ILPP5/443-144/14-4/KG | Interpretacja indywidualna

Opodatkowanie sprzedaży ogółu praw i obowiązków przysługujących Wnioskodawcy w spółce komandytowej.
ILPP5/443-144/14-4/KGinterpretacja indywidualna
  1. działalność gospodarcza
  2. komplementariusz
  3. obowiązek
  4. podatnik
  5. prawa
  6. sprzedaż udziałów
  7. spółka komandytowa
  8. udział
  1. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Podatnicy i płatnicy -> Podatnicy
  2. Podatek od towarów i usług (VAT) -> Zakres opodatkowania -> Przepisy ogólne -> Czynności opodatkowane

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 28 maja 2014 r. (data wpływu 6 czerwca 2014 r.) uzupełnionym pismem z dnia 2 września 2014 r. (data wpływu 8 września 2014 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży ogółu praw i obowiązków przysługujących Wnioskodawcy w spółce komandytowej – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 6 czerwca 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży ogółu praw i obowiązków przysługujących Wnioskodawcy w spółce komandytowej. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 2 września 2014 r. o doprecyzowanie opisu sprawy.

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Spółka „A” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: Podatnik) nabyła za gotówkę w dniu 27 października 2010 r. 9218 udziałów w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „B” (spółka kapitałowa z siedzibą oraz zarządem na terytorium Polski), co stanowiło 100% udziałów w tejże spółce. Następnie spółka „B” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zmieniła nazwę na „C” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (nadal była to spółka kapitałowa z siedzibą oraz zarządem na terytorium Polski) zgodnie z postanowieniem Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Wspólników tejże spółki z dnia 23 grudnia 2010 r.

W dniu 17 października 2012 r. Podatnik sprzedał podmiotowi trzeciemu 1 udział w „C” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W dalszej kolejności, w dniu 7 stycznia 2013 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Wspólników Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „C” podjęło uchwałę o zmianie formy prawnej tejże spółki ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę komandytową. W konsekwencji powyższego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „C” została przekształcona w Spółkę komandytową „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która istnieje i działa pod tą nazwą do chwili obecnej. Opisane wyżej przekształcenie zostało zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 1 lutego 2013 r. Podatnik stał się komandytariuszem opisanej wyżej spółki komandytowej.

W dniu 13 lutego 2014 r. uchwałą Wspólników Spółki komandytowej „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została wyrażona zgoda na przystąpienie do tejże spółki drugiego komandytariusza w postaci Spółki komandytowo-akcyjnej „D” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji.

Obecnie Podatnik planuje sprzedać na rzecz podmiotu trzeciego przysługujący mu ogół praw i obowiązków w Spółce komandytowej „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zakładana cena sprzedaży ogółu praw i obowiązków w ww. Spółce może okazać się niższa od zapłaconej w przeszłości przez Podatnika ceny nabycia udziałów w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „B” , co może doprowadzić do powstania u Podatnika straty. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest fakt, że Spółka komandytowa „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie posiada obecnie żadnego istotnego majątku i dlatego wartość rynkowa ogółu praw i obowiązków przysługujących Podatnikowi (potwierdzona stosowną wyceną) jest niska.

Podatnik jest czynnym podatnikiem podatku VAT.

W piśmie z dnia 2 września 2014 r. stanowiącym uzupełnienie do wniosku Zainteresowany wskazał co następuje:

  1. Przedmiotem/zakresem działalności Spółki jest działalność deweloperska na rynku nieruchomości.
  2. Spółka nie prowadzi działalności maklerskiej lub brokerskiej, w związku z czym opisana we wniosku transakcja nie będzie realizowana w ramach tej działalności.
  3. Spółka nie uczestniczy w zarządzaniu spółką komandytową, której udziałami dysponuje, tj. bezpośrednio lub pośrednio nie ingeruje w zarządzenie spółką, której ogół praw i obowiązków posiada. Spółka jest 100% udziałowcem w spółce „Cx” Sp. z o.o., która jest komplementariuszem w objętej zapytaniem spółce „Cx” Sp. z o.o. Sp.k. W przeszłości Spółka pośredniczyła w świadczeniu przez inny podmiot na rzecz spółki „Cx” Sp. z o.o. Sp.k. usługi prowadzenia ksiąg rachunkowych, za którą to usługę Spółkę wystawiła (na zasadzie refaktury) stosowną fakturę.
  4. Posiadanie ogółu praw i obowiązków w spółce „Cx” Sp. z o.o. Sp.k. nie jest stałym, bezpośrednim i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej Spółki.
W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy sprzedaż przez Podatnika ogółu praw i obowiązków przysługujących mu w spółce „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług...

