ILPB1/4511-1-932/15-2/AP | Interpretacja indywidualna

Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie przychodu.
ILPB1/4511-1-932/15-2/APinterpretacja indywidualna
  1. działalność gospodarcza
  2. kilometrówka
  3. przychód
  4. samochód osobowy
  5. sprzedaż
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 23 czerwca 2015 r. (data wpływu 26 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodu – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 26 czerwca 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie przychodu.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Od 2011 r. Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą – świadczy usługi księgowe (PKD 69.20.Z). Z podatku dochodowego rozlicza się na zasadach ogólnych prowadząc podatkową księgę przychodów i rozchodów.

W listopadzie 2014 r. Wnioskodawczyni nabyła do małżeńskiego majątku wspólnego samochód osobowy, jako że w jej związku panuje ustrój wspólnoty majątkowej. Mąż nie prowadzi działalności gospodarczej, a zakupiony samochód służy w zdecydowanej większości zaspokajaniu potrzeb prywatnych. Wnioskodawczyni planuje, aby wartość nielicznych jazd służbowych polegających na wyjazdach do klientów (Zainteresowana przewiduje, że będzie to średnio 1-2 razy w miesiącu) była zaewidencjonowana w kosztach uzyskania przychodów do wysokości limitu wynikającego z prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przyszłości w przypadku sprzedaży tego samochodu powstanie u Wnioskodawczyni przychód z działalności gospodarczej...

Zdaniem Wnioskodawczyni, w przypadku odpłatnego zbycia samochodu nie powstanie u niej przychód wymieniony w art. 10 ust. 1 pkt 3. Nie będzie to w ogóle przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż nie znajdzie do niego zastosowania żadna z przesłanek wymieniona w art. 10 ust. 1, w tym ta, o której mowa w pkt 8, jako że od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie już w chwili składania niniejszego wniosku upłynęło pół roku.

Art. 14 ust. 2 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. stanowi, że przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą. Dotyczy to zarówno składników, które z uwagi na przewidywany okres ich użytkowania krótszy niż rok, nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, jak i składników, których podatnik – pomimo takiego obowiązku – nie ujął w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Tymczasem art. 23 ust. 1 pkt 46 zezwala na obciążanie kosztami eksploatacji samochodu osobowego, w tym stanowiącego własność lub współwłasność podatnika, niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych do wysokości limitu wynikającego z liczby przejechanych kilometrów i stawki za km. Ponieważ samochód zakupiony był z zamiarem wykorzystywania go na cele prywatne, a w razie potrzeby – planuje się odbycie jazdy lokalnej lub zamiejscowej i zaprowadzenie ewidencji przebiegu, Wnioskodawczyni nie uznaje za zasadne przyjmować go do używania jako środek trwały w rozumieniu art. 22 ust. 1, więc nie ma potrzeby ujęcia go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, gdyż w ewidencji tej powinny znaleźć się składniki majątku wykorzystywane przede wszystkim (przeważnie) do działalności gospodarczej. Natomiast przepisy dotyczące sprzedaży składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej powinny mieć zastosowania do takich, których charakter w zasadzie eliminuje prywatne używanie, np. maszyna do prac ziemnych, ciągnik siodłowy, maszyna do pakowania art. spożywczych. W przeciwnym razie mogłoby dojść do sytuacji, gdzie koszty uzyskania przychodów mogłyby zostać w ewidentny sposób zawyżone. Wszak obecnie nierzadko zdarza się, że w małżeństwie czy rodzinie użytkuje się kilka samochodów osobowych. Osoba prowadząca działalność gospodarczą przesiadając się z jednego w drugi i wyjeżdżając w celach służbowych, miałaby nie tylko prawo, ale i obowiązek wprowadzenia wszystkich trzech do ewidencji środków trwałych oraz poddania ich odpisom amortyzacyjnym stanowiącym koszty uzyskania przychodów.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych rozróżnia się poszczególne źródła przychodów. Takimi źródłami są m.in.:

  • pozarolnicza działalność gospodarcza (pkt 3);
  • odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2:
    1. nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości,
    2. spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej,
    3. prawa wieczystego użytkowania gruntów,
    4. innych rzeczy,

- jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany (pkt 8).

