ILPB1/415-1432/14-4/AMN | Interpretacja indywidualna

Czy wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę/płatnika będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy jeżeli pracownik nie odbywa co prawda podróży służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, ale potrzeba noclegu jest bezpośrednio związana z czynnościami służbowymi wykonywanymi przez tego pracownika na rzecz pracodawcy/płatnika?
ILPB1/415-1432/14-4/AMNinterpretacja indywidualna
  1. nocleg
  2. podróż
  3. pracownik
  4. przychód
  5. płatnik
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników -> Obowiązek obliczania i poboru przez płatników zaliczek
  2. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Zwolnienia przedmiotowe
  3. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z późn. zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 5 grudnia 2014 r. (data wpływu 18 grudnia 2014 r.), uzupełnionym w dniu 16 lutego 2015 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika – jest nieprawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 5 grudnia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3, art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, w związku z czym pismem z dnia 4 lutego 2015 r. znak ILPB1/415-1432/12-2/AMN na podstawie art. 169 § 1 tej ustawy wezwano Wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

Wezwanie skutecznie doręczono w dniu 9 lutego 2015 r., wniosek uzupełniono w dniu 16 lutego 2015 r.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Firma zatrudnia pracowników mobilnych m.in. na stanowiskach: regionalny kierownik sprzedaży, specjalista ds. sprzedaży, specjalista ds. kluczowych klientów, handlowiec. Praca pracowników mobilnych dotyczy pozyskiwania klientów oraz kontaktów handlowych z klientami. Miejscem pracy tych osób zawartym w umowie o pracę jest teren kilku województw lub nawet teren całej Polski. Pracownicy mobilni to grupa zatrudnionych, którzy wykonują swoje obowiązki nieustannie przemieszczając się w ramach umówionego obszaru świadczenia pracy. Specyfika zadań realizowanych przez pracowników mobilnych powoduje, że w zakładzie pracodawcy stawiają się oni sporadycznie, wykonując swoją pracę w ramach umówionego obszaru pracy.

Z kolei odwołanie się przy określaniu miejsca ich pracy do obszaru (w sensie np. miasta, gminy, województwa, lub nawet całego kraju), a nie punktu, czyli konkretnego adresu powoduje, że w większości przypadków ich wyjazdy nie wiążą się z opuszczeniem stałego miejsca pracy określonego w umowie. Ich wyjazdów związanych z wykonywaniem pracy do różnych miejsc na terenie kraju nie można - w świetle przepisów prawa pracy - traktować jako podróży służbowej (delegacji). Jak w przypadku typowych delegacji zdarzają się sytuacje, że osoby te muszą nocować w miejscu wykonywania swoich czynności służbowych, ze względu na brak możliwości powrotu w tym samym dniu do miejsca zamieszkania. Spółka, jako pracodawca tych osób pokrywa koszty związane z tymi noclegami. Spółka dokonuje zwrotu poniesionych przez pracowników wydatków na noclegi na podstawie dokumentów (faktury, rachunki) potwierdzających poniesione przez pracownika wydatki, faktury za noclegi są wystawiane na Spółkę.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.

Czy wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę/płatnika będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej: u.p.d.f.), od którego płatnik musi pobrać zaliczkę oraz naliczyć ZUSy, jeżeli pracownik nie odbywa co prawda podróży służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, ale potrzeba noclegu jest bezpośrednio związana z czynnościami służbowymi wykonywanymi przez tego pracownika na rzecz pracodawcy/płatnika...

Pytanie wynika z uzupełnienia wniosku.

