ILPB2/4511-1-1279/15-4/WM | Interpretacja indywidualna

Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
ILPB2/4511-1-1279/15-4/WMinterpretacja indywidualna
  1. nocleg
  2. pracownik
  3. ryczałty
  4. zwolnienia przedmiotowe
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zwolnienia przedmiotowe

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z 23 listopada 2015 r. (data wpływu: 14 grudnia 2015 r.), uzupełnionym pismem z 2 marca 2016 r. (data wpływu: 3 marca 2016 r.), o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 14 grudnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

W związku ze stwierdzeniem braków formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działający w imieniu Ministra Finansów, pismem z 23 lutego 2016 r. nr ILPB2/4511-1-1279/15-2/WM wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania.

Ponadto, pouczono Spółkę, że nieuzupełnienie wniosku w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

Jednocześnie poinformowano, że stosownie do postanowień art. 139 § 4 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, okresu oczekiwania między wezwaniem przez organ a jego uzupełnieniem przez Wnioskodawcę nie wlicza się do trzymiesięcznego terminu przewidzianego na wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego.

Wezwanie zostało wysłane 23 lutego 2016 r. i skutecznie doręczone 24 lutego 2016 r., zaś 3 marca 2016 r. do siedziby tut. Organu wpłynęło pismo z 2 marca 2016 r., stanowiące uzupełnienie wniosku (data nadania w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego: 2 marca 2016 r.).

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe.

Wnioskodawca jest spółką prawa handlowego, która prowadzi działalność gospodarczą w zakresie krajowego i międzynarodowego transportu towarów. W spółce zatrudnieni są na podstawie umów o pracę kierowcy wykonujący przewozy. W przypadku transportów międzynarodowych niejednokrotnie zdarza się, że kierowcy nocują w trasie, przy czym samochody podatnika są wyposażone w łóżka do spania za kabiną kierowcy. Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt II PZP 1/14, zapewnienie pracownikowi – kierowcy samochodu ciężarowego odpowiedniego miejsca do spania w kabinie tego pojazdu podczas wykonywania przewozów w transporcie międzynarodowym nie stanowi zapewnienia przez pracodawcę bezpłatnego noclegu w rozumieniu § 9 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1991, ze zm.), co powoduje, że pracownikowi przysługuje zwrot kosztów noclegu na warunkach i w wysokości określonych w § 9 ust. 1-3 tego rozporządzenia albo na korzystniejszych warunkach i wysokości, określonych w umowie o pracę, układzie zbiorowym pracy lub innych przepisach prawa pracy. Obecnie wskazane rozporządzenie zastąpione zostało Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej z dnia 29 stycznia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 167; zwane dalej: „Rozporządzeniem”), jednak teza powołanej uchwały Sądu Najwyższego zachowała aktualność.

Regulamin pracy i wynagradzania obowiązujący w przedsiębiorstwie Wnioskodawcy nie będzie zawierał żadnych uregulowań w tym zakresie. Wątpliwości podatnika budzi sytuacja, w której pracownik odbiera odpoczynek dobowy (w rozumieniu art. 14 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r.) w ciągu dnia na terytorium jednego kraju, a następnie przemieszcza się na terytorium innego kraju i tam zatrzymuje się na nocleg przed zakończeniem doby rozliczeniowej w rozumieniu art. 8 ustawy o czasie pracy kierowców. Kierowca odbiera odpoczynek nocny w kabinie, brak więc rachunku potwierdzającego kraj noclegu. Każdy z samochodów Spółki jest wyposażony w tachograf, na którym rejestrowany jest czas pracy samochodu oraz kraj, w jakim praca jest wykonywana (to ustala manualnie kierowca po przekroczeniu granicy). Tym samym zapisy tachografu umożliwiają ustalenie, w jakim miejscu samochód zatrzymał się na odpoczynek dobowy. Dane te są przechowywane przez Wnioskodawcę.

Spółka, na podstawie zapisów tachografu, ustala w jakim kraju samochód – a więc i prowadzący go kierowca – zatrzymał się na odpoczynek dobowy. W oparciu o te informacje Wnioskodawca ustala wysokość przysługującego pracownikowi ryczałtu z tytułu zwrotu kosztów noclegu na podstawie § 16 ust. 2 Rozporządzenia – czyli w równowartości 25% limitu ustalonego dla danego kraju w załączniku do Rozporządzenia w sprawie diet. W takiej sytuacji pracodawca nie bierze pod uwagę tego, że kierowca zatrzymał się na nocleg już po odebraniu odpoczynku dobowego.

