IBPP3/4512-783/15/AŚ | Interpretacja indywidualna

Brak prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku realizacją projektu
IBPP3/4512-783/15/AŚinterpretacja indywidualna
  1. odliczenia
  2. prawo do odliczenia
  3. projekt
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Odliczenie i zwrot podatku. Odliczanie częściowe -> Odliczenie i zwrot podatku -> Odliczenie podatku

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613) oraz § 2 i § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku, który wpłynął do Organu 26 października 2015 r., uzupełnionym pismem z 20 listopada 2015 r. (data wpływu 26 listopada 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych przy modernizacji boiska do rugby w ramach III etapu rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 26 października 2015 r. wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych przy modernizacji boiska do rugby w ramach III etapu rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z 20 listopada 2015 r. (data wpływu 26 listopada 2015 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie Organu z 12 listopada 2015 r. znak: IBPP3/4512-783/15/AŚ.

W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny:

Wnioskodawca - Miasto - jest czynnym podatnikiem VAT.

Wniosek dotyczy III etapu rewitalizacji ośrodka sportowo-rekreacyjnego.

Jest to kolejny etap prac inwestycyjnych. W pierwszym etapie wykonano boisko do rugby oraz bieżnię do jazdy na rolkach.

W etapie II zmodernizowano lodowisko, tj. - wybudowano zaplecze szatniowe oraz trzy trybuny.

W III etapie zostanie wykonane zadaszenie i oświetlenie boiska do rugby.

Obiekty ośrodka sportowo-rekreacyjnego (w tym boiska do rugby) stanowią własność Wnioskodawcy.

Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i Rekreacji (MOSIR) - samorządowej jednostce budżetowej - zostały użyczone do bezpłatnego używania na podstawie umowy użyczenia z dnia 12 lutego 2009 r. Korzystanie z boiska do rugby jest ogólnodostępne i nieodpłatne.

Wnioskodawca (w imieniu i na rzecz którego działa samorządowa jednostka budżetowa MOSIR) zawarł nieodpłatną umowę użyczenia boiska klubowi sportowemu (zarejestrowanemu w ewidencji klubów sportowych prowadzonej przy Prezydencie Miasta).

W piśmie z 20 listopada 2015 r. uzupełniono wniosek o następujące informacje:

Wniosek dotyczy projektu pod nazwą: yyy. Realizacja prac następuje na podstawie umowy zawartej w dniu 18 września 2015 r. Planowany termin zakończenia prac ustalono w dniu 23 listopada 2015 r.

Klub sportowy korzysta nieodpłatnie z boiska w okresie letnim - umowa nieodpłatnego użyczenia nie przewiduje natomiast szczegółowego harmonogramu wykorzystania obiektu. W czasie kiedy klub nie korzysta z obiektu, boisko jest ogólnodostępne. Wstęp jest bezpłatny. Oświetlenie wykonywane w ramach prac objętych przedmiotowym wnioskiem jest integralną częścią obiektu sportowego (boiska do rugby). W przypadku przedłużenia umowy nieodpłatnego użyczenia - jej przedmiotem będzie również część stanowiąca oświetlenie boiska. Wnioskodawca nie planuje natomiast pobierania jakichkolwiek opłat za korzystanie z boiska do rugby. Nieodpłatną umowę użyczenia boiska do rugby ze wskazanym we wniosku klubem sportowym zawarto 1 stycznia 2015 r. na czas określony - do 31 grudnia 2015 r.

Wskazany we wniosku klub sportowy jest stowarzyszeniem w rozumieniu ustawy Prawo o stowarzyszeniach z dnia 7 kwietnia 1989 r. (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1393).

W odpowiedzi na pytanie 7 zawarte w wezwaniu tj.: „W jaki sposób i do jakich czynności w świetle ustawy o VAT MOSiR wykorzystuje boisko do rugby (opodatkowanych, zwolnionych z podatku, niepodlegających opodatkowaniu VAT, czy może do różnych kategorii czynności) od momentu przekazania mu boiska na podstawie umowy użyczenia... Czy wykorzystuje boisko wyłącznie do czynności niepodlegających VAT...” Wnioskodawca wskazał, że: „Wnioskodawca (w jego imieniu - samorządowa jednostka budżetowa MOSiR) udostępnia boisko wyłącznie nieodpłatnie”.

Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Realizacja prac objętych przedmiotowym wnioskiem wpisuje się do spraw kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10) ustawy o samorządzie gminnym).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie:

Czy Wnioskodawca - Miasto - ma prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego od wydatków poniesionych przy modernizacji boiska do rugby w ramach III etapu rewitalizacji ośrodka sportowo -rekreacyjnego w dzielnicy...

Stanowisko Wnioskodawcy:

Wnioskodawca - Miasto - nie ma prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od poniesionych nakładów inwestycyjnych w ramach przedmiotowej inwestycji. Zmodernizowany obiekt nie służy działalności opodatkowanej, lecz jest ogólnodostępny, a korzystanie z niego jest nieodpłatne.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe.

Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Zgodnie z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, tzn. takich, których następstwem jest określenie podatku należnego.

Zasada ta wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi.

W każdym przypadku należy dokonać oceny, czy intencją podatnika wykonującego określone czynności, z którymi łączą się skutki podatkowoprawne, było wykonywanie czynności opodatkowanych.

Ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w całości lub w części, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno przesłanek pozytywnych, wynikających z art. 86 ust. 1 ustawy oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Przepis ten określa listę wyjątków, które pozbawiają podatnika prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Na zakres prawa do odliczeń w sposób bezpośredni wpływa również pojmowanie statusu danego podmiotu jako podatnika podatku od towarów i usług wykonującego czynności opodatkowane. Tylko podatnik w rozumieniu art. 15 ustawy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego. Co do zasady status podatnika związany jest z prowadzeniem przez dany podmiot działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Tylko w tym zakresie bowiem ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Gmina, w świetle art. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1515), wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Na podstawie art. 6 ust. 1 tej ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, nie zastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują m.in. sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10 cyt. ustawy o samorządzie gminnym).

W celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (art. 9 ust. 1 cyt. ustawy).

Podmioty takie są wyodrębnionymi jednostkami organizacyjnymi niemającymi osobowości prawnej, które prowadzą swoją działalność w formie samorządowego zakładu budżetowego lub jednostki budżetowej.

Należy zauważyć, że zarówno ustawa o podatku od towarów i usług, jak również przepisy wykonawcze do niej nie definiują terminu „jednostka budżetowa”, wobec czego należy posiłkować się definicją legalną zawartą w ustawie z dnia 27 sierpnia 2007 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 wskazanej ustawy, jednostki budżetowe, samorządowe zakłady budżetowe, agencje wykonawcze, instytucje gospodarki budżetowej i państwowe fundusze celowe stosują zasady gospodarki finansowej określone w niniejszej ustawie.

Jak stanowi art. 11 ust. 1 tej ustawy, jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego.

Stosownie do brzmienia ust. 3 powyższego artykułu, podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, zwany dalej „planem finansowym jednostki budżetowej”.

Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, jednostki budżetowe, z zastrzeżeniem odrębnych ustaw, tworzą, łączą i likwidują organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego – gminne, powiatowe lub wojewódzkie jednostki budżetowe.

W myśl ust. 2 powyższego artykułu, tworząc jednostkę budżetową, organ, o którym mowa w ust. 1, nadaje jej statut, chyba że odrębne ustawy stanowią inaczej, oraz określa mienie przekazywane tej jednostce w zarząd.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy trzeba zauważyć, że w dniu 29 września 2015 r. zapadł wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-276/14, zgodnie z którym gminna jednostka organizacyjna, której działalność nie spełnia kryterium samodzielności w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, nie może być uznana za podatnika podatku od wartości dodanej odrębnie od gminy, w której skład jednostka ta wchodzi.

Jak wynika z wyroku TSUE w sprawie C-276/14 samorządowe jednostki budżetowe nie posiadają odrębności podatkowej na gruncie przepisów o VAT, zatem wszelkie czynności przez nie dokonywane powinny być rozliczane przez jednostkę samorządu terytorialnego, która je utworzyła.

Jak wskazano na wstępie, warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego.

Z wniosku wynika, że Wnioskodawca realizuje w 2015 r. projekt polegający na wykonaniu zadaszenia i oświetlenia boiska do rugby. Przedmiotowe boisko jest w okresie od 1 stycznia 2015 r. na czas określony - do 31 grudnia 2015 r. użyczone Klubowi sportowemu. Umowa nieodpłatnego użyczenia nie przewiduje szczegółowego harmonogramu wykorzystania obiektu. W czasie kiedy klub nie korzysta z obiektu, boisko jest ogólnodostępne. Wstęp jest bezpłatny. Oświetlenie wykonywane w ramach prac objętych przedmiotowym wnioskiem jest integralną częścią obiektu sportowego (boiska do rugby). W przypadku przedłużenia umowy nieodpłatnego użyczenia - jej przedmiotem będzie również część stanowiąca oświetlenie boiska. Wnioskodawca nie planuje natomiast pobierania jakichkolwiek opłat za korzystanie z boiska do rugby. Realizacja prac objętych przedmiotowym wnioskiem wpisuje się do spraw kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych (art. 7 ust. 1 pkt 10) ustawy o samorządzie gminnym).

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy należy stwierdzić, że Gmina realizując projekt polegający na wykonaniu zadaszenia i oświetlenia boiska do rugby, działa jako organ władzy publicznej, wykonujący ustawowe powinności wobec społeczności lokalnej w ramach zadań własnych Gminy. Stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, należy stwierdzić, że Gmina nabywając towary i usługi w celu wykonania zadaszenia i oświetlenia boiska do rugby, nie nabywa ich do działalności gospodarczej i tym samym nie działa w charakterze podatnika podatku VAT.

W ocenie Organu, wydatki związane z inwestycją polegającą na wykonaniu zadaszenia i oświetlenia boiska do rugby będą związane z wykonywanymi przez Gminę w ramach zadań własnych czynnościami, niepodlegającymi opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Bowiem, poniesienie wydatków inwestycyjnych swoje źródło znajduje w ramach działań, w stosunku do których Gmina realizuje zadania własne obejmujące sprawy kultury fizycznej i turystyki, w tym terenów rekreacyjnych i urządzeń sportowych.

Przenosząc powołane przepisy prawa, jak również wnioski płynące z orzeczenia C-276/14 na grunt niniejszej sprawy w ocenie Organu, Gmina nie ma możliwości obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących zakupów towarów i usług dokonywanych w związku z realizacją ww. projektu polegającego na wykonaniu zadaszenia i oświetlenia boiska do rugby, ze względu na niespełnienie podstawowej pozytywnej przesłanki warunkującej prawo do odliczenia podatku naliczonego, jaką jest związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi.

Tym samym stanowisko Wnioskodawcy jest prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Niniejsza interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.