Zdaniem Wnioskodawcy, płatnik, pokrywający koszty służbowych noclegów pracowników mobilnych, które są ściśle związane z wykonywaniem pracy na rzecz płatnika, z wykonywaniem poleceń płatnika w miejscu przez płatnika określonym, nie rozpoznaje przychodu pracownika z tego tytułu i nie pobiera zaliczki na podatek dochodowy oraz nie nalicza ZUSów od wartości opłaconych noclegów. Nie występuje tu żadne przysposobienie majątkowe dla pracownika, gdyż pracownik nie otrzymuje żadnych korzyści z pokrycia kosztów noclegów lecz wykonuje pracę w określonym przez pracodawcę miejscu i na warunkach określonych przez pracodawcę. Wydatek dokonywany przez płatnika/pracodawcę na pokrycie kosztów pobytu pracownika w hotelu nie jest dla tego pracownika przychodem ze stosunku pracy, ponieważ pobyt w tym hotelu był spowodowany koniecznością wykonywania czynności służbowych poza adresem siedziby pracodawcy, a jednocześnie poza miejscem zamieszkania pracownika. Niezależnie od tego, czy pracownik przebywa w delegacji służbowej w rozumieniu przepisów prawa pracy, czy też jego wyjazd nie posiada takiego statusu, to pobyt w danym miejscu i ewentualna konieczność noclegu jest wynikiem polecenia pracodawcy/płatnika i wykonywania czynności na jego rzecz. Pracownik nie otrzymuje od pracodawcy jakiekolwiek „świadczenia” w rozumieniu art. 12 u.p.d.f., gdyż pracodawca/płatnik jedynie zwraca pracownikowi wydatki ponoszone przez niego w interesie i na rzecz pracodawcy/płatnika. Pracownicy mobilni będąc z dala od domu nie mają wyboru i muszą nocować w hotelu, jeżeli na drugi dzień kontynuują swoją pracę w okolicy, w której ma miejsce nocleg. Byłoby nieopłacalne dla pracodawcy (koszty paliwa i amortyzacji) gdyby pracownik wracał na noc do domu i na drugi dzień wracał do miejscowości, która jest w znacznym stopniu oddalona od jego miejsca zamieszkania, a w której ma kontynuować pracę. Nocleg nie jest korzyścią dla pracownika, jest częścią wykonywanej przez niego pracy w miejscu określonym przez pracodawcę i realizacją poleceń pracodawcy, a tym samym koszty noclegu nie są kosztami o charakterze prywatnym i koszty te nie powinny być interpretowane jako przychód tego pracownika, gdyż nie ma on z tego żadnej korzyści a tym samym płatnik nie rozpoznaje w tym przypadku przychodu pracownika i nie pobiera zaliczki ani nie nalicza ZUSów od wartości pokrytych noclegów. Nocleg jest noclegiem służbowym w czasie świadczenia pracy. W związku z tym Wnioskodawca podtrzymuje stanowisko, iż zatrudnianym przez spółkę pracownikom mobilnym nie powinno się doliczać do przychodów kosztów noclegów, które ponosi spółka jako ich pracodawca w celu szybkiego sprawnego wykonywania przez pracownika powierzonej mu pracy. To pracodawca określa miejsce pracy pracownika mobilnego oraz warunki pracy co wiąże się z koniecznością jego noclegu w określonych miejscach, jeżeli jego praca trwa min. dwa dni w jednej okolicy, położonej daleko od jego miejsca zamieszkania. Byłoby niesprawiedliwym i krzywdzącym dla pracownika dodając mu do przychodu koszty poniesione przez pracodawcę na noclegi służbowe a tym samym pomniejszenie jego wynagrodzenia za pracę o składki ZUS i zaliczkę na podatek dochodowy od tych kosztów.

Wnioskodawca wskazał, ze swoje stanowisko opiera również na wyroku sądu III SA/Wa 2629/11. Wyrok WSA w Warszawie z 2012.06.18. Wyrokiem sądu pracownik nie otrzymuje od pracodawcy jakiekolwiek „świadczenia” w rozumieniu art. 12 u.p.d.f., gdyż pracodawca jedynie zwraca pracownikowi wydatki ponoszone na jego rzecz i w interesie pracodawcy. Wnioskodawca stanowisko opiera również na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie tzw. „świadczeń nieodpłatnych” na gruncie przepisów CIT/PIT: Cechy, które powinny posiadać inne nieodpłatne świadczenia, aby można było je zaliczyć do stanowiących przychód pracownika: Musza jednocześnie być spełnione 3 przesłanki: 1) zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie) - u Wnioskodawcy nie korzysta dobrowolnie; 2) zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść - u Wnioskodawcy noclegi są w interesie pracodawcy; 3) korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego wszystkie 3 przesłanki muszą być spełnione naraz aby mówić o przychodzie pracownika a tym samym o rozpoznaniu przez płatnika przychodu dla pracownika.

Własne stanowisko w sprawie oceny prawnej zaistniałego stanu faktycznego wynika z uzupełnienia wniosku.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z przepisem art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361, z późn.zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do art. 11 ust. 1 ww. ustawy – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2014 r. - przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

W myśl art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy – w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2015 r. - przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Dla celów podatkowych nieodpłatne świadczenie obejmuje działanie lub zaniechanie na rzecz innej osoby oraz wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób, których skutkiem jest nieodpłatne – to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu – przysporzenie majątku innej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

W myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b (art. 12 ust. 3 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 31 cytowanej ustawy, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Mając na uwadze wyżej powołane uregulowania prawne, należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia jedynie przykładowo przychody ze stosunku pracy. Świadczy o tym użycie słowa „w szczególności”, co oznacza, że wymienione kategorie przychodów stanowią katalog otwarty. Przychodami ze stosunku pracy są więc wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy, jak również wartość otrzymanych świadczeń nieodpłatnych.

Stosownie zaś do art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolne od podatku dochodowego są diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika - do wysokości określonej w odrębnych ustawach lub w przepisach wydanych przez ministra właściwego do spraw pracy w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej, z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju oraz poza granicami kraju, z zastrzeżeniem ust. 13.

