IPTPB1/415-559/14-7/15-S/KO | Interpretacja indywidualna

Czy prawidłowo Wnioskodawczyni uznaje i będzie uznawać, że kwoty otrzymane jako zwrot opłat za media nie podlegają opodatkowaniu?
IPTPB1/415-559/14-7/15-S/KOinterpretacja indywidualna
  1. najem
  2. odsetki
  3. odszkodowania
  4. przychód
  5. utracone korzyści (lucrum cessans)
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów, w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 425/15 (data wpływu prawomocnego orzeczenia 17 sierpnia 2015 r.), stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 24 września 2014 r. (data wpływu 2 października 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. (data wpływu 18 grudnia 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych otrzymania zwrotu opłat za media – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), w związku z czym pismem z dnia 5 grudnia 2014 r., Nr IPTPB1/415-559/14-2/KO, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 5 grudnia 2014 r. (data doręczenia 9 grudnia 2014 r.). Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek pismem z dnia 12 grudnia 2014 r. (data wpływu 18 grudnia 2014 r.), nadanym za pośrednictwem placówki pocztowej w dniu 16 grudnia 2014 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny i uzyskuje przychody z najmu (art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 16a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych; Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm., dalej: u.p.d.o.f.), niebędącego działalnością gospodarczą. Korzysta z opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej. Zdarzają się sytuacje, że ze względu na niepłacenie czynszu przez lokatorów Wnioskodawczyni składa pozwy o eksmisję. Często Sąd orzeka o eksmisji z prawem do lokalu socjalnego. Oznacza to, że lokatorzy dalej nie płacąc za czynsz mieszkają w lokalach do czasu zapewnienia przez Gminę lokali socjalnych. Często okres oczekiwania jest bardzo długi. Wnioskodawczyni występuje więc do Sądu przeciwko Gminie o odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2011 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266, dalej „u.o.p.l”).

Na kwotę zasądzoną od Gminy składają się:

  1. kwota odszkodowania,
  2. zwrot poniesionych opłat za media,
  3. odsetki.

Wnioskodawczyni, uzyskanymi środkami dzieli się z pozostałymi współwłaścicielami, a swoją część opodatkowuje w następujący sposób:

  1. kwotę odszkodowania rozlicza jako przychód z najmu płacąc ryczałt od przychodów ewidencjonowanych - 8,5%,
  2. od kwoty odsetek płaci 18% podatek dochodowy od osób fizycznych,
  3. kwoty uzyskane jako zwrot opłat za media nie są przychodem i nie podlegają opodatkowaniu.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 12 grudnia 2014 r. Wnioskodawczyni dodała, że odszkodowanie zostało wypłacone między innymi dnia 14 lutego 2013 r. Opłaty za media, w związku z nieuiszczeniem ich przez lokatorów, były uiszczane proporcjonalnie przez Wnioskodawczynię i drugiego współwłaściciela. Kwota przekazywana współwłaścicielowi zawierała również otrzymaną od Gminy kwotę zwrotu poniesionych opłat za media (odpowiadającą kwocie przez niego uiszczonej za lokatorów). Wnioskodawczyni w żaden sposób nie uzyskiwała przychodu z tego tytułu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku:

  1. Czy prawidłowo Wnioskodawczyni wykazuje i będzie wykazywać należną Jej część odszkodowania otrzymanego od Gminy jako przychód z najmu, i odprowadza i będzie odprowadzać 8,5% zryczałtowany podatek...
  2. Czy prawidłowo Wnioskodawczyni uznaje i będzie uznawać, że kwoty otrzymane jako zwrot opłat za media nie podlegają opodatkowaniu...
  3. Czy prawidłowo Wnioskodawczyni opodatkowuje i będzie opodatkowywać kwotę odsetek 18% podatkiem dochodowym...

Wnioskodawczyni w uzupełnieniu wniosku dodała, że wszystkie trzy pytania odnoszą się zarówno do stanów faktycznych, jak i zdarzeń przyszłych.

Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie Nr 2 w zakresie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego. W zakresie pytań Nr 1 i 3 obejmujących stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wydane zostały odrębne rozstrzygnięcia.

