IBPBII/2/415-1064/12/14/MZM | Interpretacja indywidualna

Ustalenie na kim spoczywa obowiązek opodatkowania czynszu z najmu skoro całą kwotę czynszu pobiera Wnioskodawca na podstawie umowy użyczenia zawartej z córką.
IBPBII/2/415-1064/12/14/MZMinterpretacja indywidualna
  1. czynsz
  2. media
  3. najem
  4. podstawa opodatkowania
  5. przychód
  6. umowa najmu
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zryczałtowany podatek dochodowy -> Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 21 listopada 2014 r. (data otrzymania 1 grudnia 2014 r.), uzupełnionym 23 i 27 stycznia 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia osoby, która ma dokonać rozliczenia przychodu uzyskiwanego z najmu lokalu – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 1 grudnia 2014 r. otrzymano ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia osoby, która ma dokonać rozliczenia przychodu uzyskiwanego z najmu lokalu.

W związku z brakami formalnymi stwierdzonymi we wniosku, pismem z 19 stycznia 2015 r. Znak: IBPBII/2/415-1064/14/MZM wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. Uzupełnienia dokonano 23 i 27 stycznia 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca przepisał mieszkanie własnościowe córce, która jest obywatelem polskim i niemieckim (od 20 lat mieszka w Niemczech), nigdy nie pracowała w Polsce. Córka Wnioskodawcy aktem notarialnym udzieliła Wnioskodawcy pełnomocnictwa do reprezentowania jej w urzędach, spółdzielni, do wynajmów, remontów. Córka zrzekła się na rzecz Wnioskodawcy pieniędzy uzyskiwanych z najmu. Wnioskodawca zaznaczył, że z córką ma zawartą umowę bezpłatnego użyczenia mieszkania i dysponowania pieniędzmi z najmu. Wnioskodawca posiada wyrok sądu, w którym orzekł, że poprzedni najemca zadłużył mieszkanie na 6.400 zł. Wszelkie opłaty Wnioskodawca pokrył z własnych pieniędzy co wynika z jego zobowiązań notarialnych. Wnioskodawca dodał, że jego córka nie bierze żadnych pieniędzy z najmu. Do tej pory Wnioskodawca rozliczał się z urzędem skarbowym z pieniędzy z najmu, bo uważał, że jest to tylko jego przychód. Jednak teraz okazało się, że umowa najmu, którą Wnioskodawca złożył w swoim urzędzie została przesłana do urzędu, pod który zgodnie z adresem podlega mieszkanie, w którym tymczasowo zameldowana jest córka Wnioskodawcy i to ona ma się rozliczać.

W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, że umowa najmu mieszkania zawarta była między Wnioskodawcą zwanym wynajmującym (działającym na podstawie notarialnego pełnomocnictwa córki) a najemcą. Na mocy notarialnego pełnomocnictwa Wnioskodawca m.in. ma prawo do sprzedaży i wynajmu lokalu według własnego uznania i wskazania rachunku bankowego do przekazywania pieniędzy z najmu i do ich zatrzymania. Wnioskodawca ma prawo do rozliczania się z właściwym urzędem skarbowym oraz reprezentowania córki przed organami administracji państwowej i samorządowej w sprawach, które okażą się potrzebne w celu realizacji udzielonego pełnomocnictwa. I tak też czynił i odprowadzał podatek do swojego urzędu skarbowego. Wnioskodawca dodał, że mieszkania nie udało mu się sprzedać i znów będzie wynajęte. Wnioskodawca w dalszym ciągu chce rozliczać się z najmu w swoim urzędzie skarbowym.

W związku z powyższym stanem faktycznym zadano następujące pytanie.

Kto zgodnie z prawem ma rozliczyć się z pieniędzy z najmu...

Zdaniem Wnioskodawcy, to on pobiera pieniądze z wynajmu, on nimi zarządza, remontuje mieszkanie i pokrywa opłaty w okresie, gdy mieszkania nikt nie wynajmuje lub najemca uchyla się od opłat. Wnioskodawca posiada wyrok sądu, z którego wynika, że wynajmujący zadłużył lokal na 6.400 zł i komornikowi nie udało się odzyskać pieniędzy. Wnioskodawca uważa więc, że powinien płacić podatek, bo córka notarialnie przekazała dochód z najmu Wnioskodawcy. Wnioskodawca, żeby upewnić się, że działa zgodnie z prawem zwrócił się do prawnika, który utwierdził go, że działa właściwie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.) – opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Wskazać zatem należy, że zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych opodatkowaniu tym podatkiem podlega każde przysporzenie majątkowe, które uzyskują osoby fizyczne. Wszelkie dochody osiągane przez podatnika – z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione od podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku – podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, w tym m.in. dochód z tytułu najmu.

W myśl bowiem art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy – jednym ze źródeł przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.

Przychodami z tytułu najmu, który nie stanowi działalności gospodarczej – w myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Stosownie do treści art. 9a ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – dochody osiągane przez podatników ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6, są opodatkowane na zasadach określonych w ustawie, chyba, że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemne oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych, na zasadach określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.

W myśl art. 2 ust. 1a ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144, poz. 930 ze zm.) – osoby fizyczne osiągające przychody z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze, jeżeli umowy te nie są zawierane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mogą opłacać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych.

Stosownie do art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne – opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają również otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu umowy najmu, podnajmu, dzierżawy, poddzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze. Dla ustalenia wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń z tytułu tych umów, stosuje się art. 11 ust. 2-2b ustawy o podatku dochodowym.

