IBPBII/1/4511-140/15/MZ | Interpretacja indywidualna

Czy w sytuacji przekazania samochodów służbowych pracownikom, przejazdy tych pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy (oraz z powrotem) – jako związane z prawidłowym i efektywnym wykonywaniem obowiązków służbowych – stanowić będą świadczenie będące przychodem ze stosunku pracy?
IBPBII/1/4511-140/15/MZinterpretacja indywidualna
  1. dojazdy
  2. miejsce parkingowe
  3. parking
  4. podatek dochodowy od osób fizycznych
  5. pracodawca
  6. pracownik
  7. płatnik
  8. samochód służbowy
  9. świadczenia na rzecz pracowników
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Pobór podatku lub zaliczek na podatek przez płatników -> Pobór zaliczek przez pozostałych płatników
  2. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Katalog źrodeł przychodów
  3. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z 17 lutego 2015 r. (data wpływu do Biura – 23 lutego 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 23 lutego 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym do/z miejsca zamieszkania z/do miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca (Spółka z o.o.) posiada zakłady produkcyjne na terenie całej Polski. Wnioskodawca udostępni pracownikom: członkom zarządu, kadrze kierowniczej i innym pracownikom, którzy wykonują obowiązki służbowe poza miejscem określonym w umowie jako miejsce pracy lub poza miejscami prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę.

Celem udostępniania tym pracownikom samochodów jest zwiększenie ich efektywności w realizowaniu celów służbowych. Samochody zostaną udostępnione tym pracownikom, którzy często udają się z miejsca zamieszkania bezpośrednio do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (np. narada lub spotkanie służbowe, wizyta u klienta, przejazd do zakładu Wnioskodawcy innego niż określone w umowie miejsce świadczenia pracy).

Samochody będą przekazywane pracownikom w oparciu o procedurę udostępniania samochodów i będą im powierzane z obowiązkiem zwrotu. Pracownicy będą ponosili odpowiedzialność materialną za powierzone mienie w myśl przepisów art. 114 i nast. Kodeksu pracy. Pracownicy zostaną zobowiązani do dbałości o przekazane mienie, tak w zakresie stanu technicznego samochodów, jak i ich wyglądu zewnętrznego, ochrony przed kradzieżą, uszkodzeniami mechanicznymi, nieuprawnionym dostępem osób trzecich.

Wnioskodawca prowadzi działalność m.in. w zakresie wydobycia, przetwarzania i sprzedaży kamienia wapiennego w kilku lokalizacjach w Polsce. W związku z tym kadra zarządzająca i kierownicza musi pozostawać w gotowości do natychmiastowej reakcji w przypadku problemów technicznych, jakościowych czy prowadzenia procesów kontrolnych. Pracownicy ci muszą mieć możliwość by w jak najkrótszym czasie stawić się w zakładzie produkcyjnym w przypadku wystąpienia wypadku, awarii, przestoju itp.

Dodatkowo nieodłącznym elementem pracy członków kadry kierowniczej są spotkania z kontrahentami, które nie są zawsze zaplanowane.

W tych sytuacjach pracownik musi, w celu szybkiego dotarcia na miejsce wykonywania obowiązków służbowych, mieć możliwość wyjazdu samochodem służbowym bezpośrednio z miejsca zamieszkania. Możliwość taka powstanie natomiast tylko wtedy gdy poprzedniego dnia pracownik powrócił do swojego miejsca zamieszkania pojazdem służbowym.

Zastosowane rozwiązanie będzie także bardziej korzystne z uwagi na bezpieczeństwo samochodu. Samochody oddane do dyspozycji pracownikom zatrudnionym na stanowiskach kierowniczych mają wartość określoną kwotowo zgodnie z procedurą. Pracownicy będą bowiem zobowiązani do ochrony pojazdu przed kradzieżą. Miejsca parkingowe będące do dyspozycji Wnioskodawcy nie zapewniają bowiem bezpieczeństwa tych pojazdów w nocy lub też w niektórych lokalizacjach nie istnieje możliwość zapewnienia miejsc parkingowych.

