IBPB-2-1/4511-245/15/AD | Interpretacja indywidualna

Przejazdy pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy oraz z powrotem
IBPB-2-1/4511-245/15/ADinterpretacja indywidualna
  1. podatek dochodowy od osób fizycznych
  2. pracownik
  3. przejazdy
  4. samochód służbowy
  5. świadczenia na rzecz pracowników
  1. Podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT) -> Źródła przychodów -> Przychody ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA

Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770, ze zm.) w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U., poz. 643) – Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 17 czerwca 2015 r. (data wpływu do Biura – 22 czerwca 2015 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym z/do miejsca zamieszkania do/z miejsca wykonywania obowiązków służbowych – jest prawidłowe.

UZASADNIENIE

W dniu 22 czerwca 2015 r. wpłynął do Biura ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczania do przychodu pracownika wartości dojazdów samochodem służbowym z/do miejsca zamieszkania do/z miejsca wykonywania obowiązków służbowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca jest dealerem (koncesjonariuszem) samochodów marki Renault, Dacia oraz Isuzu. W ramach zawartych z w/w markami samochodowymi umów, świadczy również autoryzowane usługi serwisowe oraz sprzedaż części zamiennych. W skład struktury spółki wchodzą dwie lokalizacje, tj. siedziba w B. i oddział w O. Ponadto spółka kooperuje ze swoim agentem – autoryzowanym serwisem w Ż. w zakresie usług serwisowych oraz sprzedaży części.

Charakter przedstawionej działalności Wnioskodawcy wymaga od kadry zarządzającej oraz kierowników ciągłych wyjazdów związanych ze spotkaniami służbowymi w celu wykonywania umów koncesyjnych, bądź ze spotkaniami ze swoimi kontrahentami, a także w związku z przemieszczaniem się pomiędzy jednostkami we własnej strukturze organizacyjnej.

Pozostali pracownicy – handlowcy, obsługa serwisowa – również zobowiązani są, w ramach obowiązków służbowych, do uczestniczenia w szkoleniach organizowanych przez poszczególne marki w celu utrzymania ich standardów na wymaganym poziomie a także do spotkań z kontrahentami.

Wymienione wyżej obowiązki służbowe, osoby te wykonują poza miejscem określonym w umowie o pracę lub poza miejscami prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę. W szczególności ma to miejsce przy wyjazdach na szkolenia, narady, spotkania z kontrahentami organizowanych w miejscach znacznie oddalonych od siedziby i nie zawsze zaplanowanych, na które trzeba wyjechać bardzo wcześnie. Wtedy, konieczność uprzedniego udania się do siedziby, gdzie pojazd jest parkowany, niejednokrotnie nadkładając kilometry, jest nieefektywna, nieekonomiczna i utrudnia wykonywanie obowiązków służbowych.

Podobnie ma to miejsce przy wykonywaniu obowiązków służbowych przez kadrę zarządzającą i kierowniczą, która to w związku z ponoszoną odpowiedzialnością musi szybko reagować na pojawiające się problemy a w związku z nienormowanym czasem pracy właściwie o każdej porze. Niejednokrotnie są to sytuacje alarmowe występujące nocą a zgłaszane przez służby ochrony obiektów Wnioskodawcy, policję czy straż pożarną. Wówczas konieczny jest wyjazd z miejsca zamieszkania bezpośrednio do którejś z lokalizacji Wnioskodawcy celem wykonania obowiązków służbowych.

Ponadto ilość obowiązków służbowych ciążących na zarządzających, w tym połączonych z częstymi wyjazdami poza miejsce prowadzenia działalności przez Wnioskodawcę, wymusza efektywność w postaci ograniczania niepotrzebnych przejazdów. Możliwość taką zapewniałoby parkowanie pojazdu służbowego w miejscu zamieszkania wyżej wymienionych osób.

