronie duńskiej (DKK) oraz kursu średniego NBP (20 989 191,06 DKK* 0,5811) i wynosi 12 196 818,92 PLN.

Kwota pożyczki na dzień 30 czerwca 2013 r. wynikająca z ewidencji księgowej udziałowca Y z siedzibą w Danii wynosi kwotę 11 569 597,98 PLN, co stanowi równowartość 20 989 191,06 DKK. Spółka duńska dokonała przeliczenia kwoty pożyczki wg oficjalnego kursu obowiązującego w Danii będącego odpowiednikiem średniego kursu NBP (kurs PLN na dzień 28 czerwca 2013 r. wynosił 1,7196 DKK). Spółka duńska dokonała wyceny pożyczki na ten dzień jako iloraz kwoty pożyczki wyrażonej w koronie duńskiej (DKK) wynikającej z ewidencji oraz kursu, o którym mowa w zdaniu poprzednim (tj. 20 989 191,06 DKK/1,7196 = 12 205 856,63 PLN). Obliczona w ten sposób różnica kursowa pomiędzy wartością pożyczki wynikającą z ewidencji księgowej wyrażoną w walucie polskiej PLN a kwotą wynikającą z wyceny wg kursu PLN z dnia 28 czerwca 2013 r. wyniosła 636 258,65 PLN (tj.12 205 856,63 PLN - 11 569 597,98 PLN) i stanowi dodatnią różnicę kursową dla podmiotu w Danii, natomiast ujemną różnicę kursową dla Wnioskodawcy. Różnice kursowe zostały ujęte w ewidencji księgowej jako koszty finansowe w dniu 30 czerwca 2013 r. Po dniu 30 czerwca 2013 r. pożyczka jest spłacana w walucie obcej, tj. koronie duńskiej (DKK).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:
  1. Czy powstałe różnice kursowe związane z przewalutowaniem pożyczki wyliczone w sposób przedstawiony w stanie faktycznym w kwocie 636 258,65 PLN stanowią dla Wnioskodawcy ujemne różnice kursowe i mogą zostać zaliczone w 2013 r. do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w art. 15 w powiązaniu z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...
  2. W przypadku, gdyby odpowiedź na pytanie nr 1 była negatywna, to czy różnice będące przedmiotem pytania nr 1 mogą stanowić koszt wytworzenia środków trwałych, na sfinansowanie których zaciągnięta została przedmiotowa pożyczka, a w konsekwencji mieć wpływ na wartość początkową określoną w art. 16g ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych...

Z uwagi na uznanie, że ww. różnice kursowe związane z przewalutowaniem pożyczki stanowią koszty uzyskania przychodu, odstąpiono od odpowiedzi na pytania nr 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, powstałe różnice kursowe związane z przewalutowaniem pożyczki wyliczone w sposób przedstawiony w stanie faktycznym w kwocie 636 258,65 PLN stanowią w roku 2013 koszt uzyskania przychodów, o którym mowa w art. 15 w powiązaniu z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Wnioskodawca po spełnieniu warunków, o których mowa w tym przepisie może ustalać różnice kursowe na podstawie przepisów o rachunkowości.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o rachunkowości składniki aktywów i pasywów - w tym pożyczki wyrażone w walucie obcej wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy, a zgodnie z ust. 2 tego artykułu, wyrażone w walutach obcych operacje gospodarcze ujmuje się w księgach rachunkowych na dzień ich przeprowadzenia.

Wnioskodawca na skutek przewalutowania pożyczki zarachował różnice kursowe, obliczone w sposób opisany w stanie faktycznym w ciężar kosztów finansowych pod datą 30 czerwca 2013 r., tj. pod datą zawarcia aneksu do umowy pożyczki, w którym mowa o zamianie waluty z polskich złotych (PLN) na korony duńskie (DKK). Zdaniem Wnioskodawcy, ujęcie różnic kursowych w księgach rachunkowych i zakwalifikowanie ich do kosztów finansowych na podstawie ustawy o rachunkowości, zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych uprawnia go do zaliczenia tych różnic do kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 851, z późn. zm.), podatnicy ustalają różnice kursowe na podstawie:

  1. art. 15 a, albo
  2. przepisów o rachunkowości, pod warunkiem że w okresie, o którym mowa w ust. 3, sporządzane przez podatników sprawozdania finansowe będą badane przez podmioty uprawnione do ich badania.

Stosownie do art. 9b ust. 2 ustawy, podatnicy, którzy wybrali metodę, o której mowa w ust. 1 pkt 2, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych i wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej, a także wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych. Wycena ta dla celów podatkowych powinna być dokonywana na ostatni dzień każdego miesiąca i na ostatni dzień roku podatkowego lub na ostatni dzień kwartału i na ostatni dzień roku podatkowego albo tylko na ostatni dzień roku podatkowego, z tym że wybrany termin wyceny musi być stosowany przez pełny rok podatkowy i nie może być zmieniany.