Samochody zostaną udostępnione pracownikom na jednakowych warunkach, bez względu na różnicę w odległości od miejsca zamieszkania pracownika. Odległość ta wahać się będzie od 5 km do 120 km i nie wpływa na przekazanie pracownikowi samochodu. W odniesieniu do pracowników mieszkających w większej odległości potrzeba zapewnienia środka do natychmiastowej reakcji jest bowiem większa, co uzasadnia poniesienie przez Wnioskodawcę większych kosztów z tym związanych.

Pracownicy, którym samochody zostaną udostępnione w powyższy sposób, chcąc wykorzystywać samochód do celów prywatnych będą musieli przestrzegać ścisłej procedury, która obowiązywać będzie u Wnioskodawcy. Jakiekolwiek użycie samochodu w celach prywatnych będzie musiało być zgłaszane i stanowiłoby przychód pracownika. Użytek samochodów do celów prywatnych będzie wliczany do przychodu pracownika – w wysokości określonej ryczałtowo. Obowiązek zakupu paliwa zużytego do celów prywatnych obciążać będzie pracownika.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w powyżej przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w sytuacji przekazania samochodów służbowych pracownikom, przejazdy tych pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy (oraz z powrotem) – jako związane z prawidłowym i efektywnym wykonywaniem obowiązków służbowych – stanowić będą świadczenie będące przychodem ze stosunku pracy...

Zdaniem Wnioskodawcy, wykorzystanie samochodów służbowych przez pracowników w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie stanowiło przychodu ze stosunku pracy.

W ocenie Wnioskodawcy, samochody służbowe zostaną przekazane pracownikom na podstawie umowy powierzenia mienia. Zgodnie z zakresem obowiązków zawartym w umowie przekazania mienia, pracownicy będą zobowiązani do dbałości o przekazane mienie: o stan techniczny samochodu, jego ochronę przed kradzieżą, uszkodzeniami, nieuprawnionym dostępem osób trzecich. Miejsce parkowania samochodu zostanie wyznaczone przez pracodawcę w miejscu zamieszkania pracownika. Pracownicy, którzy często udają się z miejsca zamieszkania bezpośrednio do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (np. wyjazd na narady lub spotkania służbowego, wizyta u klienta, przejazd do zakładu Wnioskodawcy innego niż określone w umowie miejsce świadczenia pracy) wykonując przejazd z miejsca parkowania samochodu do miejsca wykonywania obowiązków służbowych nie uzyskają z tego tytułu przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy te będą bowiem związane z prawidłowym i efektywnym wypełnianiem obowiązków służbowych.

Według Wnioskodawcy, charakter zadań realizowanych przez pracowników oraz potrzeba zabezpieczenia samochodów, w związku z wyznaczeniem miejsca parkowania przez pracodawcę, przesądza o tym, że pracownicy nie otrzymają nieodpłatnego świadczenia ze stosunku pracy. Używanie samochodów służbowych w powyższym zakresie służyć będzie celom służbowym a nie prywatnym.

Prywatny użytek samochodów będzie dopuszczalny, ale po spełnieniu osobnych kryteriów i będzie wliczany do przychodu pracownika.

A zatem w przedstawionym stanie przyszłym przejazdy z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania zadań służbowych i z powrotem, przydzielonymi samochodami – nie będą stanowiły przychodu dla pracowników. Stanowić będą realizację celów służbowych – dbałości o powierzone mienie (parkowanie w miejscu zapewniającym bezpieczeństwo) oraz pozostawania w stałej gotowości (mobilność, natychmiastowe reagowanie na niespodziewane sytuacje, przestoje, awarie).

Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca przywołał interpretacje indywidualne wydane przez upoważnione organy.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania wyrażoną w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, z późn. zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody uzyskane przez podatnika, z wyjątkiem tych, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy bądź, od których Minister Finansów zaniechał poboru podatku, w drodze rozporządzenia.

Na podstawie art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Stosownie do art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników, określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, z późn. zm.) – pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy (czy też miejsca wykonywania zadania) oraz z siedziby firmy (czy też z miejsca wykonywania zadania) do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez pracodawcę zgodnie z uregulowanymi zasadami.

Sytuacja taka występuje wówczas, gdy pracodawca nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody użytkowane przez pracowników, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników.

Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Wnioskodawca udostępni samochody służbowe swoim pracownikom: członkom zarządu, kadrze kierowniczej i innym pracownikom, którzy wykonują obowiązki służbowe poza miejscem określonym w umowie jako miejsce pracy lub poza miejscami prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę. Celem udostępniania tym pracownikom samochodów jest zwiększenie ich efektywności w realizowaniu celów służbowych. Samochody zostaną udostępnione tym pracownikom, którzy często udają się z miejsca zamieszkania bezpośrednio do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (np. narada lub spotkanie służbowe, wizyta u klienta, przejazd do zakładu Wnioskodawcy innego niż określone w umowie miejsce świadczenia pracy). Samochody będą przekazywane pracownikom w oparciu o procedurę udostępniania samochodów i będą im powierzane z obowiązkiem zwrotu. Pracownicy będą ponosili odpowiedzialność materialną za powierzone mienie w myśl przepisów art. 114 i nast. Kodeksu pracy. Pracownicy zostaną zobowiązani do dbałości o przekazane mienie, tak w zakresie stanu technicznego samochodów, jak i ich wyglądu zewnętrznego, ochrony przed kradzieżą, uszkodzeniami mechanicznymi, nieuprawnionym dostępem osób trzecich. Z uwagi na działalność Wnioskodawcy w kilku lokalizacjach w Polsce, kadra zarządzająca i kierownicza musi pozostawać w gotowości do natychmiastowej reakcji w przypadku problemów technicznych, jakościowych czy prowadzenia procesów kontrolnych. Pracownicy ci muszą mieć możliwość by w jak najkrótszym czasie stawić się w zakładzie produkcyjnym w przypadku wystąpienia wypadku, awarii, przestoju itp. Dodatkowo nieodłącznym elementem członków kadry kierowniczej są spotkania z kontrahentami, które nie są zawsze zaplanowane.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że przejazdy z miejsca zamieszkania danego pracownika do miejsca wykonywania obowiązków służbowych i z powrotem, przydzielonymi samochodami służbowymi – co, jak wynika z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy – nie będą stanowiły przychodu dla pracowników ze stosunku pracy, o ile przejazdy te będą odbywać się wyłącznie w celach służbowych i nie będą służyć w istocie tylko i wyłącznie sfinansowaniu (pokryciu) kosztów dojazdu do pracy. Przejazdy stanowią realizację celu służbowego, jakim jest dbałość o powierzone mienie firmy, wyrażająca się w ustanowionych przez Wnioskodawcę zasadach poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo, a także – z uwagi na charakter zadań służbowych – stałą gotowość (mobilność) do wykonywania obowiązków służbowych.

Reasumując należy stwierdzić, że przejazdy ww. pracowników samochodem służbowym z miejsca zamieszkania (miejsca parkowania w pobliżu miejsca zamieszkania) do miejsca wykonywania pracy (oraz z powrotem) – o ile nie będą służyć osobistym celom pracowników lecz będą odbywać się w ramach realizacji zadań służbowych – nie będą stanowić nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem wartości tego świadczenia nie będzie można zaliczyć do przychodu pracowników ze stosunku pracy. Tym samym z tego tytułu na Wnioskodawcy nie będą ciążyć żadne obowiązki płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych.

W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji organów podatkowych wskazać należy, że rozstrzygnięcia w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.