IBPB-2-1/4511-405/15/DP | Interpretacja indywidualna

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż momentem uzyskania przychodu przez Pracownika, w związku z Wydatkami Prywatnymi, a w przypadku uznania, że Koszty Eksploatacji nie są objęte kwotą ryczałtu (tzn. negatywnej odpowiedzi na pytanie (1)) – również w zakresie tych Kosztów Eksploatacji, jest moment ustalenia wartości przekazywanego mu nieodpłatnego świadczenia, tzn. mający miejsce po upływie danego okresu rozliczeniowego (miesiąca) moment złożenia oświadczenia przez Pracownika, z którego wynika zakres i wartość wydatków poniesionych w celach prywatnych w danym okresie rozliczeniowym (miesiącu kalendarzowym)?
IBPB-2-1/4511-405/15/DPinterpretacja indywidualna
  1. koszt
  2. moment powstania obowiązku podatkowego
  3. paliwo
  4. pracownik
  5. samochód służbowy
  6. świadczenie nieodpłatne
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 29 maja 2015 r. (data wpływu do Biura – 5 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych:

  • w części dotyczącej ustalenia momentu powstania przychodu po stronie Pracownika – jest nieprawidłowe,
  • w pozostałej części – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 5 czerwca 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej m.in. podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia momentu uzyskania przychodu.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca z siedzibą w M. jest rezydentem objętym nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce oraz czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca posiada flotę osobowych samochodów służbowych, które są przydzielone do używania dla konkretnej osoby należącej do kadry kierowniczej Wnioskodawcy, w tym: członków zarządu, dyrektorów lub kierowników poszczególnych departamentów, ewentualnie ich zastępców (dalej: „Pracownicy”). Samochody służbowe mają służyć Pracownikom przede wszystkim do realizacji celów służbowych. Wnioskodawca zezwala również Pracownikom na korzystanie z przydzielonych im samochodów służbowych pobocznie w celach prywatnych, jednak użytek ten nie może w jakikolwiek sposób przeszkadzać w realizacji głównego celu udostępnienia tych samochodów, czyli wykonywaniu obowiązków służbowych.

Istota powierzonych Pracownikom obowiązków powoduje, że wymaga się od nich dużej dyspozycyjności. Charakter pracy Pracowników powoduje również, że często wykonują oni obowiązki służbowe poza siedzibą Wnioskodawcy, udając się na nie bezpośrednio z miejsca zamieszkania (lub powracając prosto do miejsca zamieszkania). Możliwe jest, że Pracownik wykonując obowiązki służbowe w danym dniu nie będzie ich wykonywał w ogóle w siedzibie Wnioskodawcy, lecz poza nią. Samochody służbowe będące przedmiotem niniejszego wniosku to pojazdy, które nie zostały zgłoszone do właściwego naczelnika urzędu skarbowego jako wykorzystywane wyłącznie w celach działalności gospodarczej, wobec czego Wnioskodawca odlicza od wydatków z nimi związanych 50% kwoty podatku od towarów i usług naliczonego (za wyjątkiem paliw silnikowych, oleju napędowego lub gazu (dalej: „paliwo”), które do dnia 1 lipca 2015 r. nie podlegają odliczeniu). Koszty bieżącej eksploatacji tych pojazdów, przez które Wnioskodawca rozumie: koszt paliwa, myjni, płynu do spryskiwaczy oraz kosmetyków samochodowych (dalej: „Koszty Eksploatacji”), rozliczane są przy pomocy służbowych kart płatniczych/kredytowych (dalej: „karty służbowe”). Każdy wydatek związany z Kosztem Eksploatacyjnym można przypisać do danej karty służbowej, a tym samym do danego Pracownika i przydzielonego mu samochodu służbowego.

W związku z nowelizacją art. 12 ust. 2a-2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Wnioskodawca jest w trakcie prac nad zmianami zawartych z Pracownikami umów dotyczących zasad korzystania z samochodów służbowych. Pracownicy będą zobowiązani do odpowiedniego dbania o powierzone pojazdy: zabezpieczenia i utrzymania samochodu w należytym stanie technicznym, przestrzegania warunków technicznych eksploatacji, stosowania właściwych materiałów eksploatacyjnych oraz przeprowadzania przeglądów i zabiegów określonych w instrukcji obsługi i książce gwarancyjnej, a także dbania o stan estetyczny samochodu. Ponadto, Pracownicy powinni przejawiać szczególną troskę o zabezpieczenie samochodu przed kradzieżą i zniszczeniem. Pracownicy będą ponosić z tego tytułu materialną odpowiedzialność.

