ILPB1/4511-1-1123/15-2/TW | Interpretacja indywidualna

Podatek dochodowy od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.
ILPB1/4511-1-1123/15-2/TWinterpretacja indywidualna
  1. pracownik
  2. przychody ze stosunku pracy
  3. samochód służbowy
  4. świadczenie nieodpłatne
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki Akcyjnej przedstawione we wniosku z dnia 5 sierpnia 2015 r. (data wpływu 12 sierpnia 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 12 sierpnia 2015 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny oraz zdarzenie przyszłe.

Spółka korzysta z usług firm zewnętrznych, działających na rynku (dalej: „Wynajmujący”), które oferują długoterminowy najem samochodów osobowych. Spółka, jako najemca, zawiera w tym zakresie umowy dotyczące konkretnych samochodów, przeznaczonych do używania przez konkretnie wskazanych pracowników Spółki lub członków zarządu. Na podstawie tego typu umów samochody mogą być wykorzystywane wyłącznie w celach służbowych związanych z działalnością Spółki (czyli w czasie wykonywania przez pracowników stosunku pracy lub pełnienia przez członków zarządu swoich obowiązków). Zgodnie z zawartymi umowami, Spółka, w każdym miesiącu obowiązywania umowy, może jednak złożyć oświadczenie o tym przez ile dni nie używała samochodu. Ma to wpływ na kwotę miesięcznego wynagrodzenia z tytułu umowy najmu długoterminowego. Przykładowo, w umowach jest wskazane, że Spółka w trakcie roku ma prawo do nieużywania każdego samochodu tylko w zakresie określonej ilości dni (np. 126 dni/12 miesięcy). W okresie obowiązywania umowy każdy samochód ma określony limit kilometrów (roczny i miesięczny). Za każdy kilometr przejechany powyżej limitu Spółka ma zapłacić dodatkowe wynagrodzenie. W celu obliczenia limitu Spółka ma obowiązek prowadzić kartę ewidencyjną, w której wpisuje stan licznika na dzień rozpoczęcia i zakończenia okresów, w których ma miejsce wykorzystanie samochodu do celów służbowych związanych z działalnością Spółki. Wpis w karcie potwierdza rozpoczęcie i zakończenie używania samochodu przez Spółkę. Spółka udostępnia powyższe samochody pracownikom i członkom zarządu wyłącznie do celów służbowych.

Niezależnie od powyższych umów, Wynajmujący zawierają z poszczególnymi pracownikami Spółki lub członkami zarządu odrębne umowy najmu samochodów. Umowy te są zawierane wyłączne w zakresie własnej działalności gospodarczej Wynajmujących. Umowy dotyczą tych samych samochodów, które pracownicy lub członkowie zarządu Spółki użytkują jednocześnie w ramach stosunku pracy ze Spółką, wyłącznie na potrzeby służbowe. Zgodnie z umowami zawartymi przez Wynajmujących z poszczególnymi pracownikami lub członkami zarządu Spółki, pracownik lub członek zarządu (określony w tych umowach jako najemca) może użytkować samochód w ciągu każdych kolejnych 12 (dwunastu) miesięcy maksymalnie do 126 dni. Powyższe 126 dni obejmują weekendy oraz dodatkowe 26 dni w trakcie roku kalendarzowego. W praktyce sprowadza się to do tego, że pracownik lub członek zarządu Spółki, na podstawie takiej umowy, będzie użytkować samochód jedynie w te dni, w które samochodu nie użytkuje Spółka.

Za wynajem samochodu Wynajmujący otrzymują od pracowników i członków zarządu Spółki wynagrodzenie w postaci określonej w umowie najmu kwoty czynszu. Kwota czynszu jest powiększana o kwotę podatku VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami. Pracownicy oraz członkowie zarządu Spółki otrzymują z tego tytułu od Wynajmującego faktury. Odpłatność za czynsz jest ponoszona przez pracowników i członków zarządu Spółki z ich własnych środków finansowych bezpośrednio na rzecz Wynajmującego. Z uwagi na zaistniały stan faktyczny i zdarzenie przyszłe Spółka powzięła wątpliwość, czy w związku z zawarciem przez pracowników i członków zarządu Spółki umowy z Wynajmującymi na najem samochodów na Spółce ciążą obowiązki płatnika a jeśli tak, to w jaki sposób wyliczyć przychód pracownika Spółki.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, pracownik i członek zarządu Spółki uzyskuje przychód ze stosunku pracy a Spółka jako płatnik ma obowiązek pobrać i odprowadzić z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych... Jeśli w ocenie Organu po stronie pracownika i członka zarządu Spółki powstaje przychód ze stosunku pracy, to Spółka zwraca się z zapytaniem w jaki sposób należy wyliczyć ten przychód...