W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku, Spółka wskazała, że ryczałty z tytułu zwrotu kosztów noclegu wypacane są w związku z odbywanymi przez tych pracowników podróżami służbowymi.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy kwoty wypłacane pracownikom, jako ryczałt z tytułu zwrotu kosztów noclegu, którego wysokość (poprzez ustalenie na terenie jakiego kraju pracownik odbierał odpoczynek dobowy), ustalany jest w oparciu o system tachografu pojazdu i zapisy § 16 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej – są w całości zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeśli wysokość ryczałtu została ustalona według kraju, w którym miało miejsce odebranie odpoczynku dobowego, bez uwzględniania miejsca, w którym następnie pracownik przed zakończeniem doby rozliczeniowej zatrzymał się na nocleg...

Zdaniem Wnioskodawcy, ryczałt, którego wysokość ustalona została w sposób opisany powyżej jest w całości zwolniony od podatku dochodowego od osób fizycznych. To z kolei przesądza o tym, że Spółka – jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych – nie ma obowiązku pobierania od wypłacanego ryczałtu zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Zgodnie z powołanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego od osób fizycznych są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika, do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju.

Wysokość należności z tytułu podróży służbowych na podstawie art. 775 § 2 Kodeksu Pracy Minister Pracy i Polityki Społecznej ustalił w Rozporządzeniu w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej z dnia 29 stycznia 2013 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 167), zwanym dalej „Rozporządzeniem.

Zgodnie z § 16 ust. 2 Rozporządzenia, w przypadku, gdy Pracownik nie przedłoży rachunku za nocleg w trakcie podróży służbowej, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu ustalonego dla danego kraju w załączniku do Rozporządzenia.

Rozporządzenie nie reguluje jak należy naliczyć ryczałt w sytuacji, w której podróż służbowa odbywała się przez terytorium więcej niż jednego Państwa, a pracownik nie przedstawił rachunku, tym samym nie wykazał na terenie jakiego kraju nocował i jaki ryczałt należy zastosować (dla jakiego kraju właściwy).

W ocenie Spółki, w takiej sytuacji wobec braku regulacji szczegółowej należy wykorzystać wszelkie środki dowodowe, jakie znajdują się w posiadaniu Pracownika i Pracodawcy w celu ustalenia, w którym kraju miał miejsce odpoczynek dobowy. Jeśli zapisy z tachografu wskażą miejsce postoju pojazdu obejmującego odpoczynek dobowy – o wysokości należnego ryczałtu w świetle Rozporządzenia zadecyduje tak ustalone miejsce postoju samochodu.

Skoro zapisy tachografu wskazują, gdzie pracownik zatrzymał się na odpoczynek dobowy w rozumieniu art. 14 ustawy o czasie pracy kierowców, to jedynym prawidłowym ustaleniem wysokości należnego ryczałtu jest odniesienie się do kraju, w którym postój rzeczywiście miał miejsce. To, że następnie pracownik przed zakończeniem doby rozliczeniowej zatrzymał się na nocleg w innym kraju, nie ma znaczenia.

Jeśli pracodawca wypłaci pracownikowi ustaloną w ten sposób kwotę ryczałtu należy ją uznać za wypłaconą w wysokości ustalonej w „przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju. Tym samym kwota jest zwolniona z opodatkowania na podstawie powołanego art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Jednocześnie w przypadku noclegów nie obowiązuje zasada wprowadzona dla diet w § 13 ust. 2 Rozporządzenia, zgodnie z którym wysokość diet ustala się z zastosowaniem stawki diet przewidzianej dla kraju docelowego podróży służbowej.

Tym samym, jeśli celem podróży służbowej jest X, a z zapisów tachografu wynika, że pracownik zatrzymał się na odpoczynek dobowy na terenie Y, wolna od podatku dochodowego będzie kwota ryczałtu należnego z tytułu noclegu na terenie Y, a nie kwota ryczałtu właściwa dla X, nawet jeśli pracownik po wykorzystaniu odpoczynku dobowego na terenie Y przemieścił się na terytorium X i tam zatrzymał się na nocleg jeszcze przed zakończeniem doby rozliczeniowej.