Wnioskodawca rozważa możliwość stosowania w zakresie korzystania przez Pracowników z samochodów służbowych tzw. systemu oświadczeń. Zgodnie z założeniami tego systemu, Pracownicy będą po upływie danego okresu rozliczeniowego/miesiąca kalendarzowego składali oświadczenia, w których wskażą ilość dni wykorzystywania samochodu do celów prywatnych, ilość kilometrów przejechanych w miesiącu do celów prywatnych oraz ewentualnie wydatki związane z eksploatacją samochodów służbowych, które zostały poniesione wyłącznie dla celów prywatnych (dalej „Wydatki Prywatne”). W oświadczeniu potwierdzą również fakt dokonywania w danym miesiącu jazd służbowych.

Wnioskodawca będzie ponosić koszty nabycia towarów i usług związanych z eksploatacją samochodów służbowych przez Pracowników, czyli zarówno Koszty Eksploatacji, jak i Wydatki Prywatne, na podstawie przedstawionych przez Pracowników faktur (ewentualnie innych dowodów księgowych).

W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytanie:

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż momentem uzyskania przychodu przez Pracownika, w związku z Wydatkami Prywatnymi, a w przypadku uznania, że Koszty Eksploatacji nie będą objęte kwotą ryczałtu (tzn. negatywnej odpowiedzi na pytanie (1)) – również w zakresie tych Kosztów Eksploatacji, będzie moment ustalenia wartości przekazywanego mu nieodpłatnego świadczenia, tzn. mający miejsce po upływie danego okresu rozliczeniowego (miesiąca) moment złożenia oświadczenia przez Pracownika, z którego będzie wynikał zakres i wartość wydatków poniesionych w celach prywatnych w danym okresie rozliczeniowym (miesiącu kalendarzowym)...

W ocenie Wnioskodawcy momentem uzyskania przychodu przez Pracownika, w związku z Wydatkami Prywatnymi, a w przypadku uznania, że Koszty Eksploatacji nie będą objęte kwotą ryczałtu (tzn. negatywnej odpowiedzi na pytanie (1)) – również w zakresie tych Kosztów Eksploatacji, będzie moment ustalenia wartości przekazywanego mu nieodpłatnego świadczenia, tzn. mający miejsce po upływie danego okresu rozliczeniowego (miesiąca) moment złożenia oświadczenia przez Pracownika, z którego będzie wynikał zakres i wartość wydatków poniesionych w celach prywatnych w danym okresie rozliczeniowym (miesiącu kalendarzowym).

Uzasadniając swoje stanowisko Wnioskodawca wskazał, że w myśl z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami jest wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi więc, że moment otrzymania nieodpłatnego świadczenia jest momentem, w którym świadczenie to staje się przychodem dla podatnika. Co istotne, biorąc pod uwagę pełne brzmienie przepisu, można zauważyć, że ustawodawca rozróżnił dwa przypadki:

  1. przychodem są „otrzymane lub postawione do dyspozycji” podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne, a także
  2. przychodem są „otrzymane” przez podatnika świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia.

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższe rozróżnienie momentu opodatkowania pieniędzy i wartości pieniężnych oraz świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń nie może być traktowane jako przypadkowe, lecz stanowi zamierzone przez ustawodawcę wskazanie różnego dla obu przypadków momentu uzyskania przychodów.

W przypadku nieodpłatnych świadczeń momentem tym nie będzie „moment postawienia do dyspozycji” podatnikowi, lecz jedynie moment ich „otrzymania”. Przy czym Wnioskodawca uważa, że ze względu na sposób sformułowania normy cytowanego przepisu, ograniczenie to należy interpretować ściśle.