W związku z powyżej opisanym charakterem prowadzonej działalności, Wnioskodawca powierzy pojazdy firmowe określonym pracownikom, którzy często udają się z miejsca zamieszkania bezpośrednio do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (np. szkolenia, narady, wyjazdy alarmowe, wyjazdy do kontrahentów, do kooperantów i oddziału Wnioskodawcy), w celu zwiększenia efektywności i ekonomiczności realizacji ich obowiązków służbowych.

Za pojazdy firmowe pracownicy będą odpowiadać w trybie przepisów Kodeksu pracy o odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się.

Pracownicy również zobowiązani będą, na podstawie Regulaminu w Sprawie Zasad Korzystania z Pojazdów Firmowych Wykorzystywanych Wyłącznie do Celów Prowadzonej Działalności Gospodarczej, do eksploatacji pojazdu z zachowaniem bezpieczeństwa i ekonomicznych warunków jazdy, utrzymywania pojazdu w czystości, kontroli technicznej przed jego użyciem, zgłaszania wszelkich zidentyfikowanych awarii i usterek oraz niewykorzystywania pojazdu do celów prywatnych.

W przypadku chęci skorzystania z samochodu do celów prywatnych konieczne będzie podpisanie odrębnej umowy, w której określone będą warunki takiego korzystania. Użytek prywatny będzie wliczany do przychodu pracownika w wysokości określonej ryczałtowo a zakup paliwa zużytego do celów prywatnych będzie obciążać pracownika.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

Czy w powyżej przedstawionym zdarzeniu przyszłym, w sytuacji przekazania pojazdów służbowych pracownikom, przejazdy tych pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania pracy oraz z powrotem, jako związane z prawidłowym i efektywnym wykonywaniem obowiązków służbowych, stanowić będą świadczenie będące przychodem ze stosunku pracy...

Zdaniem Wnioskodawcy, wykorzystywanie pojazdów służbowych przez pracowników w opisanym zdarzeniu przyszłym nie będzie stanowiło przychodu ze stosunku pracy.

Pojazdy służbowe zostaną przekazane pracownikom na podstawie umowy powierzenia mienia. W umowie tej określony zostanie stan pojazdu w chwili przekazania, wskazane zostanie miejsce parkowania pojazdu w miejscu zamieszkania pracownika oraz zobowiązanie do dbałości o powierzony pojazd. Określone zostaną również obowiązki związane z użytkowaniem pojazdu służbowego, takie jak zapewnienie eksploatacji pojazdu z zachowaniem bezpieczeństwa i ekonomicznych warunków jazdy, utrzymywania czystości pojazdu, a także zapewnienie kontroli technicznej pojazdu przed jego użyciem, polegającej w szczególności na kontroli: oświetlenia, stanu ogumienia, stanu karoserii, poziomu oleju silnikowego, płynu chłodniczego, płynu do spryskiwaczy oraz zgłaszanie wszelkich zidentyfikowanych awarii lub usterek. Pracownicy, którzy często udają się bezpośrednio z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych (np. wyjazdy do kontrahentów, na narady, szkolenia, przejazdy pomiędzy zakładami Wnioskodawcy, a także wyjazdy w związku z sytuacjami alarmowanymi przez służby ochrony obiektów, policję, straż pożarną itp.), wykonując przejazd z miejsca parkowania pojazdu do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, nie uzyskają z tego tytułu przychodu ze stosunku pracy.

Zdaniem Wnioskodawcy, przejazdy te będą związane z prawidłowym i efektywnym wypełnianiem obowiązków służbowych.

Na potwierdzenie swojego stanowisko Wnioskodawca powołał się na interpretację indywidualną wydaną w podobnej sprawie.

W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe.

Podstawową zasadą obowiązującą w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest zasada powszechności opodatkowania. W myśl tej zasady, wyrażonej w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361, ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.

W myśl art. 11 ust. 1 ww. ustawy zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przepis art. 10 ust. 1 stanowi, że źródłami przychodów są stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta.

Z kolei, zgodnie z art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca powierzy pojazdy firmowe określonym pracownikom, którzy często udają się z miejsca zamieszkania bezpośrednio do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, w celu zwiększenia efektywności i ekonomiczności realizacji ich obowiązków służbowych.