Co istotne, w przypadku wyboru metody, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podatnicy mają obowiązek stosować tę metodę przez okres nie krótszy niż trzy lata podatkowe, licząc od początku roku podatkowego, w którym została przyjęta ta metoda, z tym że podatnicy mają obowiązek w terminie do końca pierwszego miesiąca roku podatkowego, a w przypadku podatników rozpoczynających działalność - w terminie 30 dni od dnia jej rozpoczęcia, zawiadomić w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o wyborze tej metody (art. 9b ust. 3 cyt. ustawy).

Ponadto, w przypadku wyboru metody ustalania różnic kursowych, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podatnicy na pierwszy dzień roku podatkowego, w którym została wybrana ta metoda, zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów naliczone różnice kursowe ustalone na podstawie przepisów o rachunkowości na ostatni dzień poprzedniego roku podatkowego. Od pierwszego dnia roku podatkowego, w którym wybrali tę metodę, stosują zasady, o których mowa w ust. 2 (art. 9b ust. 3 ustawy).

Analizując całokształt przepisów zamieszczonych w art. 9b ustawy, należy mieć na uwadze, że powyższy przepis ustanowiony został przez ustawodawcę dla rozpoznawania przez podatników różnic kursowych w podatku dochodowym od osób prawnych.

Biorąc powyższe pod uwagę przy dokonywaniu interpretacji zapisów art. 9b ust. 2 ustawy, czyli w stosunku do podatników, którzy wybrali „metodę rachunkową” ustalania różnic kursowych, uzasadnionym staje się stwierdzenie, że zapisy te dotyczą zaliczania do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów w całości różnic kursowych ujętych w księgach rachunkowych.

Tym samym należy uznać, że zgodnie z art. 9b ust. 2 cyt. ustawy, zaliczeniu - przez podatników, którzy wybrali „metodę rachunkową” - odpowiednio do przychodów lub kosztów uzyskania przychodów podlegają ujęte w księgach rachunkowych:

  • różnice kursowe z tytułu transakcji walutowych,
  • różnice kursowe wynikające z dokonanej wyceny składników aktywów i pasywów wyrażonych w walucie obcej oraz
  • różnice kursowe z wyceny pozabilansowych pozycji w walutach obcych.

Z przepisu tego wynika, że ustawodawca wyraził zgodę na zaliczanie różnic kursowych wyliczanych zgodnie z przepisami o rachunkowości, a więc i w rozumieniu przepisów o rachunkowości.

Podatkowe rozwiązanie dotyczące różnic kursowych sprowadza się do zasady, że podatnicy, którzy wybrali metodę rachunkową ustalania różnic kursowych, w sposób konsekwentny zaliczają odpowiednio do przychodów lub kosztów podatkowych ujęte w księgach rachunkowych różnice kursowe z transakcji walutowych i wyceny aktywów oraz pasywów, a także wyceny pozabilansowej pozycji w walutach obcych (art. 9b ust. 2 ustawy). W takiej sytuacji rozwiązania wynikające z rachunkowości określają skutek w podatku dochodowym od osób prawnych związany z różnicami kursowymi. Zasada ta nie jest modyfikowana innymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawcą jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych i ustala różnice kursowe zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych na podstawie przepisów o rachunkowości.

Po przyjęciu przez podatnika metody ustalania różnic kursowych na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2013 r., poz. 330, z późn. zm.), kosztem lub przychodem podatkowym będą wszelkie różnice kursowe zarówno zrealizowane, jak i niezrealizowane.

Skutki podatkowe bilansowych różnic kursowych zależą od ich traktowania rachunkowego. W przypadku, gdy dana wycena prowadzi do rozpoznania różnic kursowych w rozumieniu przepisów o rachunkowości, powstałe różnice kursowe należy rozpoznać w rachunku podatkowym. Natomiast w przypadku, gdy dana wycena w świetle przepisów o rachunkowości nie generuje różnic kursowych, tak dokonanej wyceny nie należy rozpoznawać podatkowo jako różnicy kursowej.

Reasumując, biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że powstałe różnice kursowe związane z przewalutowaniem pożyczki stanowią dla Wnioskodawcy koszt uzyskania przychodów.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Końcowo należy zaznaczyć, że Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów nie ma możliwości potwierdzenia prawidłowości wyliczeń przedstawionych w przedmiotowym wniosku z uwagi na fakt, że przepis art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) nakłada na organ podatkowy obowiązek udzielenia interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na powyższe tutejszy Organ nie może odnieść się do wyliczeń wskazanych przez Wnioskodawcę. Prawidłowość bądź nieprawidłowość wyliczeń podlega weryfikacji przez właściwy organ podatkowy w toku, np. postępowania kontrolnego, postępowania podatkowego, czy też czynności sprawdzających.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w..., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

Dokumenty dotyczące poruszonych zagadnień:

koszty uzyskania przychodów
ILPB1/415-728/14-2/AA | Interpretacja indywidualna

przewalutowanie
IPPB5/423-247/11-2/IŚ | Interpretacja indywidualna

różnice kursowe
IPPB5/423-767/14-2/IŚ | Interpretacja indywidualna

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.