Wnioskodawca wskazał, że w celu uzyskania odpowiedzi na pytanie, w którym momencie powinien on doliczyć Pracownikowi do przychodu wartość świadczenia, konieczne jest stwierdzenie, kiedy znana będzie wielkość świadczeń nieodpłatnie otrzymanych przez Pracownika.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca wskazuje, że dopiero w momencie złożenia przez Pracownika oświadczenia o zakresie wykorzystania samochodu służbowego w celach prywatnych (co do zasady następuje to po upływie miesiąca kalendarzowego), możliwe będzie określenie, jakiej wartości przychód Pracownik będzie otrzymywał. Przykładowo, może się okazać, że ostatniego dnia miesiąca Pracownik odbędzie jazdę prywatną. W takim przypadku, poinformuje o tym Wnioskodawcę w oświadczeniu złożonym na początku następnego miesiąca i to właśnie dzień złożenia oświadczenia będzie momentem powstania obowiązku podatkowego, czyli dniem „otrzymania” świadczenia. Przed tym dniem, wartość świadczenia będzie bowiem Wnioskodawcy, jako płatnikowi, nieznana, a także niemożliwa do obliczenia.

Dodatkowo, z uwagi na funkcjonujący u Wnioskodawcy sposób wypłacania wynagrodzenia, wynagrodzenie dla pracowników wypłacane jest w ostatnich dniach miesiąca za dany miesiąc. W konsekwencji, w momencie wypłacenia Pracownikowi wynagrodzenia, nie będzie Wnioskodawcy znana i możliwa do uwzględnienia w rozliczeniu wynagrodzenia, wielkość i wartość prywatnego użytku samochodu służbowego do celów prywatnych. Wnioskodawca będzie otrzymywał informację o powyższej wielkości dopiero w momencie złożenia przez Pracownika oświadczenia o wykorzystaniu samochodu służbowego w danym miesiącu.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że dopiero moment, w którym możliwe stanie się precyzyjne ustalenie wartości przekazanego Pracownikowi nieodpłatnego świadczenia, a więc moment przekazania przez Pracownika oświadczeń, o których mowa powyżej, będzie stanowił moment uzyskania przychodu dla Pracownika w związku z użytkowaniem samochodu służbowego w celach prywatnych.

Reasumując, Wnioskodawca jest zdania, że powinien rozpoznać przychód Pracowników w dniu złożenia oświadczenia przez Pracownika.

Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca przytoczył fragment interpretacji indywidualnej z 20 stycznia 2014 r. znak: ITPB2/415-976/13/KK oraz przytoczył fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2014 r. sygn. akt II FSK 2353/12.

Na tle przedstawionego zdarzenia przyszłego stwierdzam, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest jedynie ocena stanowiska Wnioskodawcy dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia momentu uzyskania przychodu w związku z wykorzystywaniem samochodu służbowego do celów prywatnych.

W pozostałym zakresie dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych zostały wydane odrębne rozstrzygnięcia. Również w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych oraz podatku od towarów i usług zostaną wydane odrębne rozstrzygnięcia.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

Stosownie do treści art. 11 ust. 1 ww. ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Zgodnie z art. 11 ust. 2 cyt. ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2-2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania.

Art. 11 ust. 2a ustawy stanowi, iż wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

  1. jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców;
  2. jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu;
  3. jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;
  4. w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia.

Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawierają definicji pojęcia „nieodpłatnego świadczenia”. Dokonując więc wykładni gramatycznej, za „nieodpłatne świadczenie” uznać należy świadczenie „nie wymagające opłaty, takie za które się nie płaci, bezpłatne” (Nowy Słownik Języka Polskiego, PWN, Warszawa 2003 r.). Zatem należy przyjąć, że nieodpłatnym świadczeniem jest takie zdarzenie, którego skutkiem (następstwem) jest nieodpłatne przysporzenie majątku jednej osobie, kosztem majątku innej osoby, innego podmiotu.

Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku danej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.

Źródłami przychodów są: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta (art. 10 ust. 1 pkt 1ww. ustawy).

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy (art. 12 ust. 2 ww. ustawy).

