ITPB2/415-370/13/IB | Interpretacja indywidualna

Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy,
Czy kwota 19.317,07 zł, którą Wnioskodawca otrzymał z banku stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana, przedstawione we wniosku z dnia 27 marca 2013 r. (data wpływu 29 marca 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania kwoty uzyskanej na podstawie porozumienia z bankiem - jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 29 marca 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania kwoty uzyskanej na podstawie porozumienia z bankiem.

Wezwaniem z dnia 10 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy zwrócił się o przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego.

Pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. (data wpływu 20 czerwca 2013 r.) uzupełniono wniosek w ww. zakresie.

W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

W dniu 15 lutego 2011 r. Wnioskodawca udał się do banku celem ulokowania kwoty pochodzącej ze zbycia nieruchomości (110.000 zł). Obsługujący doradca – pracownik banku zaproponował lokatę w formie ubezpieczenia w Towarzystwie Ubezpieczeń. Zachęcając do przystąpienia do ww. ubezpieczenia udzielił informacji o możliwości rezygnacji z ubezpieczenia przed zakończeniem umowy, bez jednoczesnej utraty włożonego kapitału. Wnioskodawca podpisał umowę, a w dniu 2 listopada 2011 r. złożył oświadczenie o rezygnacji z ubezpieczenia. Kwota do zwrotu (Wnioskodawca spodziewał się zwrotu kwoty 110.000 zł) okazała się zdecydowanie niższa od ulokowanej. Po interwencji doradca – pracownik banku przyznał się do błędu mającego wpływ na podpisanie niekorzystnych dokumentów, w konsekwencji pozbawiających Wnioskodawcę części kapitału. Zadeklarował na piśmie zwrot różnicy ze środków własnych. Wnioskodawca nie zgodził się na ugodę z doradcą. Zwrócił się do banku z reklamacją, podnosząc niekompetencję pracownika. W wyniku przedstawionych przez Wnioskodawcę faktów zostało zawarte w banku porozumienie w dniu 5 stycznia 2012 r., na mocy którego bank zobowiązuje się zadośćuczynić stratę w poniesionym uszczerbku w kapitale i wypłacić Wnioskodawcy różnicę między kwotą 110.000 zł a wypłaconą przez Towarzystwo Ubezpieczeń. W ww. porozumieniu zostało ustalone, że do zapłaty podatku od otrzymanej od banku kwoty będzie klient. W dniu 29 lutego 2012 r. została przekazana na rachunek Wnioskodawcy kwota 19.317,07 zł. Pod koniec lutego 2013 r. otrzymał z banku informację PIT-8C – w części D w poz. 34 - informacja o wysokości przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy wykazano środki w kwocie 19.317,07 zł otrzymane na podstawie porozumienia z dnia 5 stycznia 2012 r.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie.

Czy kwota 19.317,07 zł, którą Wnioskodawca otrzymał z banku stanowi przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych...

Zdaniem Wnioskodawcy kwota, którą otrzymał z banku jest uzupełnieniem utraconego kapitału. Uznanie jako przychodu do opodatkowania kwoty 19.317,07 zł rodzi nie tylko konieczność zapłaty podatku w rozliczeniu rocznym za 2012 r. Kwota ta rzutuje na przekroczenie dopuszczalnego limitu przychodu dla emeryta, powodując zawieszenie części emerytury. W opinii Wnioskodawcy kwota ta nie stanowi przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Otrzymał bowiem zwrot lokaty, bez zysku. Bank nie powinien wystawić informacji PIT-8C.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w treści art. 9 ust. 1 ww. ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Wyrazem jej praktycznej realizacji jest art. 11 ust. 1 ww. ustawy, z którego treści wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Wskazany przez ustawodawcę w art. 20 ust. 1 ww. ustawy katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego, zawiera on jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do innych źródeł. Oznacza to, iż przychodem z innych źródeł będzie każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne czy częściowo odpłatne.

Analiza treści przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, wskazuje zatem, iż otrzymana przez Wnioskodawcę kwota pieniężna spełnia definicję przychodu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Niewątpliwie bowiem w związku z uznaniem reklamacji przez bank po stronie Wnioskodawcy wystąpiło konkretne przysporzenie majątkowe.

Reasumując, ww. świadczenie pieniężne stanowi dla Wnioskodawcy przychód podlegający opodatkowaniu, natomiast podmiot (bank) wypłacający to świadczenie miał obowiązek sporządzenia oraz przekazania Wnioskodawcy informacji PIT-8C.

Stosownie do art. 42a ww. ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne mniemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52 i art. 52a oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów (PIT-8C), i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego przekazać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, urzędowi skarbowemu, którym kieruje naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, 80-219 Gdańsk Al. Zwycięstwa 16/17 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.