Za pojazdy firmowe pracownicy będą odpowiadać w trybie przepisów Kodeksu pracy o odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie z obowiązkiem zwrotu lub do wyliczenia się.

Pracownicy również zobowiązani będą, na podstawie Regulaminu w Sprawie Zasad Korzystania z Pojazdów Firmowych Wykorzystywanych Wyłącznie do Celów Prowadzonej Działalności Gospodarczej, do eksploatacji pojazdu z zachowaniem bezpieczeństwa i ekonomicznych warunków jazdy, utrzymywania pojazdu w czystości, kontroli technicznej przed jego użyciem, zgłaszania wszelkich zidentyfikowanych awarii i usterek oraz niewykorzystywania pojazdu do celów prywatnych. W przypadku chęci skorzystania z samochodu do celów prywatnych konieczne będzie podpisanie odrębnej umowy, w której określone będą warunki takiego korzystania. Użytek prywatny będzie wliczany do przychodu pracownika w wysokości określonej ryczałtowo a zakup paliwa zużytego do celów prywatnych będzie obciążać pracownika.

Wnioskodawca uważa, że przejazd z miejsca parkowania pojazdu do miejsca wykonywania obowiązków służbowych, nie będzie stanowił przychodu ze stosunku pracy.

Należy zauważyć, że przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502, ze zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy.

W świetle wskazanego powyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania do siedziby firmy lub miejsca wykonywania zadania oraz z firmy lub miejsca wykonywania zadania do miejsca zamieszkania – co do zasady – nie uzyskują przychodu ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy jest to uzasadnione realizacją celu służbowego zleconego przez pracodawcę.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe oraz powołane wyżej przepisy prawa stwierdzić należy, iż przejazdy pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków pracowniczych i z powrotem, przydzielonymi samochodami służbowymi – co, jak wynika z wniosku, zostało podyktowane charakterem pracy – nie będą stanowiły dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o ile przejazdy te odbywać się będą wyłącznie w celach służbowych.

Przejazdy te, jak wskazał Wnioskodawca, stanowią bowiem realizację celu służbowego jakim jest, z uwagi na charakter zadań służbowych, stała gotowość (mobilność) do wykonywania obowiązków służbowych.

Reasumując należy stwierdzić, że przejazdy pracowników samochodem służbowym z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania zadań służbowych (i z powrotem) nie będą skutkować powstaniem po stronie pracownika przychodu ze stosunku pracy i tym samym na Wnioskodawcy jako pracodawcy nie będą ciążyły z tego tytułu obowiązki płatnika.

Wobec powyższego, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

W odniesieniu do powołanej przez Wnioskodawcę interpretacji należy stwierdzić, iż interpretacja ta została wydana w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla Organu wydającego przedmiotową interpretację.

Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ul. Prymasa S. Wyszyńskiego 2, 44-100 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.

Dodatkowe interpretacje podatkowe i orzeczenia

© 2011-2016 Interpretacje.org
StrukturaWybrane zagadnieniaSerwis
Działy przedmiotowe
Komentarze podatkowe
Najnowsze interpretacje
Aport
Gmina
Koszty uzyskania przychodów
Najem
Nieruchomości
Obowiązek podatkowy
Odszkodowania
Pracownik
Prawo do odliczenia
Projekt
Przedsiębiorstwa
Przychód
Różnice kursowe
Sprzedaż
Stawki podatku
Świadczenie usług
Udział
Zwolnienia przedmiotowe
Aktualności
Informacje o serwisie
Kanały RSS
Reklama w serwisie
Serwis zawiera interpretacje podatkowe publikowane przez Ministerstwo Finansów, na które składają się: interpretacje indywidualne oraz interpretacje ogólne wydane na podstawie art. 14a oraz art. 14b ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.), jak również informacje o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego (interpretacje podatkowe wydane na podstawie przepisów obowiązujących przed 1 lipca 2007 r.), a także wybrane orzeczenia dotyczące problematyki podatkowej.