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca posiada flotę osobowych samochodów służbowych, które są przydzielone do używania dla konkretnej osoby należącej do kadry kierowniczej Wnioskodawcy, w tym członków zarządu, dyrektorów lub kierowników poszczególnych departamentów, ewentualnie ich zastępców. Samochody służbowe mają służyć Pracownikom przede wszystkim do realizacji celów służbowych. Wnioskodawca zezwala również Pracownikom na korzystanie z przydzielonych im samochodów służbowych pobocznie w celach prywatnych, jednak użytek ten nie może w jakikolwiek sposób przeszkadzać w realizacji głównego celu udostępnienia tych samochodów, czyli wykonywaniu obowiązków służbowych. Koszty bieżącej eksploatacji tych pojazdów, przez które Wnioskodawca rozumie: koszt paliwa, myjni, płynu do spryskiwaczy oraz kosmetyków samochodowych (dalej: „Koszty Eksploatacji”), rozliczane są przy pomocy służbowych kart płatniczych/kredytowych (dalej: „karty służbowe”). Każdy wydatek związany z Kosztem Eksploatacyjnym można przypisać do danej karty służbowej, a tym samym do danego Pracownika i przydzielonego mu samochodu służbowego. Wnioskodawca rozważa możliwość stosowania w zakresie korzystania przez Pracowników z samochodów służbowych tzw. systemu oświadczeń. Zgodnie z założeniami tego systemu, Pracownicy będą po upływie danego okresu rozliczeniowego/miesiąca kalendarzowego składali oświadczenia, w których wskażą ilość dni wykorzystywania samochodu do celów prywatnych, ilość kilometrów przejechanych w miesiącu do celów prywatnych oraz ewentualnie wydatki związane z eksploatacją samochodów służbowych, które zostały poniesione wyłącznie dla celów prywatnych (dalej „Wydatki Prywatne”). W oświadczeniu potwierdzą również fakt dokonywania w danym miesiącu jazd służbowych. Wnioskodawca będzie ponosić koszty nabycia towarów i usług związanych z eksploatacją samochodów służbowych przez Pracowników, czyli zarówno Koszty Eksploatacji, jak i Wydatki Prywatne (wydatki związane z eksploatacją samochodów służbowych, które zostały poniesione wyłącznie dla celów prywatnych), na podstawie przedstawionych przez Pracowników faktur (ewentualnie innych dowodów księgowych).

Norma określona w treści art. 12 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obejmuje wyłącznie udostępnienie samochodu do celów prywatnych. Zatem nieodpłatne świadczenie Wnioskodawcy polegające na pokryciu kosztów zakupu paliwa do celów prywatnych Pracownika będzie odrębnym świadczeniem, które nie zawiera się w kwocie ryczałtu określonym w ww. przepisie. Stanowisko to wskazane zostało w interpretacji indywidualnej znak: IBPB-2-1/4511-206/15/DP.

Biorąc pod uwagę ww. przepisy prawa oraz przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że finansowanie przez Wnioskodawcę Wydatków Prywatnych oraz kosztów paliwa Pracownikom w związku z wykorzystywaniem przez nich samochodów służbowych do celów prywatnych będzie stanowić dla Pracowników nieodpłatne świadczenie, którego wartość będzie należało zakwalifikować do przychodów ze stosunku pracy.

Wnioskodawca jest zdania, że dzień złożenia przez Pracownika oświadczenia będzie momentem powstania (uzyskania) przychodu przez Pracownika.

Z powyższym sformułowaniem Organ podatkowy nie może się zgodzić. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią przepisu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Powyższe przepisy określają, że w przypadku świadczeń pieniężnych przekazanych pracownikowi momentem uzyskania przychodu będzie moment ich otrzymania przez pracownika (lub postawienia mu ich do dyspozycji), natomiast w przypadku, gdy następuje wydanie pracownikowi nieodpłatnego świadczenia, momentem uzyskania przychodu jest moment jego otrzymania przez pracownika.

W przedmiotowej sprawie momentem powstania przychodu ze stosunku pracy z tytułu uzyskania nieodpłatnych świadczeń będzie dzień, w którym Pracownik skorzystał z tych nieodpłatnych świadczeń. W przedstawionym zdarzeniu przyszłym przychód powstanie w chwili faktycznego korzystania z „Wydatków Prywatnych” oraz wykorzystywania paliwa do celów prywatnych czyli w miesiącu użytkowania (wykorzystywania) przez Pracownika samochodu służbowego do celów prywatnych.