Zdaniem Wnioskodawcy, sprzedaż przez niego ogółu praw i obowiązków przysługujących mu w Spółce komandytowej „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, o ile są dokonywane przez podmiot o statusie podatnika VAT działającego w takim charakterze w odniesieniu do tych czynności. W świetle powyższego Podatnik uważa, że dokonując sprzedaży ogółu praw i obowiązków wspólnika w spółce komandytowej nie będzie działał w charakterze podatnika VAT, bowiem zbycie nie będzie dokonywane w ramach wykonywanej działalności gospodarczej.

Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na posiadaniu/zbywaniu własnych akcji oraz udziałów była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W świetle orzecznictwa TSUE działalność gospodarcza nie obejmuje działalności polegającej na posiadaniu udziałów i innych papierów wartościowych (sprawa C-80/95) oraz na nabywaniu i zbywaniu udziałów (sprawa C-155/94). Odpowiednikiem udziału w spółce kapitałowej jest ogół praw i obowiązków w spółce osobowej. Biorąc powyższe pod uwagę Podatnik uważa, że sprzedaż ogółu praw i obowiązków w spółce komandytowej będzie czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, gdyż Podatnik dokonujący tej czynności nie będzie działał w charakterze podatnika VAT, co wynika z faktu, że czynność ta nie może zostać uznana za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej, bowiem stanowi proste wykonywanie funkcji właścicielskiej.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).

Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).

W przytoczonych przepisach została zrealizowana zasada powszechności opodatkowania wyrażona w art. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. serii L Nr 347 str. 1, z późn. zm.), dalej Dyrektywa 2006/112/WE. Definicja świadczenia usług stanowi dopełnienie definicji dostawy towarów i tym samym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wszystkie czynności odpłatnego obrotu profesjonalnego.

Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów lub świadczenie usług w rozumieniu art. 5 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podatnika.

Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Działalność gospodarcza - ust. 2 powołanego artykułu - obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W kontekście powyższego, uwzględniając definicję działalności gospodarczej należy stwierdzić, że dostawa towarów lub świadczenie usług będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług tylko w sytuacji, gdy dokonane zostaną przez podmiot o statusie podatnika, który działa w takim charakterze w odniesieniu do tej konkretnie czynności. Natomiast dla stwierdzenia, że dla danej transakcji podmiot jest podatnikiem podatku od towarów i usług, konieczne jest prowadzenie przez niego działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy.

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Wnioskodawca nabyła za gotówkę w dniu 27 października 2010 r. 9218 udziałów w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością „B”, co stanowiło 100% udziałów w tejże spółce. Następnie spółka „B” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością zmieniła nazwę na „C” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W dniu 17 października 2012 r. Podatnik sprzedał podmiotowi trzeciemu 1 udział w „C” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. W dalszej kolejności, w dniu 7 stycznia 2013 r. Nadzwyczajne Walne Zgromadzenie Wspólników Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „C” podjęło uchwałę o zmianie formy prawnej tejże spółki ze spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę komandytową. W konsekwencji powyższego Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „C” została przekształcona w Spółkę komandytową „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która istnieje i działa pod tą nazwą do chwili obecnej. Opisane wyżej przekształcenie zostało zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu 1 lutego 2013 r. Podatnik stał się komandytariuszem opisanej wyżej spółki komandytowej. W dniu 13 lutego 2014 r. uchwałą Wspólników Spółki komandytowej „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została wyrażona zgoda na przystąpienie do tejże spółki drugiego komandytariusza w postaci Spółki komandytowo-akcyjnej „D” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji. Obecnie Podatnik planuje sprzedać na rzecz podmiotu trzeciego przysługujący mu ogół praw i obowiązków w Spółce komandytowej „Cx” spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zainteresowany jest czynnym podatnikiem, przedmiotem/zakresem jego działalności jest działalność deweloperska na rynku nieruchomości.

