IPPP3/443-1015/14-2/KB | Interpretacja indywidualna

W zakresie opodatkowania wniesienia aportem przedsiębiorstwa do spółki komandytowej
IPPP3/443-1015/14-2/KBinterpretacja indywidualna
  1. aport
  2. czynności nieopodatkowane podatkiem od towarów i usług
  3. korekta podatku naliczonego
  4. przedsiębiorstwa
  5. wkłady niepieniężne
  6. zorganizowana część przedsiębiorstwa
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Zakres opodatkowania -> Przepisy ogólne -> Wyłączenia

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 17 września 2014 r. (data wpływu 8 października 2014 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wniesienia aportem przedsiębiorstwa do spółki komandytowej - jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 8 października 2014 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania wniesienia aportem przedsiębiorstwa do spółki komandytowej.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (zwany dalej także Spółką) jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest produkcja i sprzedaż odzieży, obuwia, galanterii skórzanej i akcesoriów. Czynności wykonywane przez Spółkę zasadniczo podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce.

Wnioskodawca jest komplementariuszem w spółce komandytowej i w zamian za dodatkowe udziały w zysku tej spółki zamierza do niej wnieść aportem cały swój majątek. Wkładem niepieniężnym Wnioskodawcy do spółki komandytowej będzie całe przedsiębiorstwo Spółki, a w szczególności:

  • prawo własności majątku trwałego i obrotowego (w tym: środki trwałe,
  • wyposażenie, towary, materiały),
  • prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości,
  • prawa wynikające z kontaktów handlowych,
  • wierzytelności,
  • zaliczki na poczet dostaw towarów zapłacone dostawcom,
  • środki pieniężne,
  • know-how, licencje i tajemnice przedsiębiorstwa,baza klientów,
  • księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej

czyli przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym zdefiniowane w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny.

Ponadto Wnioskodawca przeniesie również na spółkę komandytową prawa i zobowiązania wynikające z zawartych umów o pracę oraz wszelkie zobowiązania (handlowe, finansowe i inne) związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Spółki, z wyłączeniem środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym Spółki na dzień poprzedzający dzień wniesienia aportu, w wysokości niezbędnej do wywiązania się przez Spółkę z jej zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa.

Po przeprowadzeniu powyższej transakcji majątek Wnioskodawcy stanowić będzie jedynie prawo do udziału w zysku spółki komandytowej w zamian za wniesiony wkład, a spółka komandytowa będzie w sposób faktyczny kontynuatorem działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy wniesienie przez Wnioskodawcę do spółki komandytowej wkładu niepieniężnego w postaci swojego przedsiębiorstwa stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy:

Pokrycie wkładu w spółce komandytowej przez Spółkę poprzez wniesienie aportem jej przedsiębiorstwa nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług (dalej: podatek VAT).

Uzasadnienie własnego stanowiska w sprawie:

Przepis art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 Nr 177 poz. 1054 z późn. zm.) stanowi, że przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia przedsiębiorstwa. Nie zawiera również przepisu, który wskazuje na bezpośrednie odniesienie do definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego. Zgodnie jednakże z doktryną oznacza to, że należy w tym zakresie odwoływać się właśnie do Kodeksu cywilnego.

Na konieczność stosowania definicji przedsiębiorstwa w rozumieniu Kodeksu cywilnego dla potrzeb ustaw podatkowych wskazuje również przepis art. 4a pkt 3 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, który definiuje pojęcie przedsiębiorstwa odwołując się do stosownych uregulowań Kodeksu cywilnego. Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera natomiast zastrzeżeń stanowiących, że rozumienie przedsiębiorstwa powinno być inne niż dla potrzeb ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Według art. 551 Kodeksu cywilnego, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

  1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
  2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
  3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
  4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
  5. koncesje, licencje i zezwolenia;
  6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
  7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
  8. tajemnice przedsiębiorstwa;
  9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Z powyższej definicji przedsiębiorstwa wynika, że składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, iż można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest także, żeby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami tak, żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej. Powyższe wyliczenie jest katalogiem otwartym, w związku z czym w skład przedsiębiorstwa mogą wchodzić także inne niż ww. elementy, a niektóre z wymienionych wystąpić nie muszą.

Zgodnie z powołanym art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa. Zdaniem Spółki, definicja „transakcji zbycia” użyta w powyższym przepisie jest pojęciem szerszym niż sprzedaż i obejmuje każde rozporządzenie przedmiotem skutkujące przeniesieniem własności tj. prawa do rozporządzania jako właściciel.

Zgodnie z wykładnią dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 października 2009 r. (sygn. akt III SA/Wa 368/09): „transakcją zbycia jest każda czynność, w świetle obowiązujących przepisów skutkująca przeniesieniem własności przedsiębiorstwa. Pojęcie „transakcji zbycia” należy zatem rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawy towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług”.

W interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 8 kwietnia 2010 r. (sygn. ITPP1/443-70/10/BK) stwierdzono, że: „pojęcie transakcji zbycia, należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu dostawy towarów, w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. zbycie obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego (aportu)”. Podobne stanowiska zostały zajęte w indywidualnych interpretacjach przez: Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. IPPP1/443-614/10-2/AW, Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2010 r. sygn. ITPP2/443-220a/10/MD czy Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 28 maja 2010 r. sygn. ILPP1/443-268/10-2/AK.

Reasumując, mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że podatkowi VAT nie podlegają wszelkie czynności odnoszące się do przeniesienia własności przedsiębiorstwa w jakiejkolwiek formie prawnej (w tym również w ramach aportu do spółki).