Powyższe zwolnienie obejmuje zatem diety i inne świadczenia otrzymane przez pracownika za czas podróży służbowej, do wysokości określonej w odrębnych przepisach. Oznacza to, że zwolnienie przysługuje wyłącznie pod warunkiem, że pracownik odbywa podróż służbową w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. Pracodawca wysyłając pracownika w podróż służbową zobowiązany jest wypłacić pracownikowi dietę oraz inne należności na pokrycie kosztów z nią związanych. W przypadku, gdy pracownik nie jest w podróży służbowej, pracodawca nie jest zobowiązany do wypłaty tychże należności. Zatem, zwrot kosztów noclegu stanowi wówczas świadczenie ze strony pracodawcy na rzecz pracownika, które nie korzysta ze zwolnienia zawartego w wyżej cytowanym art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że Spółka (Wnioskodawca) zatrudnia na podstawie umów o pracę pracowników mobilnych na stanowiskach wymagających nieustannego przemieszania się w związku z wykonywaniem swoich obowiązków w ramach umówionego obszaru świadczenia pracy. Miejscem pracy tych osób -zawartym w umowie o pracę - jest teren kilku województw lub nawet teren całej Polski. Wyjazdów związanych z wykonywaniem pracy do różnych miejsc na terenie kraju nie można - w świetle przepisów prawa pracy - traktować jako podróży służbowej (delegacji). Zdarzają się sytuacje, że osoby te muszą nocować w miejscu wykonywania swoich czynności służbowych, ze względu na brak możliwości powrotu w tym samym dniu do miejsca zamieszkania. Spółka pokrywa koszty związane z ww. noclegami.

Mając na uwadze opis stanu faktycznego przedstawiony we wniosku oraz powołany wyżej stan prawny, stwierdzić zatem należy, że świadczenie z tytułu zwróconych kosztów za nocleg stanowi dla pracownika – niebędącego w podróży służbowej – przychód, który nie korzysta ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Nadmienić jednak należy, że na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wolna od podatku dochodowego jest wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników, z zastrzeżeniem ust. 14 - do wysokości nieprzekraczającej miesięcznie kwoty 500 zł.

Stosownie natomiast do art. 21 ust. 14 tejże ustawy, zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 19, ma zastosowanie do pracowników, których miejsce zamieszkania jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy, a podatnik nie korzysta z kosztów uzyskania przychodów określonych w art. 22 ust. 2 pkt 3 i 4.

Zatem, wartość świadczeń ponoszonych przez pracodawcę w związku z zapewnieniem pracownikom noclegu może korzystać ze zwolnienia od podatku – przy zachowaniu warunków w granicach określonych w art. 21 ust. 1 pkt 19 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że skoro Spółka ponosi wydatki za noclegi w czasie podróży pracowników mobilnych w związku z ich wyjazdami – nie będącymi podróżami służbowymi – w ramach obowiązków pracowniczych na rzecz Spółki – to wartość tego świadczenia (noclegu) – wbrew twierdzeniu Wnioskodawcy – stanowić będzie dla pracownika nieodpłatne świadczenie i jako przychód ze stosunku pracy będzie korzystać ze zwolnienia z podatku dochodowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 19 ww. ustawy do wysokości nieprzekraczającej kwoty miesięcznie 500 zł.

Natomiast wartość świadczenia – przekraczająca kwotę miesięcznie 500 zł – ponoszona przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania ww. pracowników, Spółka będzie miała obowiązek doliczyć do wynagrodzenia wypłaconego tym pracownikom w danym miesiącu i od łącznej wartości obliczyć, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek dochodowy według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ww. ustawy.

Reasumując, w przedmiotowej sprawie, wartość noclegu finansowanego przez pracodawcę/płatnika będzie stanowiła dla pracownika przychód ze stosunku pracy w rozumieniu art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji Spółka obowiązana jest obliczać, pobierać oraz odprowadzać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych - według zasad przewidzianych dla opodatkowania przychodów ze stosunku pracy, zgodnie z przepisami art. 31, 32 i 38 ww. ustawy – od wartości ww. świadczenia otrzymanego przez pracownika niebędącego w podróży służbowej, dla którego potrzeba noclegu jest bezpośrednio związana z czynnościami służbowymi wykonywanymi przez tego pracownika na rzecz pracodawcy/płatnika - stanowiącej ewentualną nadwyżkę ponad kwotę określoną w art. 21 ust. 1 pkt 19 z zastrzeżeniem ust. 14 cytowanej ustawy podatkowej.

Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy, uznano za nieprawidłowe.

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Jednocześnie należy wskazać, że powołane w treści wniosku orzeczenia sądów nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego należy stwierdzić, że zdaniem organu podatkowego tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu.

Wniosek w zakresie obowiązku naliczania składek ZUS, rozstrzygnięto pismem z dnia 19 lutego 2015 r. nr ILPB1/415-1432/14-5/AMN.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.