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i przyszłym pracownicy i członkowie zarządu Spółki nie uzyskują przychodu ze stosunku pracy i tym samym na Spółce nie ciążą w tym zakresie obowiązki płatnika. Spółka nie musi zatem wyliczać kwoty przychodu z tego tytułu.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Przepis art. 11 ust. 1 powyższej ustawy wskazuje, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przy czym przez pojęcie „nieodpłatnego świadczenia” należy rozumieć takie świadczenie, które podatnik otrzymuje w sposób nieodpłatny, tj. niezwiązany w żaden sposób z kosztami lub inną formą ekwiwalentu. W związku z otrzymanym świadczeniem podatnik niczego w zamian nie świadczy obecnie ani w przyszłości. Takie przysporzenie majątkowe ma dla podatnika konkretny wymiar finansowy. Co więcej, takie przysporzenie majątkowe jest uzyskiwane kosztem innego podmiotu. Przychód z tytułu otrzymanych nieodpłatnie świadczeń powstaje w przypadku, gdy podatnik otrzymuje to świadczenie w sposób nieodpłatny, podczas gdy w warunkach rynkowych otrzymanie tego rodzaju świadczenia odbywałoby się z zachowaniem odpłatności. Co do zasady wartością przychód u będzie wartość rynkowa świadczenia. Z kolei przychód ze świadczeń częściowo odpłatnych powstanie w sytuacji, gdy podatnik otrzyma dane świadczenie za odpłatnością ale odbiegającą od cen rynkowych. W takim przypadku wysokość przychodu będzie odpowiadała różnicy pomiędzy cenami rynkowymi tego świadczenia a poniesioną odpłatnością.

W przedstawionym we wniosku stanie faktycznym pracownicy i członkowie zarządu Spółki użytkują samochody służbowe do celów związanych z wykonywaną w Spółce pracą i obowiązkami służbowymi. Są to samochody użytkowane przez Spółkę na podstawie umowy najmu długoterminowego. Wynagrodzenie naliczane jest według stawki dziennej za każdy dzień użytkowania samochodu przez Spółkę. Zgodnie z umową Spółka składa Wynajmującemu samochody oświadczenia o ilości dni, w których nie użytkuje samochodów do własnych celów. Jednocześnie Wynajmujący podpisał umowy z pracownikami i członkami zarządu Spółki na podstawie których wynajął im samochody na 126 dni w roku, obejmujących weekendy i 26 dni dowolnie wybranych. W praktyce oznacza to, że pracownicy i członkowie zarządu Spółki mogą użytkować te samochody jedynie w dniach, w których nie użytkuje ich Spółka. Z tego tytułu pracownicy i członkowie zarządu Spółki ponoszą samodzielnie odpłatność na rzecz Wynajmującego samochody na podstawie wystawionych przez niego faktur.

Tym samym w ocenie Spółki jej pracownicy i członkowie zarządu nie uzyskują od Spółki żadnego świadczenia, które mogłoby dla nich stanowić przychód z tytułu stosunku pracy łączącego ich ze Spółką (w szczególności nie otrzymują od Spółki nieodpłatnego świadczenia, czy świadczenia częściowo odpłatnego). Pracownicy i członkowie zarządu Spółki zawierają umowy z firmą wynajmującą samochody odrębnie, we własnym zakresie, za ustaloną w umowie odpłatnością. Korzystanie przez pracowników i członków zarządu Spółki z wynajętych samochodów nie jest zatem dla nich darmowe. Spółka nie ma również żadnego wpływu na wysokość tego czynszu. Choć najem dotyczy tych samych samochodów, które Spółka użytkuje, rozliczenie pomiędzy Spółką a Wynajmującym nie obejmuje w żadnym stopniu odpłatności za użytkowanie samochodów przez pracowników i członków zarządu poza stosunkiem pracy. Spółka w żaden sposób nie partycypuje w kosztach tego najmu ponieważ ponosi wynagrodzenie wyłącznie za dni, w których sama wykorzystuje samochód. Spółka nie dopłaca również w żaden sposób pracownikom i członkom zarządu do czynszu najmu określonego w umowie z Wynajmującym. Pracownicy i członkowie zarządu Spółki ponoszą odpłatność we własnym zakresie, z własnych środków. Ponadto, pracownicy i członkowie zarządu użytkują samochody w te dni, w które Spółka ich nie wykorzystuje (ich praca odbywa się bowiem jedynie w dni robocze, ponadto pracownikom i członkom zarządu przysługuje w trakcie roku 26 dni urlopu). Skoro więc pracownicy i członkowie zarządu Spółki wynajmują samochody bezpośrednio od podmiotu trzeciego i za korzystanie z tych samochodów ponoszą samodzielnie odpłatność w postaci czynszu, to po stronie Spółki nie wystąpi obowiązek obliczania przychodu z nieodpłatnego lub częściowo odpłatnego świadczenia.

Ponadto ocena, czy wartość czynszu określona w umowach pomiędzy pracownikami i członkami zarządu Spółki a Wynajmującym jest ceną rynkową również nie ma żadnego wpływu na ewentualne obowiązki Spółki jako płatnika. Są to bowiem rozliczenia poza stosunkiem pracy i wyłącznie pomiędzy Wynajmującym a poszczególnymi pracownikami i członkami zarządu Spółki, działającymi w tym zakresie jako osoby prywatne, niezależne od Spółki. Ponadto, pracownicy i członkowie zarządu Spółki użytkują samochody służbowe wyłącznie na potrzeby służbowe i nie użytkują ich w czasie pracy na potrzeby prywatne.

Mając to na uwadze w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, pracownicy i członkowie zarządu Spółki nie uzyskują przychodu ze stosunku pracy i tym samym na Spółce nie ciążą w tym zakresie żadne obowiązki płatnika.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego jest prawidłowe.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.