Oznacza to, że podstawową formą opodatkowania przychodów z najmu są tzw. „zasady ogólne” określone w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Innymi słowy, jeżeli podatnik nie podejmie żadnych starań celem wyboru innej formy opodatkowania (nie zadeklaruje wyboru opodatkowania uzyskiwanych przychodów z najmu poprzez złożenie do urzędu skarbowego stosownego pisemnego oświadczenia o wyborze opodatkowania w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych), to będzie musiał płacić podatek od dochodów z najmu według zasad i skali podatkowej określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Stosownie do art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.) – przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.

Z przytoczonych powyżej uregulowań prawnych wynika, że podstawą generowania przychodów z najmu jest fakt zawarcia stosownej umowy między stronami. Strony umowy określają w niej wysokość czynszu. Czynsz ten stanowi przysporzenie majątkowe wynajmującego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym. Jednakże aby powstał przychód po stronie wynajmującego musi powstać przysporzenie majątkowe, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub postawiony do dyspozycji wynajmującego. Powyższa regulacja oznacza, że przychodem z najmu jest wyłącznie przychód otrzymany lub postawiony podatnikowi do dyspozycji.

Przez pojęcie „otrzymane” – zgodnie ze Słownikiem języka polskiego – należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Natomiast „postawionymi do dyspozycji” są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik – wykazując określoną aktywność – ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy. Oznacza to, że momentem powstania przychodu ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 11 ust. 1 tej samej ustawy jest moment rzeczywistego otrzymania lub postawienia do dyspozycji podatnika kwoty z tytułu najmu. Przychód powstaje zatem wtedy, kiedy podatnik otrzymuje pieniądze, albo kiedy pieniądze są postawione do jego dyspozycji.

Z przedstawionego we wniosku stanu fatycznego wynika, że Wnioskodawca przepisał mieszkanie własnościowe córce. Na podstawie udzielonego przez córkę pełnomocnictwa Wnioskodawca ma prawo do jej reprezentowania w urzędach, spółdzielni, do wynajmów oraz remontów. Wnioskodawca zaznaczył, że wraz z córką ma zawartą umowę bezpłatnego użyczenia mieszkania i dysponowania pieniędzmi z najmu. Z uzupełnienia wniosku wynika, że umowa najmu została zawarta pomiędzy Wnioskodawcą zwanym wynajmującym (działającym na podstawie notarialnego pełnomocnictwa córki) a najemcą. Córka Wnioskodawcy rzekła się na jego rzecz pieniędzy z najmu. Do tej pory Wnioskodawca rozliczał się z uzyskanych z najmu pieniędzy, bo uważał jest to tylko jego przychód.

Wnioskodawca uważa, że córka notarialnie przekazała dochód z najmu Wnioskodawcy i on pobiera pieniądze z wynajmu, on nimi zarządza, remontuje mieszkanie i pokrywa opłaty w okresie, gdy mieszkania nikt nie wynajmuje lub najemca uchyla się od opłat a więc powinien płacić podatek.

Wobec tego, z uzupełnienia wniosku wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę jako wynajmujący (działający na podstawie notarialnego pełnomocnictwa córki) a we wniosku wskazano, że Wnioskodawcy zostało udzielone przez córkę pełnomocnictwo m.in. do wynajmów. Wynika więc z tego, że Wnioskodawca zawarł umowę najmu w imieniu córki będąc jej pełnomocnikiem a nie w imieniu własnym jako osoba władająca mieszkaniem na podstawie umowy użyczenia.

W tym miejscu należy wskazać, że umowa użyczenia jest jedną z umów nazwanych regulujących zasady używania rzeczy. Zgodnie z art. 710 ustawy Kodeks cywilny – przez umowę użyczenia użyczający zobowiązuje się zezwolić biorącemu, przez czas oznaczony lub nie oznaczony na bezpłatne używanie oddanej mu w tym celu rzeczy w zakresie przewidzianym umową i przepisami prawa. Cechą charakterystyczną użyczenia jest nieodpłatność oraz motyw bezinteresowności. Z uwagi na fakt, że z tytułu umowy użyczenia zobowiązanym do spełnienia świadczenia jest tylko użyczający, umowę tę należy uznać za jednostronnie zobowiązującą. Kodeks cywilny nie przewiduje żadnej szczególnej formy zawierania tej umowy i może ona być zawarta w dowolnej formie, np. zwykłej pisemnej, ustnej, aktu notarialnego, czynności konkludentnych (dorozumianych).

Umowa użyczenia może przewidywać prawo do wynajmowania użyczonego lokalu przez osobę biorącą lokal w użyczenie. Jeśli ta osoba jest wynajmującym wówczas przychód z najmu jest przychodem osoby biorącej lokal w użyczenie.

Tymczasem w niniejszej sprawie z opisanego stanu faktycznego i jego uzupełnienia wynika, że Wnioskodawca wynajął lokal działając w imieniu córki na podstawie pełnomocnictwa przez nią udzielonego. Wobec tego przychód w takiej sytuacji powstaje po stronie córki Wnioskodawcy a nie Wnioskodawcy.

Zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodem z tytułu najmu zaliczanego do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc najmu nie stanowiącego pozarolniczej działalności gospodarczej jest wysokość uiszczanego na rzecz wynajmującego czynszu, a z uzupełnienia wniosku wynika, że Wnioskodawca zawarł umowę w imieniu córki. Tym samym to córka jest zobowiązana do zapłaty podatku dochodowego z tytułu przychodu z najmu i to ona powinna się rozliczyć z uzyskanego przychodu z najmu lokalu mieszkalnego. Oczywiście może tego dokonać w imieniu córki Wnioskodawca dysponując odpowiednim pełnomocnictwem.

Stanowisko Wnioskodawcy należało zatem uznać za nieprawidłowe.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) – w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.