Wnioskodawca, jako płatnik podatku od osób fizycznych z tytułu wypłat ze stosunku pracy dokonywanych na rzecz pracowników, ma interes prawny w pozyskaniu interpretacji w przedmiotowej sprawie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, źródłami przychodów są m.in.: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

W myśl art. 12 ust. 1 cytowanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepis art. 31 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Jednakże, zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika – do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Przedmiotowe zwolnienie od podatku obejmuje zatem diety i inne świadczenia otrzymane przez pracownika za czas podróży służbowej, do wysokości określonej w odrębnych przepisach.

Kolejne regulacje w tym zakresie prowadza rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 167, z późn. zm.).

Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia z tytułu podróży krajowej oraz podróży zagranicznej, odbywanej w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, pracownikowi przysługują:

  1. diety;
  2. zwrot kosztów:
    1. przejazdów,
    2. dojazdów środkami komunikacji miejscowej,
    3. noclegów,
    4. innych niezbędnych udokumentowanych wydatków, określonych lub uznanych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb.

Stosownie do § 16 ust. 1 ww. Rozporządzenia za nocleg podczas podróży zagranicznej pracownikowi przysługuje zwrot kosztów w wysokości stwierdzonej rachunkiem, w granicach limitu określonego w poszczególnych państwach w załączniku do rozporządzenia.

W myśl § 16 ust. 2 cytowanego Rozporządzenia, w razie nieprzedłożenia rachunku za nocleg, pracownikowi przysługuje ryczałt w wysokości 25% limitu, o którym mowa w ust. 1. Ryczałt ten nie przysługuje za czas przejazdu.

Przepis § 16 ust. 3 ww. Rozporządzenia stanowi, że w uzasadnionych przypadkach pracodawca może wyrazić zgodę na zwrot kosztów za nocleg, stwierdzonych rachunkiem, w wysokości przekraczającej limit, o którym mowa w ust. 1.

Przepisów ust. 1 i 2 nie stosuje się, jeżeli pracodawca lub strona zagraniczna zapewniają pracownikowi bezpłatny nocleg (§ 16 ust. 4 Rozporządzenia).

Zatem należności wypłacone pracownikom odbywającym podróż służbową w terminie i miejscu określonym przez pracodawcę, obejmujące między innymi diety, zwrot kosztów za przejazdy, noclegi, dojazdy środkami komunikacji miejscowej, a także innych udokumentowanych wydatków określonych przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, korzystają ze zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych do wysokości określonej ww. rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej.

Podstawowym warunkiem otrzymania należności przewidzianych ww. rozporządzeniem jest jednak odbycie przez pracownika podróży służbowej.

Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca zatrudnia na podstawie umowy o pracę kierowców wykonujących przewozy. W przypadku transportów międzynarodowych niejednokrotnie zdarza się, że kierowcy nocują w trasie, przy czym samochody Zainteresowanego są wyposażone w łóżka do spania (za kabiną kierowcy). Pracownikom wypłacane są ryczałty z tytułu zwrotu kosztów noclegu w związku z odbywanymi podróżami służbowymi. Pracownik odbiera odpoczynek dobowy (w rozumieniu art. 14 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r.) w ciągu dnia na terytorium jednego kraju, a następnie przemieszcza się na terytorium innego kraju i tam zatrzymuje się na nocleg przed zakończeniem doby rozliczeniowej w rozumieniu art. 8 ustawy o czasie pracy kierowców. Kierowca odbiera odpoczynek nocny w kabinie. Brak jest rachunku potwierdzającego kraj noclegu. Każdy z samochodów Spółki jest wyposażony w tachograf, na którym rejestrowany jest czas pracy samochodu oraz kraj, w jakim praca jest wykonywana. Zapisy tachografu umożliwiają ustalenie, w jakim miejscu samochód zatrzymał się na odpoczynek dobowy. Dane te są przechowywane przez Wnioskodawcę.

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że kwoty wypłacane pracownikom jako ryczałt z tytułu zwrotu kosztów noclegu, którego wysokość ustalana jest w oparciu o system tachografu pojazdu oraz zapisy § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej – w całości są zwolnione od podatku na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto, zgodzić należy się ze stanowiskiem Wnioskodawcy, że kwota ryczałtu należnego z tytułu noclegu winna być ustalona w odniesieniu do stawki diety obowiązującej w kraju, na terenie którego kierowca zatrzymał się w celu odebrania odpoczynku dobowego.

W konsekwencji, stanowisko Spółki w sprawie oceny prawnej opisu zdarzenia przyszłego należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.