Zdaniem Wnioskodawczyni, przedstawionym w uzupełnieniu wniosku, kwoty jakie otrzymuje i będzie ewentualnie otrzymywała jako zwrot opłat za media nie powinny podlegać opodatkowaniu. Należy podkreślić, że Wnioskodawczyni razem z drugim współwłaścicielem, uiszcza za lokatorów opłaty za media, co potwierdzają faktury złożone w trakcie postępowania sądowego. W związku z powyższym Sąd zasądza od Gminy również zwrot tych kosztów, nie sposób jednak uznać, że wskazane kwoty są dla Wnioskodawczyni dochodem, który powinien podlegać opodatkowaniu. Wnioskodawczyni bowiem w żaden sposób nie uzyskała przysporzenia majątkowego, a jedynie odzyskuje swoje środki i środki wyłożone przez drugiego współwłaściciela. Należy zaznaczyć, że Minister Finansów w dniu 18 marca 2004 r. wydał ogólną interpretację Nr PB2/MK/RB-033-050-132/04, potwierdzającą, że zwrot opłat za media nie jest przychodem. Zgodnie z wyjaśnieniami resortu, opłaty związane z przedmiotem najmu (np. czynsz do spółdzielni, czy opłaty za media) nie mieszczą się w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, o których mowa jest w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, i nie powodują przysporzenia po stronie właściciela, jeżeli umowa zobowiązuje najemcę do ich ponoszenia. Zatem Wnioskodawczyni prawidłowo nie odprowadza i nie będzie odprowadzać podatku od kwot otrzymanych od Gminy jako zwrot opłat za media.

W dniu 9 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów wydał interpretację indywidualną Nr IPTPB1/415-559/14-5/KO, stwierdzając, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.

W powyższej interpretacji wskazano, że zwrot poniesionych opłat za media, uzyskany przez Wnioskodawczynię od Gminy, należy zakwalifikować do przychodów, o których mowa w art. 20 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. do przychodów podlegających opodatkowaniu jako przychody z innych źródeł.

Interpretację z dnia 9 stycznia 2015 r., Nr IPTPB1/415-559/14-5/KO, doręczono Wnioskodawczyni w dniu 13 stycznia 2015 r.

W związku z powyższym rozstrzygnięciem, Wnioskodawczyni pismem z dnia 22 stycznia 2015 r. (data wpływu 26 stycznia 2015 r.), wezwała tutejszy Organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zawartej w piśmie z dnia 16 lutego 2015 r., Nr IPTPB1/4511-1-2/15-2/KO (doręczonej w dniu 19 lutego 2015 r.), Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podtrzymując argumentację zawartą w interpretacji.

Na powyższą interpretację przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, w dniu 16 marca 2015 r. (data wpływu 18 marca 2015 r.), Wnioskodawczyni reprezentowana przez pełnomocnika złożyła za pośrednictwem tutejszego Organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r., Nr IPTPB1/4511-3-7/15-2/KO, tutejszy Organ udzielił odpowiedzi na ww. skargę wnosząc o jej oddalenie.

Wyrokiem z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 425/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną z dnia 9 stycznia 2015 r., Nr IPTPB1/415-559/14-5/KO.

W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że źródłem powstania opłat za media jest umowa najmu w tym znaczeniu, że w związku z używaniem lokalu dochodzi najczęściej do korzystania także z mediów do niego doprowadzonych, których nie dostarcza wynajmujący, a jedynie zapewnia do nich dostęp. Opłaty z tego tytułu ponoszone są przez najemców na rzecz ich dostawców. W analizowanej sprawie Wnioskodawczyni wraz z drugim współwłaścicielem nieruchomości, uiszczała opłaty za lokatorów wówczas, gdy lokatorzy po nakazaniu eksmisji przez Sąd do czasu dostarczenia lokalu socjalnego, zajmują nadal lokale bez tytułu prawnego. A zatem, świadczenia tego rodzaju nie stanowią przychodu wynajmującego, nie są bowiem otrzymywane przez niego. Wnioskodawczyni dokonuje opłat we własnym zakresie. Przyjęcie zatem, że w ramach procesu o odszkodowanie realizowanego w oparciu o przepis art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, zasądzenie od gminy na rzecz wynajmującego oprócz odszkodowania również zwrotu rzeczonych opłat powoduje powstanie z tego tytułu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych kwalifikowanego, jako dochód z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), jest pozbawione podstawy prawnej.