Przy czym, jak stanowi art. 10 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy, przepisów ust. 1 pkt 8 nie stosuje się do odpłatnego zbycia składników majątku, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1, z zastrzeżeniem ust. 3, nawet jeżeli przed zbyciem zostały wycofane z działalności gospodarczej, a między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym składniki majątku zostały wycofane z działalności i dniem ich odpłatnego zbycia, nie upłynęło 6 lat.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą. W 2014 roku Zainteresowana nabyła do małżeńskiego majątku wspólnego samochód osobowy. Mąż Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności gospodarczej, a zakupiony samochód służy w zdecydowanej większości zaspokajaniu potrzeb prywatnych. Wnioskodawczyni planuje, aby wartość nielicznych jazd służbowych polegających na wyjazdach do klientów była zaewidencjonowana w kosztach uzyskania przychodów do wysokości limitu wynikającego z prowadzonej ewidencji przebiegu pojazdu.

W związku z tym Wnioskodawczyni powzięła wątpliwość dotyczącą tego, czy przychody ze sprzedaży samochodu osobowego należy kwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej.

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług.

Natomiast zgodnie z art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku będących:

  1. środkami trwałymi albo wartościami niematerialnymi i prawnymi, podlegającymi ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych,
  2. składnikami majątku, o których mowa w art. 22d ust. 1, z wyłączeniem składników, których wartość początkowa ustalona zgodnie z art. 22g nie przekracza 1500 zł,
  3. składnikami majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych,
  4. składnikami majątku stanowiącymi spółdzielcze prawo do lokalu użytkowego lub udział w takim prawie, które zgodnie z art. 22n ust. 3 nie podlegają ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych

- wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą lub przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio.

Tut. Organ zauważa, że art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) cyt. ustawy odnosi się do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych, podlegających ujęciu w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą.

Definicja środka trwałego zawarta jest w art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Środkami trwałymi są stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

  1. budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,
  2. maszyny, urządzenia i środki transportu,
  3. inne przedmioty

- o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1.

Definicję tę może spełniać również samochód osobowy, o którym mowa w art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy powoływanej ustawy.

Przepis art. 23 ust. 1 pkt 46 cyt. ustawy stanowi, że nie uważa się za koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu używania niewprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, w tym także stanowiącego własność osoby prowadzącej działalność gospodarczą, dla potrzeb działalności gospodarczej podatnika - w części przekraczającej kwotę wynikającą z pomnożenia liczby kilometrów faktycznego przebiegu pojazdu oraz stawki za 1 km przebiegu, określonej w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra; w celu ustalenia faktycznego przebiegu samochodu podatnik jest obowiązany do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdu.

Jeżeli samochód osobowy wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą spełnia definicję środka trwałego, przychód z jego odpłatnego zbycia podlega regulacjom art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz 10 ust. 2 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, niezależnie od tego czy podatnik ujął go w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, czy też nie, a koszty eksploatacji rozliczał w ramach tzw. kilometrówki.

Co więcej w niniejszej sprawie należy również zwrócić uwagę na treść art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) ww. ustawy, który wskazuje, że do przychodów z działalności gospodarczej zalicza się również przychody z odpłatnego zbycia składników majątku, które ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych albo wartości niematerialnych i prawnych.

Na podstawie ww. regulacji sprzedaż samochodu osobowego, który ze względu na przewidywany okres używania równy lub krótszy niż rok nie został zaliczony do środków trwałych, a był wykorzystywany na potrzeby związane z działalnością gospodarczą, skutkuje powstaniem przychodu z działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 pkt 3 cyt. ustawy.

Zatem na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) i c) należy wskazać, że zbycie składnika majątku wykorzystywanego w działalności gospodarczej skutkuje, z zastrzeżeniem art. 10 ust. 2 pkt 3, powstaniem przychodu z działalności gospodarczej. Dotyczy to składników, które z uwagi na przewidywany okres ich używania równy lub krótszy niż rok nie zostały zaliczone do środków trwałych, jak również tych składników, które spełniają definicję środka trwałego, a podatnik nie ujął ich w ewidencji środków trwałych.

Mając na uwadze powyższe rozważania, należy wskazać, że w niniejszej sprawie sprzedaż samochodu osobowego, tj. składnika majątku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie skutkowała powstaniem po stronie Wnioskodawczyni przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, z uwzględnieniem warunków wskazanych w art. 10 ust. 2 pkt 3 tej ustawy.

Zatem stanowisko Wnioskodawczyni jest nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.