Na tle powyższego Wnioskodawca ma wątpliwości, czy transakcja polegająca na sprzedaży ogółu praw i obowiązków przysługujących mu w spółce komandytowej będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Kwestia, czy za działalność gospodarczą można uznać działalność polegającą na posiadaniu i sprzedaży akcji oraz udziałów była przedmiotem orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

W wyrokach w sprawach C-60/90 i C-155/94 oraz w sprawie C-80/95, TSUE podkreślał, że samo posiadanie, czy też emisja udziałów i innych papierów wartościowych co do zasady nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 4 VI Dyrektywy, która pozwalałaby na uznanie posiadacza takich udziałów za podatnika. Natomiast w wyroku z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie C-77/01 Empresa de Desenvolvimento Mineiro TSUE uznał, że zwykłe nabycie udziałów w innych podmiotach nie stanowi wykorzystania majątku w celu osiągnięcia dochodu w sposób ciągły, ponieważ dywidenda uzyskana z udziału jest skutkiem własności majątku i nie jest wynagrodzeniem uzyskanym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu Dyrektywy. Podobnie transakcje finansowe polegające jedynie na sprzedaży udziałów i innych papierów wartościowych, np. jednostek w funduszach inwestycyjnych, nie stanowią w ogóle działalności gospodarczej.

Posiłkując się przywołanym orzecznictwem należy stwierdzić, że co do zasady powyżej wymienione czynności nie stanowią działalności gospodarczej, a zatem podmiot dokonujący tych czynności nie ma statusu podatnika, nawet jeżeli z tytułu innej działalności jest podatnikiem. Od tej zasady orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej przewiduje jednak pewne wyjątki, które pozwalają łączyć z faktem posiadania papierów wartościowych wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy.

Powyższe dotyczy sytuacji, gdy:

  • posiadacz papierów wartościowych uczestniczy w zarządzaniu spółką, której akcje posiada;
  • sprzedaż akcji, udziałów prowadzona jest w ramach działalności maklerskiej i brokerskiej;
  • posiadanie udziałów jest bezpośrednim, stałym i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej.

Należy zauważyć, że w sytuacji, gdy w zakres prowadzonej przez podmiot działalności gospodarczej nie wchodzi obrót papierami wartościowymi to czynność samej sprzedaży praw i obowiązków posiadanych w innych spółkach nie jest traktowana jako działalność gospodarcza w rozumieniu ustawy. Nie można samego nabycia, czy sprzedaży udziałów finansowych w innych przedsiębiorstwach, traktować jako wykorzystywanie majątku do uzyskiwania z niego dochodów w sposób ciągły.

W orzeczeniu TSUE w sprawie Polysar (C-60/90) stwierdzono, że spółka holdingowa może uzyskać status podatnika, jeżeli jest ona pośrednio lub bezpośrednio zaangażowana w zarządzanie spółkami, w których posiada udziały, z wyłączeniem czynności, które wykonuje w związku z pełnieniem funkcji właścicielskich.

Wskazówki dotyczące znaczenia sformułowania „usługi zarządcze wykraczające poza prawa i obowiązki wynikające z posiadania udziałów” zawarł Trybunał Sprawiedliwości UE w kolejnych orzeczeniach z 14 listopada 2000 r. w sprawie C-142/99 pomiędzy Floridienne SA i Berginvest SA a Państwem Belgijskim, z 12 lipca 2001 r. w sprawie C-102/00 pomiędzy Welthgrove BV a Staatssecretaris van Financiën (Holandia), jak również z 27 września 2001 r. w sprawie C-16/00 pomiędzy Cibo Participations SA a Directeur régional des impôts du Nord Pas-de-Calais (Francja).