Sąd podkreślił, że tylko czynsz najmu należy kwalifikować jako przychód ze źródła opisanego w pkt 6 art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który w ocenie Sądu jest wynagrodzeniem za korzystanie z rzeczy (art. 659 § 1 Kc). Tak też należy traktować otrzymane odszkodowanie na gruncie regulacji ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (por. np. wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 120/13, wyrok WSA w Krakowie sygn. akt I SA/Kr 864/14, wyrok WSA w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 1509/13, wyrok NSA sygn. akt SA/Sz 1911/99, czy też wyrok WSA w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 1063/14, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 10 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Bk 185/13).

Pamiętać przy tym należy, że przepis art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego traktuje o odszkodowaniu, które odpowiada wysokości czynszu (ust. 2) albo innych opłat za używanie lokalu (ust. 3). W pojęciu tym nie mieści się zwrot opłat za media, których nie można zaliczyć także do „innych opłat” albowiem te „inne opłaty” przysługują za używanie lokalu, a więc są postacią wynagrodzenia dla wynajmującego, natomiast zwrot opłat jest związany jedynie z dysponowaniem lokalem. Zawsze uprawnionym do otrzymania czynszu lub innych opłat za używanie lokalu jest na gruncie powołanych przepisów właściciel, a jak wcześniej podano - opłat za media on nie otrzymuje ani mu nie przysługują. Nawet zasądzony ich zwrot w okolicznościach, jak wskazano w tej sprawie nie powoduje, że staje się on przychodem podlegającym opodatkowaniu, albowiem jest to jedynie odzyskanie własnych środków wyłożonych wcześniej w miejsce zobowiązanego do ich poniesienia.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ocenić zatem należy, czy regulacja ta pozwala na opodatkowanie zwrotu wydatków poniesionych przez wynajmującego za najemcę. Pomocnym przy tym będzie powołana przez stronę interpretacja ogólna Ministra Finansów z 18 marca 2004 r., Nr PB2/MK/RB-033-050-132/04, dotycząca wprawdzie, jak dowodzi Organ, określenia przychodów z najmu, jednakowoż zawarte w niej poglądy zyskały aprobatę Sądu w części odnoszącej się do wydatków (opłat) związanych z przedmiotem najmu.

Otóż, jak słusznie zauważono, czynsz najmu stanowi przysporzenie majątkowe wynajmującego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym. Jednakże, aby powstał przychód po stronie wynajmującego muszą zaistnieć przesłanki określone w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub postawiony do dyspozycji wynajmującego. Składnikiem przychodu osiągniętego z najmu przez wynajmującego nie będą natomiast ponoszone przez najemcę wydatki związane z przedmiotem najmu, np. opłaty za telefon, wodę, energię elektryczna oraz gaz, jeśli nie są ustalone ryczałtowo, i jeżeli z umowy wynika, że najemca jest zobowiązany do ich ponoszenia, tak jak to występuje w niniejszej sprawie, ponieważ nie mieszczą się w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, o których stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wynajmującego, zaś przychód na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje jedynie wówczas, gdy ma miejsce przysporzenie majątkowe (por. wyroki powołane w cytowanej interpretacji ogólnej Ministra Finansów, także Adam Bartosiewicz: System informacji prawnej LEX 19/2015).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że z tego punktu widzenia zasądzony zwrot tak poniesionych wydatków za media nie jest kompensatą, jak twierdzi Organ, utraconych korzyści właściciela lokalu – wynajmującego. Bez wątpienia zatem nie jest to w żadnej mierze dla Wnioskodawczyni źródło przychodów.

W dniu 17 sierpnia 2015 r. do tutejszego Organu wpłynął odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 425/15.

Z uwagi na powyższe ponownemu rozpatrzeniu podlega złożony w dniu 2 października 2014 r. przez Wnioskodawcę wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, uzupełniony pismem z dnia 12 grudnia 2014 r.

W świetle obowiązującego stanu prawnego - biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 425/15 - stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w zakresie skutków podatkowych otrzymania zwrotu opłat za media – jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie art. 21, 52, 52a i 52c wymienionej ustawy oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Zatem, wszelkie dochody podatnika niewymienione enumeratywnie w katalogu zwolnień przedmiotowych oraz dochody, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym.

Przychodami – w myśl art. 11 ust. 1 powołanej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2014 r. – z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 6 i 9 ww. ustawy, źródłami przychodów są:

  • najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą (pkt 6),
  • inne źródła (pkt 9).