W konsekwencji, ponieważ opisany w niniejszym wniosku w zdarzeniu przyszłym zespół składników materialnych i niematerialnych spełnia zdaniem Wnioskodawcy kryteria wymagane dla uznania go za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, wniesienie przez Spółkę przedmiotowego aportu do spółki komandytowej, na gruncie art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług, nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Tak rozumiane przedsiębiorstwo nie jest bowiem towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ww. ustawy, a zatem jego zbycie w formie wkładu niepieniężnego do spółki komandytowej nie jest ani dostawą towarów w rozumieniu art. 7, ani świadczeniem usług w rozumieniu art. 8 tej ustawy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7.

Jak stanowi art. 6 pkt 1 ustawy, przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Zatem, w przypadku, gdy przedmiotem transakcji jest zbycie przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa, czynność ta nie podlega przepisom ustawy o podatku od towarów i usług.

Pojęcie „transakcja zbycia” należy rozumieć w sposób zbliżony do terminu „dostawa towarów” w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy, tzn. „zbycie” obejmuje wszelkie czynności, w ramach których następuje przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, np. sprzedaż, zamianę, darowiznę, przeniesienie własności w formie wkładu niepieniężnego, czyli aportu. Zbycie przedsiębiorstwa podlega zasadzie swobody umów, a więc może nastąpić na podstawie każdej czynności rozporządzającej.

Wyłączenie stosowania ustawy o podatku od towarów i usług przewidziane w przepisie art. 6 pkt 1 ustawy obejmuje jednakże tylko te czynności zrównane z pojęciem dostawy towarów, których przedmiotem jest przedsiębiorstwo lub zorganizowana część przedsiębiorstwa.

Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają definicji „przedsiębiorstwa”. Zatem dla potrzeb przepisów ustaw podatkowych należy posłużyć się definicją sformułowaną w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121).

Zgodnie z art. 551 Kodeksu cywilnego, przedsiębiorstwo jest zorganizowanym zespołem składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej. Obejmuje ono w szczególności:

  1. oznaczenie indywidualizujące przedsiębiorstwo lub jego wyodrębnione części (nazwa przedsiębiorstwa);
  2. własność nieruchomości lub ruchomości, w tym urządzeń, materiałów, towarów i wyrobów, oraz inne prawa rzeczowe do nieruchomości lub ruchomości;
  3. prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości oraz prawa do korzystania z nieruchomości lub ruchomości wynikające z innych stosunków prawnych;
  4. wierzytelności, prawa z papierów wartościowych i środki pieniężne;
  5. koncesje, licencje i zezwolenia;
  6. patenty i inne prawa własności przemysłowej;
  7. majątkowe prawa autorskie i majątkowe prawa pokrewne;
  8. tajemnice przedsiębiorstwa;
  9. księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Ponadto art. 552 Kodeksu cywilnego stanowi, iż czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba, że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

Zatem, składniki materialne i niematerialne, wchodzące w skład przedsiębiorstwa, powinny pozostawać ze sobą we wzajemnych relacjach w ten sposób, iż można mówić o nich jako o zespole, a nie zbiorze pewnych elementów. Istotne jest, aby w zbywanym przedsiębiorstwie zachowane zostały funkcjonalne związki pomiędzy poszczególnymi składnikami, tak żeby przekazana masa mogła posłużyć kontynuowaniu określonej działalności gospodarczej.

O tym, czy nastąpiło zbycie przedsiębiorstwa, decydują każdorazowo okoliczności faktyczne związane z konkretną transakcją. Podatnik jest obowiązany do prawidłowego określenia przedmiotu opodatkowania, co wiąże się z koniecznością prawidłowego zdefiniowania dokonywanej czynności.

Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest produkcja i sprzedaż odzieży, obuwia, galanterii skórzanej i akcesoriów. Czynności wykonywane przez Spółkę zasadniczo podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT i Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT w Polsce. Wnioskodawca jest komplementariuszem w spółce komandytowej i w zamian za dodatkowe udziały w zysku tej spółki zamierza do niej wnieść aportem cały swój majątek. Wkładem niepieniężnym Wnioskodawcy do spółki komandytowej będzie całe przedsiębiorstwo Spółki, a w szczególności: prawo własności majątku trwałego i obrotowego (w tym: środki trwałe, wyposażenie, towary, materiały), prawa wynikające z umów najmu i dzierżawy nieruchomości lub ruchomości, prawa wynikające z kontaktów handlowych, wierzytelności, zaliczki na poczet dostaw towarów zapłacone dostawcom, środki pieniężne, know-how, licencje i tajemnice przedsiębiorstwa, baza klientów, księgi i dokumenty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak wskazał Wnioskodawca, będzie to przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym zdefiniowane w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Ponadto Wnioskodawca przeniesie również na spółkę komandytową prawa i zobowiązania wynikające z zawartych umów o pracę oraz wszelkie zobowiązania (handlowe, finansowe i inne) związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa Spółki, z wyłączeniem środków pieniężnych znajdujących się na rachunku bankowym Spółki na dzień poprzedzający dzień wniesienia aportu, w wysokości niezbędnej do wywiązania się przez Spółkę z jej zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa. Po przeprowadzeniu powyższej transakcji majątek Wnioskodawcy stanowić będzie jedynie prawo do udziału w zysku spółki komandytowej w zamian za wniesiony wkład, a spółka komandytowa będzie w sposób faktyczny kontynuatorem działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz powołane przepisy prawa wskazać należy, że wniesienie aportem do spółki komandytowej przedsiębiorstwa spełniającego – jak wskazał Wnioskodawca - definicję przedsiębiorstwa (w rozumieniu Kodeksu cywilnego), zgodnie z art. 6 pkt 1 ustawy wyłączone jest spod działania ustawy, tj. nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2012, poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.