W orzeczeniu w sprawie C-142/99 Trybunał stwierdził, że zaangażowanie w zarządzanie spółkami zależnymi (w holdingu) należy uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4(2) VI Dyrektywy, ale tylko w zakresie, w jakim pociąga to za sobą dokonywanie transakcji podlegających VAT na mocy art. 2 VI Dyrektywy, takich jak świadczenie przez Floridienne usług administracyjnych, rachunkowych i informatycznych na rzecz swoich spółek zależnych. Koncepcja ta została powtórzona w orzeczeniu C-102/00, w którym Trybunał Sprawiedliwości UE zajął stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu podmiotami zależnymi należy traktować jako działalność gospodarczą w rozumieniu artykułu 4(2) VI Dyrektywy jedynie w takim zakresie, w jakim obejmuje ona transakcje opodatkowane VAT na podstawie artykułu 2 VI Dyrektywy.

Z kolei w wyroku w sprawie C-16/00 Trybunał podtrzymał stanowisko, że udział spółki holdingowej w zarządzaniu spółkami, których udziały nabyła, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, ale tylko w przypadku, gdy pociąga to za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu na mocy art. 2 ust. 1 tej Dyrektywy, takich jak świadczenie przez spółkę holdingową na rzecz spółek zależnych usług administracyjnych, finansowych, handlowych lub technicznych. W związku z powyższym, zdaniem TSUE, samo nabycie i posiadanie akcji spółki nie powinno być traktowane jako działalność gospodarcza w rozumieniu art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, nadająca ich posiadaczowi status podatnika. Trybunał powtórzył tu wyrażone wcześniej w orzeczeniu z 20 czerwca 1996 r. C-155/94 stanowisko, że jeżeli objęcie akcji nie stanowi działalności gospodarczej, to również nie ma takiego charakteru ich zbycie (zob. także orzeczenie TSUE z 26 czerwca 2003 r. w sprawie C-442/01).

Interpretując wskazany w orzecznictwie TSUE wyjątek od powyższej zasady sprowadzający się do możliwości uznania za działalność gospodarczą posiadania (zbywania) udziałów, jeżeli towarzyszyłoby temu uczestnictwo w zarządzaniu spółką, stwierdzić należy, że taka możliwość ograniczona jest do sytuacji szczególnych, w których udział w zarządzaniu pociąga za sobą przeprowadzenie transakcji podlegających opodatkowaniu, takich jak świadczenie usług na rzecz spółki.

Jak wskazano powyżej udziały (akcje) co do zasady, nie stanowią towaru, a ich przekazanie - świadczenia usług w rozumieniu przepisów ustawy, niemniej jednak obrót udziałami rozumiany jako sprzedaż praw i obowiązków - może być uznany za usługę w rozumieniu ustawy. Jednakże, aby obrót ten podlegał opodatkowaniu podatkiem VAT, musi być wykonywany przez podatnika (w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy) w ramach jego profesjonalnej aktywności.

W sprawie będącej przedmiotem wniosku - jak wskazano w uzupełnieniu opisu zdarzenia przyszłego - Spółka nie prowadzi działalności maklerskiej lub brokerskiej, w związku z czym opisana we wniosku transakcja nie będzie realizowana w ramach tej działalności. Spółka nie uczestniczy w zarządzaniu spółką komandytową, której udziałami dysponuje, tj. bezpośrednio lub pośrednio nie ingeruje w zarządzenie spółką, której ogół praw i obowiązków posiada. Posiadanie ogółu praw i obowiązków w spółce „Cx” Sp. z o.o. Sp.k. nie jest stałym, bezpośrednim i koniecznym rozszerzeniem działalności gospodarczej Spółki.

Jak wynika z powyższego w analizowanym przypadku nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych przez TSUE w ww. orzeczeniach, która wskazywałaby na to, że planowana przez Wnioskodawcę transakcja sprzedaży ogółu praw i obowiązków przysługujących mu w spółce komandytowej będzie realizowana przez Zainteresowanego jako podatnika VAT w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

Mając na względzie przywołane przepisy prawa oraz opis sprawy należy stwierdzić, że w analizowanej sprawie nie zostaną spełnione przesłanki warunkujące uznanie ww. zbycia praw i obowiązków w spółce komandytowej za działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, a Wnioskodawca nie uzyska statusu podatnika podatku od towarów i usług w tym zakresie. Tym samym w przedstawionym zdarzeniu przyszłym transakcja zbycia praw i obowiązków w spółce komandytowej nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży ogółu praw i obowiązków przysługujących Wnioskodawcy w spółce komandytowej. Odpowiedzi na pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych udzielono odrębnym pismem.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.