W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach.

Jak dowodzi użycie sformułowania „w szczególności”, definicja przychodów z innych źródeł ma charakter przykładowy i otwarty, zatem do tej kategorii należy zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w ww. przepisie.

W myśl art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121, ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Z przytoczonych powyżej uregulowań prawnych wynika, że podstawą generowania przychodów z najmu jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Określona w umowie wysokość czynszu stanowi przysporzenie majątkowe wynajmującego.

Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką nieruchomości stanowiącej budynek mieszkalny i uzyskuje przychody z najmu, niebędącego działalnością gospodarczą. Ze względu na niepłacenie czynszu przez lokatorów Wnioskodawczyni składa pozwy o eksmisję. Często Sąd orzeka o eksmisji z prawem do lokalu socjalnego. Lokatorzy dalej nie płacąc za czynsz mieszkają w lokalach do czasu zapewnienia przez Gminę lokali socjalnych. Często okres oczekiwania jest bardzo długi. Wnioskodawczyni występuje więc do Sądu przeciwko Gminie o odszkodowania na podstawie art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2011 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Na kwotę zasądzoną od Gminy składa się m.in. zwrot uiszczonych przez Wnioskodawczynię opłat za media.

W myśl art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 150), jeżeli gmina nie dostarczyła lokalu socjalnego osobie uprawnionej do niego z mocy wyroku, właścicielowi przysługuje roszczenie odszkodowawcze do gminy, na podstawie art. 417 ustawy Kodeks cywilny. Stosownie do art. 18 ust. 2 tej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego. Osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł (art. 18 ust. 3 ww. ustawy).

Przepis art. 18 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, traktuje o odszkodowaniu, które odpowiada wysokości czynszu (ust. 2) albo innych opłat za używanie lokalu (ust. 3). W pojęciu tym nie mieści się zwrot opłat za media, których nie można zaliczyć także do „innych opłat” albowiem te „inne opłaty” przysługują za używanie lokalu, a więc są postacią wynagrodzenia dla wynajmującego, natomiast zwrot opłat jest związany jedynie z dysponowaniem lokalem. Zawsze uprawnionym do otrzymania czynszu lub innych opłat za używanie lokalu jest na gruncie powołanych przepisów właściciel, a jak wcześniej podano opłat za media on nie otrzymuje, ani mu nie przysługują. Nawet zasądzony ich zwrot w okolicznościach, jak wskazano w tej sprawie, nie powoduje, że staje się on przychodem podlegającym opodatkowaniu, albowiem jest to jedynie odzyskanie własnych środków wyłożonych wcześniej w miejsce zobowiązanego do ich poniesienia.

Jak już wskazano, zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodem są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jednakże, aby powstał przychód po stronie wynajmującego muszą zaistnieć przesłanki określone w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli pieniądze muszą zostać otrzymane lub postawione do dyspozycji wynajmującego. Składnikiem przychodu osiągniętego z najmu przez wynajmującego nie będą natomiast ponoszone przez wynajmującego wydatki związane z przedmiotem najmu, np. opłaty za media, ponieważ nie mieszczą się w pojęciu świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń, o których stanowi art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wynajmującego, zaś przychód na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje jedynie wówczas, gdy ma miejsce przysporzenie majątkowe.

W związku z powyższym, w świetle przedstawionego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego oraz powołanych przepisów prawa podatkowego uznać należy, że zasądzony od Gminy przez Sąd w ramach procesu o odszkodowanie, w oparciu o przepisy art. 18 ust. 5 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, na rzecz Wnioskodawczyni, oprócz odszkodowania, zwrot opłat za media, nie powoduje oraz nie będzie powodować powstania z tego tytułu przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z uwagi na powyższe, stanowisko Wnioskodawczyni należało uznać za prawidłowe.

Końcowo należy nadmienić, że zgodnie z przepisem art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.), minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Zatem, interpretacje indywidualne prawa podatkowego wydawane są wyłącznie na wniosek zainteresowanego i tylko w jego indywidualnej sprawie. Zainteresowanym jest każdy, kto złoży wniosek w sprawie indywidualnej, która jego dotyczy.

W związku z tym, zaznacza się, że interpretacja odnosi się tylko i wyłącznie do Wnioskodawczyni i nie ma zastosowania do drugiego współwłaściciela nieruchomości.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.