Nie można zatem zgodzić się z Wnioskodawcą, że przychód odnośnie nieodpłatnych świadczeń podlegających opodatkowaniu po stronie Pracownika powstanie w momencie otrzymania przez Wnioskodawcę oświadczenia Pracownika. Oświadczenie to, jak sam Wnioskodawca wskazał, ma tylko pomóc w ustaleniu wysokości (wartości) świadczenia, jakie Pracownik otrzymał od Wnioskodawcy. Aby takie oświadczenie złożyć i wskazać w nim wielkość świadczenia, Pracownik musiał najpierw z tego świadczenia skorzystać (czyli je otrzymać).

W tej części stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za nieprawidłowe.

Za prawidłowe należy natomiast uznać stanowisko Wnioskodawcy dotyczące określenia momentu, w którym Wnioskodawca winien doliczyć Pracownikowi do przychodu wartość otrzymanego świadczenia.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca rozważa zastosowanie tzw. systemu oświadczeń, z którego będzie wynikało, że Pracownicy po upływie danego okresu rozliczeniowego/miesiąca kalendarzowego będą składali oświadczenia, w których wykażą ilość dni wykorzystywania samochodu do celów prywatnych, ilość kilometrów przejechanych w miesiącu do celów prywatnych oraz ewentualne Wydatki Prywatne. Z uwagi na powyższe oraz funkcjonujący u Wnioskodawcy system wypłacania wynagrodzenia, tj. wynagrodzenie wypłacane jest w ostatnich dniach miesiąca za dany miesiąc, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że w momencie wypłaty wynagrodzenia za dany okres rozliczeniowy/miesiąc kalendarzowy, w którym Pracownik będzie korzystał z nieodpłatnego świadczenia (paliwo oraz Wydatki Prywatne), Wnioskodawcy nie będzie znana wielkość nieodpłatnego świadczenia otrzymywanego przez Pracownika.

Organ popiera zatem stanowisko Wnioskodawcy, że w momencie wypłacania Pracownikowi wynagrodzenia, nie będzie możliwa do uwzględnienia w rozliczeniu wynagrodzenia, wielkość i wartość użytku samochodu służbowego do celów prywatnych.

W związku z powyższym Wnioskodawca jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych winien doliczyć Pracownikowi do przychodu ze stosunku pracy, przychód uzyskany z nieodpłatnych świadczeń (wartość paliwa wykorzystanego do celów prywatnych oraz Wydatków Prywatnych) dopiero w okresie rozliczeniowym/miesiącu kalendarzowym, w którym będzie Wnioskodawcy znana wartość ww. świadczenia, tj. w miesiącu, w którym otrzyma on od Pracownika oświadczenie.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy w tej części należało uznać za prawidłowe.

Zgodnie z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej.

Stosownie do art. 38 ust. 1 ww. ustawy wynika, że płatnicy, o których mowa w art. 31 i art. 33-35, przekazują, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania płatnika wykonuje swoje zadania, a jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, według siedziby bądź miejsca prowadzenia działalności, gdy płatnik nie posiada siedziby. Jeżeli między kwotą potrąconego podatku a kwotą wpłaconego podatku występuje różnica, należy ją wyjaśnić w deklaracji, o której mowa w ust. 1a.

W przedmiotowej sprawie przychód Pracownika ze stosunku pracy z tytułu ww. nieodpłatnych świadczeń powstanie w momencie korzystania z przedmiotowych świadczeń. Natomiast ze względu na obowiązujący u Wnioskodawcy system wypłaty wynagrodzeń oraz czas składania oświadczeń przez Pracowników, Wnioskodawca winien wskazany przychód z ww. nieodpłatnych świadczeń doliczyć do przychodu Pracownika i pobrać z tego tytułu zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych w miesiącu, w którym otrzyma on od Pracownika oświadczenie o ilości dni wykorzystywania samochodu służbowego do celów prywatnych, ilości kilometrów przejechanych w miesiącu do celów prywatnych oraz ewentualnie o wydatkach związanych z eksploatacją samochodów służbowych, które zostały poniesione wyłączenie do celów prywatnych, tj. w miesiącu, w którym Wnioskodawcy będzie znana wartość tego świadczenia.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej wskazać należy, iż rozstrzygnięcie w niej zawarte nie jest wiążące dla tutejszego Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Odnosząc się do przywołanego przez Wnioskodawcę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że źródłem prawa są przepisy a nie orzecznictwo. Podkreślić należy, że wyroki stanowią cenny dorobek w wykładni prawa ale jako takie nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w zakresie analizowanego przepisu.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.